imageimageimageimageimageimageimageimage
imageimageimageimageimageimageimageimage

Full Circle Blog

De Full Circle vaart in 2017 over de Indische oceaan. Lees de avonturen van Paul & Monique en hun gasten.
Gast heeft zijn/haar biografie nog niet ingesteld

Eerst schildpadden zien, dan terug naar Grenada

 

SchildpadZaterdag worden Hans en ik opgehaald door Paul en Monique van het vliegveld van Grenada. Met in onze koffer een flink stuk kaas van de favoriete kaasboer van Paul en Monique uit Sneek. We hadden elkaar ruim een half jaar niet gezien, maar die tijd valt gelijk weg als je in de taxi zit bij te kletsen. Ook het weerzien met de Full Circle voelt heel vertrouwd.

We maken plannen voor de twee weken dat we aan boord zijn. Met een afwisselend programma met zeildagen, rustige lees- en snorkeldagen, wandelingen op de eilanden en bezoekjes aan enkele dorpjes en markten. In hoeverre alles gaat lukken, hangt af van het weer. Als de wind gunstig is, kunnen we tot aan Becquia (uit te spreken als Backway, zoals de trouwe lezers weten) komen. Maar het belangrijkste doel is voor mij: snorkelen tussen de schildpadden bij Tobago Cays. Als dat lukt, is Stoer zeilenmijn vakantie geslaagd!

Zondag kijken we in Prickly Bay met de wifi van het restaurant naar de finale van de Volvo Ocean race. Spectaculair en spannend! Helaas wint Brunel niet…

Maandag gaan we met een dollarbusje vanuit Prickly’s Bay naar St George, de hoofdstad van Grenada. De meeste inkopen hadden Paul en Monique al gedaan voordat wij aan boord stapten, maar op ons verzoek hebben ze ook wat boodschappen bewaard voor een tripje met ons. Altijd leuk om op een lokale markt en in wat winkeltjes rond te kijken. De wind is te hard voor een eerste zeiltochtje, dus dat stellen we uit tot dinsdag. Woensdag varen we door naar Carriacou, een kleiner eiland dat ook onder Grenada valt. Het wordt een pittige zeiltocht, aan de wind varend met uitschieters boven de dertig knopen. De Full Circle houdt zich prima in de kundige handen van Paul en Monique.

Mooie landingDonderdagochtend klaren we uit, omdat we Grenada gaan verlaten. We varen door naar Union, dat onder St Vincent and the Grenadines valt. Ook dit wordt een gedenkwaardige tocht met drie squals, plotseling opduikende buien met flink wat wind en regen. De geplande ankerplek bij Clifton aan de oostkant van Union ruilen we in voor Chatham Bay aan de westkant van Union. Een prachtige baai met op het strand een paar hutjes en verder alleen maar heuvels en bomen. We zien vogels vlak naast de boot het water in duiken en een paar seconde later weer boven komen, een vis doorslikkend.

Vrijdagochtend gaan we inklaren voor St Vincent and the Grenadines. Daarvoor moeten we aan dein de dinghy andere kant van het eiland zijn, in Clifton. Een mooie wandeling van anderhalf uur langs cactussen, bloeiende planten, kleurige huizen en een pool waar zout wordt gewonnen. Paul en Monique zijn meer aan de warmte gewend en maken minder foto’s dan Hans en ik, dus zij lopen het laatste deel vooruit naar de Customs and Immigration op het vliegveld bij Clifton. Onderweg besluiten we om Paul en Monique (en onszelf) te trakteren op een terugreis met een busje in plaats van lopen.

Clifton is een leuk klein plaatsje met een klein marktplein en een paar restaurantjes. We drinken ergens een lekkere smoothie en eten een broodje. Bij de Tourist Information vragen we om een busje voor ons te regelen. We mogen binnen wachten, heerlijk in de airconditioning. Terug in Chatham Bay hebben we nog tijd om te gaan snorkelen langs de rotsen aan de noordkant van de baai. Prachtig! Er groeit hier en daar mooi koraal en er zwemmen tientallen soorten vissen in allerlei groottes en kleuren.

Op zaterdag staat er helaas te veel wind om verder naar het noorden te zeilen. We blijven een dag verwaaid liggen in Chatham Bay. Bequia is Mooie palmniet meer haalbaar. Tobago Cays gaat waarschijnlijk wel lukken: voor zondag wordt er minder wind voorspeld. Zaterdagmiddag gaan we nogmaals snorkelen, iets verderop in de baai. Monique blijft in de dinghy zitten terwijl Hans, Paul en ik zweven boven de rotsen met waterplanten, koraal en weer allerlei kleuren visjes.

Zondag hebben we inderdaad een prachtige rustige zeiltocht naar Tobago Cays. Vlak na aankomst duiken Hans en ik het water in om te snorkelen. Vlakbij de boot zien we drie roggen, de grootste voorop en twee kleinere erachteraan in een sierlijke boog. Dat hebben Paul en Monique toch weer Sailinggoed geregeld, drie roggen ingehuurd voor onze eerste snorkeltocht. Verderop zien we een paar keer een schildpad zwemmen en gras van de bodem eten. De schildpadden hier zijn gewend aan mensen, ze eten rustig door als je in de buurt komt. Ook zien we grote zeesterren, ongeveer 25 centimeter. Heel wat anders dan de zeesterretjes in de Noordzee. Op de terugweg naar de boot zien we nog een barracuda. Die zwemt gelukkig schuin voor ons langs de andere kant op …

Maandag is een prachtige dag. Zoals bijna elke dag beginnen Hans en ik de dag met een stukje zwemmen. Deze keer trekken we onze snorkelspullen aan en zwemmen weer richting het eilandje waar we zondag de schildpadden hadden gezien. Deze keer helaas geen roggen en alleen een paar schildpadden op redelijk grote afstand. Je raakt verwend hè…

Met de dinghy gaan we later op de dag naar het rif aan de andere kant van het eilandje. Hier zien we weer mooi koraal en wéér andere snorkelen topsoorten visjes. Het is niet te beschrijven hoeveel verschillende vissen er zijn. Deze keer bijvoorbeeld visjes van ongeveer 7 centimeter die half geel en half blauw zijn, met de kleurovergang diagonaal over hun lijf.

Op de terugweg leggen we de dinghy vlak bij het eilandje aan een lijn vast en gaan nog op zoek naar schildpadden en roggen. Ik mag de onderwatercamera deze keer meenemen. Erg leuk om mijn eigen ervaringen vast te leggen op ‘de gevoelige plaat’. Paul neemt de camera even van mij over om met een korte duik achter een schildpad aan te gaan en hem beeldvullend vast te leggen. Daar waag ik mij niet aan, ik blijf lekker aan de oppervlakte drijven. Wel erg mooi om te zien dat de schildpad Paul dichtbij laat komen en hem een stukje mee laat zwemmen. Paul gaat met de dinghy terug naar de Full Circle en ik ga met de camera naar het ondiepere deel waar de zeesterren liggen. Daar wil ik ook foto’s van maken. Onderweg komt er een paar keer een schildpad langs die vlak bij mij gaat ademhappen en daarna doorzwemt. Als cadeautje komt er daarna een relatief kleine schildpad aangezwommen, die rustig doorgraast tussen de zeesterren terwijl ik boven ‘m zweef. Vlakbij gaat hij ademhalen, tussen het drijvende zeewier. Die foto is goed gelukt!! Wat leuk is het hier!! Tobago CaysIk kan er geen genoeg van krijgen. De anderen zijn allang terug op de boot en later hoor ik dat Paul en Monique al aan Hans hadden gevraagd of hij alleen zou terugvliegen naar Nederland.

Vlakbij de Full Circle nog wat leuke foto’s van allerlei dingen die heel gewoon worden als je een tijdje aan boord bent: flipper boven het water uit met de Full Circle op de achtergrond, de kiel met schroefas en roer, Monique die de was ophangt, de dinghy aan een lijntje bij de zwemtrap en tot slot Hans die me verwelkomt na dit mooie tochtje. Hij is al gedoucht en omgekleed.

We hebben de schildpadden gezien, dus we kunnen terug naar Grenada. Dinsdag varen we met een omweg naar Mayreau. Vooral Hans heeft wel zin in een lekkere zeiltocht. Omdat we in de verte buien zien aankomen, maken we de omweg wat korter dan gepland. We krijgen een kleine bui over ons heen en kunnen daarna in de zon aanleggen in de baai. We varen met de dinghy naar het eiland en wandelen naar het hoogste punt, waar een mooie kapel staat. Daar zien we ook twee grote schuin aflopende vlakken, waaronder het water wordt opgevangen voor gebruik in de droge tijd. Bijna terug beneden vinden we een restaurantje waarvan de eigenaar ons ‘good food’ belooft. We zijn nog maar net in het restaurant als er een flinke bui losbarst. Echt een tropische regenbui die bijna een uur aanhoudt. De regengoten langs de straten hier op het eiland zijn er niet voor niets! Ze veranderen in snel stromende beekjes. Het wachten op het eten duurt ook bijna een uur, maar dat blijkt de moeite waard: we krijgen flinke porties heerlijk eten, waar we bijna wel genoeg aan hebben voor lunch én avondeten. Jammer voor de mannen in bootjes die langskomen om te vragen of we zin hebben in een strandbarbecue of een verse vis willen kopen.

Woensdag verlaten we Mayreau en varen naar Union om uit te klaren. De wind is weer pittig, vaak wel rond de 30 knopen (= windkracht 7). Kite suferWe varen op alleen de fok. Hans stuurt, Monique houdt de koers en diepte in de gaten op de plotter, Paul heeft overall overzicht en ik zit gewoon te genieten en… foto’s en filmpjes te maken. Deze keer komen we vanaf de andere kant bij Union en kunnen met een eenvoudige koers naar Clifton varen. Het laatste stukje in de havenkom is niet eenvoudig: er zijn meer bootjesmensen die het idee hadden om vandaag Happppyyyyuit te klaren in Clifton. Paul en Monique zijn hier vaker geweest en weten samen een mooi plekje te vinden waar we de Full Circle kunnen ankeren. We gaan weer aan land om uit te klaren en wat verse spullen te kopen. Daarna is het Party Time: we gaan naar Happy Island, een klein eilandje in het rif met alleen een bar erop. Met dinghy’s is het bereikbaar. Er zijn twee attracties: rumpunch die wordt geschonken door Mr. Happy (zo noemt Monique hem) en kitesurfers die vlak voor Happy Island allerlei trucjes uithalen. Je hand aantikken, een flesje bier aanpakken (en bij de volgende passage half leeg teruggeven), sprongen over de dinghy’s en allerlei andere capriolen. Er zijn nog een stuk of 20 andere gasten, deels met hun eigen boot in de haven en deels met een georganiseerde reis. ‘So you are from the HallbergMr Happy Rassi. Great boat!!’ horen we meermaals. Er wordt ook leuke muziek gedraaid waarop wij dansen en waarbij Mr Happy enthousiast meezingt. Hij is geen carrière als zanger misgelopen…. Als een deel van de gasten weg is heeft Mr Happy ‘an announcement to make’: de laatste zes glazen rumpunch mogen worden opgehaald door de liefhebber. Hans, Monique en Paul ontfermen zich over twee van die glazen. Het is lekker spul, al voelen ze het wel zitten. Met vaste hand manoeuvreert Paul even later in het donker de dinghy weer terug naar de Full Circle. Die mooie tweemaster waarvan het toplicht nog niet brandt.

Donderdag staat er weer een lange zeiltocht op het programma, terug naar Grenada. We kunnen nu ruime wind varen, een stuk relaxter dan aan de wind met uitschieters boven de 30 knopen op de heenweg. Hans heeft er zin in en staat zes uren achter elkaar aan het roer. We ankeren bij Grand Anse, een mooi strand vlakbij de hoofdstad St George. Nog even wat boodschappen doen, stukje zwemmen, borrelen met versgemaakte popcorn en tot slot toveren Monique en Paul weer een heerlijke maaltijd op tafel. Dat is goed tegen muiterij heb ik wel eens gelezen. Als het eten niet goed is, gaat de bemanning morren en muiten.

Werk gaat doorVrijdag is onze laatste full day op de Full Circle. Een korte zeiltocht naar Prickly Bay staat op het programma. Het eerste stuk is bezeild, zoals verwacht. Het tweede deel moeten we kruisen. Helaas krijgen we weer een squal over ons heen en draait de wind wat. Na ruim een uur en twee slagen zijn we nog niets opgeschoten. Paul en Monique besluiten om de motor er bij aan te zetten. Zo komen we weer terug op ons vertrekpunt van twee weken geleden. Vrijdagavond is Party night met live muziek. Lekker nog een avondje swingen en zaterdag weer terug naar huis. We hebben een mooie vakantie gehad!

Corrie Toussaint

Lees Meer
514 Hits

Suriname - Tobago 25 mei - 2 juni 2018

Olav genietTerug op de Full Circle. Ik was er eerder maar deze keer is wel heel special want ik beleef dit avontuur samen met zoon Olav. Een vader-zoon-belevenis waar we ons beiden enorm op verheugen. Paul en Monique en de boot kennende weet ik wel wat me te wachten staat maar ik ben benieuwd hoe Olav dit gaat ervaren. We Like father like sonkomen beiden aan op J.A. International Airport, d.w.z. ik op vrijdag omstreeks 21.00 uur maar zoonlief uit Florida 5 uur later, met dank aan Caribbean Airlines voor de vertraging. Heel enerverend is die luchthaven niet als je er al die tijd in je eentje zit op een nog juist voor sluitingstijd aangeschaft blikje Parbo. Vanaf de Full Circle heeft men voor ons een taxi geregeld en het is werkelijk een feestje om dan door chauffeur Jimmy naar Domburg gereden te worden want zelfs in het donker krijg je met zo’n vriendelijk menneke al een heel positieve indruk van Suriname. Opgewacht door gastheer en gastvrouw en overgevaren naar de boot begint onze vakantie pas echt.Het voelt voor mij zo goed om terug te zijn en mijn vaste plek in de kooi links voor in de piek in te nemen.

Inmiddels is ook gast Paul gearriveerd en in het weekeinde proeven we een beetje van de sfeer in het land. Vriendelijke mensen, lekker eten, het leven hier doet heel relaxed aan. Volgens ons is het chillen hier uitgevonden. We maken kennis met andere zeilers, sporten met een zweeedse cattlebell-specialist annex zeiler Chris en bezoeken het verderop aan de rivier gelegen Laarwijk waar we voor een regenbui schuilend in een soort overdekte ontmoetings plek door een paar locals onder het genot van een paar biertjes een karakterschets van “de Surinamer” te horen krijgen. Vrolijke kout met een filosofische inslag maar Gezellig clubjeondanks gedegen navraag soms volstreks onnavolgbaar.

Het serieuze werk begint maandag wanneer we met het tij mee uitvaren en al snel de wind vol in de zeilen hebben. Omdat we ook de stroom mee hebben maken we goedeDe buschauffeuze met paars haar vorderingen, en al na drie nachten waarin ook de gasten hun wachten meegelopen hebben komen we op donderdag aan bij Tobago. Wachtlopen met gastheer en gastvrouw is trouwens ook al een plezierig onderdeel van de reis omdat er zich vaak heel leuke gesprekken ontspinnen.

We ankeren in Store bay en verkennen het aanpalende plaatsje Milford, kopen kaartjes voor de bus om de volgende dag in Scarborough te gaan inklaren. Alles secuur gepland maar de beloofde bus komt de volgende morgen om 09.30 uur niet en het daarop volgende uur ook niet en dan snappen we dat al die passerende claxonnerende automobilisten eigenlijk pseudo taxichauffeurs zijn die je graag voor een sympathiek bedragje naar je bestemming brengen. Vijf minuten later zitten we met zes man in een vier-persoons Nissan, even duiken als er politie in zicht komt , maar we zijn wel vlot, warm en een beetje gekreukeld, in Scarborough. De formaliteiten leveren niet veel problemen op, kosten wat tijd maar ach, in deze plaats met zijn eilandse couleur locale, alle muziek rondom, de kippen op straat en zoveel vriendelijke mensen verveelt er niets. Zelfs de chauffeuse van Full Circle in Man of War Bayde bus terug met haar paarse haar, de grote spiegelende zonnebril en in tien verschillende kleuren gelakte nagels die met gezag de passagiers in haar volle bus indeelt, geunifomeerde scholiertjes gaan netjes met drieen op de bankjes, is een een foto waard. En ze poseert graag.

Het blijft prachtig zeilweer en de volgende dagen zeilen we naar Bucco Reef, naar de Englishman Bay en naar de Man O’Warbay bij Charlotte Ville. Onderweg vangt Olav een tonijn van zeker 10 pond die door Paul deskundig van zijn filets wordt ontdaan die door Monique op de bekende bekwame wijze worden omgezet in tonijnsteaks en sashimi. We worden elke dag verrast met zeer smakelijke staaltjes van Moniques kookkunst. In Charlotte Ville ontmoeten we kleurrijke figuren als Emmanuel, een Frans Guyaan die hier bouwwerkzaamheden verricht, Trevor, de administrator van de universiteit alhier die afkomstig is van Trinidad en dus veel slimmer is dan die van Tobago. Het levert een leuk inkijkje op het eilandgebeuren op. Minder geslaagd is de ontmoeting met de plaatselijke Immigrationofficer die vindt dat kapitein Paul zich een dag eerder had moeten melden en een formulier had moeten inleveren dat men in Scarborough verzuimd had hem mee te geven. Direct gaan halen en morgen om 09.00 uur inleveren anders krijg je grote problemen ! Ooit een schipper van een zeilboot gezien bij wie stoom bijna uit de oren komt ? Een apart verschijnsel maar niet voor herhaling vatbaar .Enfin Paul en Monique met de bus naar Scarborough om die ontbrekende permit te halen.Gelukkig een fraaie rustgevende rit van anderhalf uur heen en dito terug. De volgende dag , geen immigrationdictatortje want het is een nationale feestdag, dus, geen formulier inleveren maar ook geen Tonijntjevervelende confrontatie. We laten ons plezier niet vergallen en genieten met volle teugen van het weer, de goede wind, het zeilen, het mooie eiland en alles wat weVisje bereiden van Paul en Monique over zeilen leren en de verhalen over wat ze tijdens hun al zeven jaar durende reis rond de wereld hebben meegemaakt. Op de plotter zie je duidelijk alle zeildagen in beeld en na Batteaux Bay en King’s Bay wordt het tijd om terug te zeilen naar Store Bay, onze “zeebenen” te strekken, de kuierlatten te nemen en ons gewone bestaan thuis maar weer op te pakken.

Meer sterke verhalen bewaren we voor thuis, want zonder mogen we niet terug komen!

Het was goed, erg goed, want…..

Ik zie dat Olav van deze reis en het zeilen, en niet te vergeten het vissen, geniet en zich in dit gezelschap volledig thuis voelt en dat maakt deze etappe nog mooier en specialer dan mijn vorige avonturen met de Full Circle. Dank daarvoor aan die oerdegelijke schipper Paul en lieve gastvrouw Monique. En gast Paul, het was goed te merken dat je een veel meer ervaren zeiler bent dan Olav en ik maar ik vond dat we goed teamwerk hebben verricht.

En mocht U, lezer, echt zin hebben in een doe-vakantie, het is er geen schoolvoorbeeld van maar op de Full Circle komt U volledig aan uw trekken.

Jim en Olav.

Lees Meer
274 Hits

Crossing the South Atlantic

Tussen 20 februari en 11 april ben ik aangemonsterd geweest op de Full Circle voor het oversteken van het zuidelijk deel van de Atlantische Oceaan, vanaf Kaapstad naar Ilha Fernando de Noronha.

Een bonus

Age SossusvleiZo mag je het gewijzigde reisplan wel noemen. Waar het de bedoeling was om vanaf Kaapstad rechtstreeks naar St Helena te varen stelde Paul en Monique voor om eerst Walvisbaai in Namibië aan te doen. In plaats van Walvisbaai is het door gebrek aan wind dan wel wind uit de verkeerde hoek Lüderitz geworden. Het plaatsje is begin vorige eeuw ontstaan en werd bewoond door Duitse kolonisten die op zoek waren naar diamanten in de woestijn. Ook nu worden er nog steeds diamanten gewonnen in de woestijn en op de zeebodem voor de kust. Duitse invloeden zijn er nog terug te vinden door ondermeer de straatnamen en de Duitse architectuur. De woestijn in de omgeving is verboden gebied, hetgeen kenbaar wordt gemaakt door bordjes met daarop de tekst "Sperrgebiet"

Vanaf Lüderitz hebben we met een gehuurde 4 weel drive pick-up een  drie daagse trip gemaakt naar de zandduinen van Sossusvlei. 'S nachts geslapen in een geleende tent van de autoverhuurder. Het vergt enige gewenning rijden in Namibië, sowieso rijden ze links en daarnaast bestaan de wegen voornamelijk uit gravel. De kunst is om er niet te zacht overheen te rijden zodat de auto in een cadans komt en je de oneffenheden niet zo erg voelt.  Het landschap is zeer afwisselend en evenals de zandduinen van een ongekende schoonheid. Na drie dagen en een kleine 1400 km hebben we het " bakkie" weer ingeleverd bij de verhuurder. Namibië is een prachtig land met zeer vriendelijke inwoners, zeker de moeite waard voor een langer bezoek, ook zonder boot, daar heb je niets aan in een woestijn.

St Helena

Vanaf afstand een hoge kale rots, maar eenmaal aan land blijkt het, behalve kaal langs de kust een prachtig groen binnenland te hebben. Het eilandSt Helena Jamestown met circa 5000 inwoners, bekend als verbanningsoord van Napoleon is nog steeds Brits grondgebied. Wat Napoleon nooit is gelukt, hij stierf op het St Helena na 8 jaar ballingschap, schijnt een Nederlander volgens het plaatselijke museum in 1993 wel gelukt te zijn. Ontsnappen!  De Nederlander was aangehouden voor het smokkelen van drugs met zijn schip. Met behulp van een eilander, die een kleine zeilsloep voor hem had gebouwd was hij er in geslaagd  naar Brazilië te zeilen. De eilanders staan bekend om hun vriendelijkheid en hulpvaardigheid, iedereen zegt elkaar gedag in het voorbijgaan en een lift laat nooit lang op zich wachten, soms kan je natuurlijk qua hulpvaardigheid ook wel een beetje doorslaan.

Behalve dat we over het eiland hebben getoerd en gewandeld, hebben we ook gesnorkeld met whalesharks.  Na een korte instructie, met als belangrijkste mededeling blijf op afstand en raak de beesten niet aan, ga je vanaf de boot het water in. In totaal hebben we 3 whalesharks gezien, een onvergetelijke ervaring. Alleen moeten de Whalesharks ook eens worden geinstrueerd, hou je keurig afstand van de ene, zwemt een tweede op minder dan een meter afstand langs....

Ascension Island

Om het eiland aan te doen dien je vooraf toestemming aan te vragen. Van groot belang is dat, evenals op St Helena, je kan aantonen dat je verzekerd bent voor ziektekosten en repatriëring. Ondanks dat de toestemming nog niet binnen was hebben we vanaf St Helena koers gezet naar Ascension. Daar aangekomen na een tocht van 6 dagen werden we uiterst hartelijk ontvangen door Portcontrol / touristoffice. Na het inklaren van de Full Circle vertelde de dame dat immigrations onderweg was en werden we nogmaals gewezen op de ziektekostenverzekering. Nadat de man van immigrations de stempels in onze paspoorten had gezet maakte hij de opmerking" by the way I suppose your insurances are okay... ."

AscensionOp het eiland wonen circa 450 mensen en is net als St Helena Brits grondgebied. Strategisch hechten zowel de Britten als de Amerikanen er grote waarde aan. Beide naties hebben er een militaire basis. Doordat het vliegveld tot 2019 niet bereikbaar is voor de grotere toestellen van de Royal Airforce en het postschip HMS St Helena na de opening van het vliegveld op St Helena uit de vaart is genomen komt er op dit moment niemand op het eiland, zo is bijvoorbeeld het hotel op het eiland gesloten.  Taxi's en huurauto's rijden er niet. Het leven gaat er net zo snel als de schildpadden die na 35 jaar voor de eerste keer terugkeren om eieren te leggen op het strand

Tom, een onderwijzer, voor 2 jaar gestationeerd op het eiland, heeft ons een lift gegeven tot boven op de Green Mountain. Hij vertelde dat op het eiland oorspronkelijk een boom heeft gestaan en dat circa 150 jaar geleden alle vegetatie op de berg van buitenaf is aangeplant met als belangrijkste doel vocht vast te houden voor de waterhuishouding op het eiland.

Fernando de Noronha

Hooggespannen zijn de verwachtingen van het eiland wanneer het na 10 dagen op zee in zicht komt. Het is een nationaal natuurpark en om er aanFernando land te komen dient er een klein vermogen aan fees worden betaald. Welkom geheten door een groep dolfijnen die voor de boot uitzwemmen wordt het anker gedropt in de baai. Inklaren op zondag gaat niet lukken. Ook het vinden van een geldautomaat vergt de nodige tijd. Na het voldoen van de nodige fees op maandag ligt het eiland gedeeltelijk voor ons open. Gedeeltelijk, omdat voor een aantal stranden apart betaald moet worden. Hoewel we zeker niet het hele eiland hebben gezien en het zeker wel mooi is, kan ik mij niet aan de indruk onttrekken dat vanwege de grote aantrekkingskracht van de binnenlandse toeristen de overheid hiervan behoorlijk (mis-)gebruik maakt.

Naar huis

Na 7 weken + 1 dag, waarin we 4070 NM hebben afgelegd in 31 etmalen, vlieg ik 11 april naar huis. Beste Monique en Paul, hartelijk dank voor jullie gastvrijheid, het vertrouwen en de mogelijkheid voor deze unieke ervaring.

 

Age Meijer

Lees Meer
412 Hits

Tutto per i clienti!

Nosy Be, Madagaskar, 15 september 2017

HumpbackWat te doen na bijna 3 prachtige weken op Madagaskar? Valt dat nog te toppen? Zeker wel. Op een mooie zaterdag komen we aan op de Full Circle van Paul en zeilen met de piroqueMonique. Daar zijn we een week te gast, net als co-gast Rene.

Vanaf het eerste moment maken Paul en Monique het credo tutto per i clienti volledig waar. We krijgen een fijne hut, heerlijk eten en drinken, leuke uitstapjes op het land en nog veel meer. Zoals volop tips voor straks, als wij zelf met Casa del Tramonto in Toscane aan de bak gaan met gasten.

Een paar highlights en een dieptepunt. Walvissen op 50 meter van de boot, schildpadden, snorkelen en een heroïsche redding door Paul toen bij mij de luchtJosef en Maria even op was tijdens het zwemmen. Het shitty dieptepunt was geheel aan mezelf te wijten. Ik bleek in staat midden in de nacht het toilet succesvol te verstoppen. Waarna Paul the morning after goedgeluimd zijn gereedschapskist pakte en dat gewoon even fixte.

Monique is al net zo'n bikkel. Wil met een houten ladder op een locale houten boot stappen en.... gaat dwars door een gammele sport heen. Klap op de ribben, been open Groepsfotogehaald. Waar ik allang de meest extreme krachttermen gebruikt zou hebben, verbijt zij de pijn, stapt aan boord en doet en passant ook nog even mee aan een stevige wandeling.

De avonden worden doorgebracht met goede gesprekken en een onorthodoxe mix van muziek. Zachtjes meegezongen door het gehele gezelschap. Met een mooie sterrenhemel en subtiel klotsende golven op de achtergrond. Alles voor de klant...

Dinand & Bianca nemen hun petje af. Rene ook. Dankjewel!

Lees Meer
1116 Hits

Zeilen op een boot & Duiken op Phi Phi eiland

Het is hier heel erg leuk en relaxed .Je hoeft bijna niets te doen het eten wordt voor je geregeld .Je krijgt ontbijt,lunch en avondeten . Je krijgt bij het ontbijt lekker fruit De kleine matroosen een snee brood . Als lunch krijg je iets verschilends soms mais en nog veel meer lekkere dingen. Je gaat natuurlijk zeilen . Ze weten de leuke plaatsjes en je kunt doen wat je wil ze hebben leuke spelletjes en het is er altijd gezellig. Als je een keer naar de kade wil is dat geen probleem . Je kunt naar de leuke plaatsjes en als je op het strand loopt is het altijd lekker warm. Je wordt altijd vermaakt door de mensen en door de muziek. Je kunt lekker slapen want ze hebben fijnen bedden. Je krijgt ook nog een heul leuk shirt op maat en het zit erg lekker . Je kunt ook soms kiezen hoe je het eet als het in het land gebruikelijk is dan kun je met stokjes (chopsticks) eten als je dat wil. Als je een bebaalt fruit niet zo lekker vindt dan kun je kiezen of je dat niet neemt maar ze regelen altijd zo dat je iets hebt wat je lekker vindt . Paul en Monique zijn heel erg aardig en zorgen goed voor je . Als je kunt duiken is dat mooi meegenomen want ze kunnen allebei duiken en je ziet er erg leuke dingen . En over relaxed je hebt hellemaal geen zorgen want als je wilt kun je een boek lezen. En als je thuis kookt hoef je hier niet te koken an je hoeft ook niet af te wassen of de tafel te dekken . Als je het leuk vindt mag het natuurlijk gewoon want je helpt ze er aleenBij Koh Dam maar mee . Als je kinderen hebt hebben zij heel veel geluk eant je wordt hier heel erg verwent. Ze hebben veel drinken en je heb bijna nooit dorst of honger en als je dat wel hebt dan krijg je meteen wat . Als je ergens allergies voor bent dan zeg je dat tegen ze en dan houden ze er rekening mee . Als je al een beetje kan zeilen mag je zoieso helpen . Je mag sturen als je het vraagt . Soms mag je ook de zeilen hijsen en inhalen . De boot heeft eengrootzeil en een bezaan mast een genua en een kotter fok. Ze hebben hier wel een paar regels maar dat is normaal. Het zijn geen strenge regels . Als je wat later aan komt hebben ze al wat eten klaar .Ze hebben bij het eten ook taken niet voor jou maar Paul doet de popcorn en pannenkoeken. Monique doet de rest het ligt eraan in welk land het ligt maar ze maakt ook gerechten uit dat land. Het fruit is gekocht in het land waar je op vakantie bent dus je krijgt iets uit dat land.  Als je naar de kant wilt dan brengt Paul je en als hij op de boot blijft dan komt hij je ook weer ophalen aan de kant . In de boot is ales heel erg gezzelig ingericht . En als er soms iets stuk is repareert Paul het . Als je eigen muziek meeneemt kun je die Chicken headopzetten . Ze weten veel van het zeilen dus als je een vraag hebt kunnen  ze die beantwoorden. Je kunt in de boot en buiten de boot zitten waar je ook wil . Ze hebben kussens waar je lekker op kunt zitten . En als je wilt zwemmen kan dat want als het zo warm is is dat lekker om even af te koelen . Wat ontzetend fijn is op ja kamer heb je een ventilator . Ze hebben een hele mooie kuip een mooie kajuit . Je vaart langs hele mooie gebieden . En als je op het strand wil kan dat . Je kunt er heel leuk snorkelen en er zijn hele mooie eilanden en baaien . Als je vraagt naar tosti krijg je die ze zijn heel lekker . Als hun foto's maken sturen ze die door naar je . Je wordt heel erg verwendt je krijgt schips en popcorn . Ze hebben ook mentis en pepermunt . Monique maakt heel erg lekkere bananen milkshake's en koopt lekkere muffins . Ze nemen heel veel drinken mee je kunt kiezen wat je neemt ze hebben voor kinderen cola of andere dingen en voor de oudere bier of wijn . Ze brengen je ook naar een heel mooi plekje dat je bij vloed kunt zwemmen en bij eb kun je Meehelpen in de keukeneroverheen lopen . Zij hebben ook baaien waar ze nog niet vaak zijn geweest maar dan zoeken ze het op in een boek . Ze zeilen het meeste maar soms gaan ze ook met de motor varen . Er komen ook heel veel rare bootjes langs ze heten longtails .Ze heten zo om hun motor  . Het uitzicht is bijna altijd mooi je kijkt op de open zee of op begroeiden rotsen . Als je naar de kant gaat kun je ook fruit halen in een van de supermarkten je kunt ook snoepjes of schips meenemen wat je wilt . Het is onze eerste vakantie dat we op iemand anders zijn bood meevoeren . Ze brengen je ook naar phi phi island daar is het heel mooi maar wel jammer dat er twaalf jaar geleden een tsunami is geweest . Nu even een ander ding als je het vraag mag je mee koken .

 

We gingen om 27 december naar de kade we gingen duiken . We hadden het gisteren al geregeld en moesten wachten tot 1 uur toen ging de boot . Je kreeg ook een begeleider mee onze begeleider hete Jesse . Hij was heel aardig en kwam uit Zuid-Afrika . De uitrusting hoefde we niet te regelen dat deden zij . Ze hielpen ook om het aante doen . Toen gingen we in het water . Het water was Ventilatorlekkere warm wel 30 graden celsius . Eerst moesten we alles goed doen je bril en adem automaat en de rest . Toen gingen we onder water Jesse zei dat we niet dieper gingen als twaalf meter . Toen gingen we kijken of het trimmen (stil blijven zweven in het water)goed ging dat was zo . Toen gingen we kijken naar vissen . We zagen eerst geel zwarte vissen . Toen we goed gingen kijken zagen we een rog in het zand . Verder zagen we een hele grote school gele vissen . Daar achter was veel koraal . Toen zagen we het koraal met Nemo van de film Finding Nemo . Daarna vroeg Jesse hoeveel bar(lucht in je fles) we nog hadden . We zaten rond de honderd dertig bar . Even later gingen we rondt de 3 meter zoeken naar ongevaarlijke haaien . We zagen er een vanLongtail in Thailand heel digtbij . Toen had er een nog 45 bar . Bij vijftig bar moet je naar boven  . Dus we gingen naar boven we werden opgevangen bij de boot . We kregen eten dat was rijst met kip het was best lekker . Toen iedereen aan boord was gingen we verder met de tweede duik . Het begin was hetzelfde als de eerste duik . Toen we onder waren was het zicht minder maar nog steeds goed genoeg . We keeken goed rondt . Toen zach Jesse in het koraal een hele mooie vis maar je kon hem bijna niet zien want hij had dezelfde kleuren als het koraal . Toen gingen we verder . We zagen in een rots een hele mooie zwart met witte vis . Toen ging er iets mis een van ons kwam niet naar beneden dus toen moesten we even wachten . Toen dat klaar was vroeg Jesse hoeveel bar we nog hadden . Het laagste cijfer was 80 bar. Dat is nog genoeg dus we konden nog even verder . Toen zagen we nog een haai . En helaas was het al voorbij . We gingen met de boot weer naar de baai het was uitijndelijk 7 uur geworden . Het was wel een hele lueke dag geworden .

Dennis

Lees Meer
1658 Hits
0 reacties

Stage op de Full Circle

Marente in de mastOp school in de derde VWO kreeg ik de opdracht om 30 uur stage te lopen bij een bedrijf. Na een lange tijd denken over wat voor stage ik graag wilde lopen kondigden mijn ouders aan dat we op vakantie met Paul en Monique mee konden zeilen, mijn ouders vroegen zich af of ik dit ook wilde. Maar natuurlijk wilde ik dat! Ik zeurde al heel lang of we een vakantie mee konden zeilen met de Full Circle, en nu gingen we dat eindelijk doen. Toen gingen m'n gedachte verder over mijn stage en ik vroeg me af of een stage in Thailand en Maleisië goedgekeurd zou worden, mijn stage op de Full Circle werd goedgekeurd door school. Als de wiedeweerga heb ik een mail gestuurd naar Paul en Monique of ik mijn stage op de Full Circle mocht lopen, mijn stage vonden ze hartstikke leuk. Ik kreeg enorm veel zin in mijn stagewerkweek!

De vakantie was aangebroken en dus ook mijn stageweek. Eenmaal aangekomen in de haven waar de Full Circle geankerd lag Banana Pancakeswerden we hartelijk ontvangen en hebben we veel bijgepraat met Paul en Monique. Het was inmiddels alweer 5 jaar geleden dat de twee dappere schippers de haven van Harlingen hebben verlaten. Door de gastvrijheid van Paul en Monique voelde de boot al snel als een vertrouwde omgeving. Het was prachtig weer, misschien zelfs iets te prachtig. Het was rond de 37 graden Celsius.

Mijn bijzondere stage mocht beginnen. Mijn eerste taak was het verzorgen van het eten. Denk ook aan tussendoortjes zoals smoothies en broodjes. Ik heb geholpen met het ankeren van de boot en de boot weer vertrekklaar maken. Wat ik het liefste deed was voor verkoeling zorgen door emmers met koud water over Marente maakt Sushide gasten te gooien. Ook ben ik in de mast van de Full Circle gehesen om een vlag los te maken. Dat was toch wel het spannendste klusje. Het was voor mij Aan het poetseneen erg leuke week. Ik heb enorm veel waardering hoeveel werk Paul en Monique verrichten om het hun gasten uiterst comfortabel te maken en altijd voor je klaar staan.

Na de geweldige week op de Full Circle kwam ik terug xin Nederland met een prachtige ervaring en de beste stage die ik mij kon voorstellen. Ik heb hier op school een presentatie over gegeven en een verslag over gemaakt. Paul en Monique kregen veel bewondering en mijn stage een zeer goed cijfer. Dank jullie wel Full Circle Sailing!

 

Lees Meer
1595 Hits
0 reacties

De-briefing

Fotografe MarjannekeEen lang verwacht en in veel opzichten memorabel bezoek: bij mijn broer en schoonzus op de Full Circle. Twee weken zeilen tussen Phuket in Thailand en Langkawi in Maleisië.Ontbijt

Na zoveel jaar intensief mailen, na familiebezoekjes met filmpjes van de boot, na het volgen van alle blogs is de werkelijkheid toch heel anders. Ja, je weet dat Paul en Monique met rumpunch in de aankomsthal wachten, maar áls ze er werkelijk staan is dat geweldig. Je weet dat op alle gasten het speciale bordje wacht, maar nu staat het er voor jou! Je kent de boot en de indeling, maar dat je zó lekker slaapt onder een open luik …  Je weet allang dat Monique geweldig kookt, maar wat ze allemaal voor elkaar krijgt in de kleine kombuis isFeest ongelofelijk! Paul als schipper, Monique als gastvrouw – ze zijn als zodanig hors catégorie!

OK, het was verschríkkelijk warm in die weken, zodat de beren van de dierentuin van Bangkok zelfs het Nederlandse journaal haalden – tot grote schrik van het thuisfront dat ons al opgenomen waande met acute verhittingsverschijnselen. OK, zelfs het zeewater was niet meer verkoelend te noemen, want 33 graden is nauwelijks minder dan de temperatuur van je douchewater thuis. Maar de luchten waren wit, de heuvels van Thailand 50 tinten grijs en ieder zuchtje wind bracht een enorme verkoeling. Hoe kun je beter onthaasten en je hoofd leeg maken ..?

Bij de tussentijdse aankomst van Rita, Steven en  dochter-stageair Marente volgde een heuse briefing over de boot, de uitrusting en hoe je daarmee kunt omgaan. We horen wat we moeten doen in geval er zwaar weer komt, welke voorschriften er zijn voor onze eigen veiligheid, Het bijbootjewat Paul en Monique allemaal kunnen doen.. en dat is heel veel! Een complete huisapotheek, verbinding met de wal bij ziekte, zelfs een kleine operatieset om te kunnen hechten. Dat staat allemaal niet op de site! Wij hadden niet meer nodig dan zonnebrandcrème en soms een koude theedoek om uitslag van de zon te verkoelen. En heel veel koud bronwater met schijfjes limoen .. ruim honderd flessen waren er aan boord.

Een weinig benoemde rol in alle blogs is er voor het volgbootje, de rubber duck, de dinghy. Wat dat allemaal niet te verstouwen krijgt. Niet alleen het vervoer Broer en Zusvan veel gasten en nog meer bagage van en naar de wal. Niet alleen alle bier, wijn en bronwater en vele jerrycans diesel. Na een bezoek aan een plaatselijke groothandel met een ook in Nederland zeer bekende naam gingen we in één tochtje van de pontons in de jachthaven van Phuket naar de boot , met boodschappen voor een volle week voor zes (!) personen, met alle zwemspullen, camera’s en verschoning van die dag – en dan ook nog met drie mensen waarvan er één zestig eieren op schoot hield. Het volgbootje is naamloos en zijn rol onderbelicht, maar zijn daden in de vloot van Paul en Monique benne groot!!

Een de-briefing bestaat niet aan boord van de Full Circle. Als je iets wilt schrijven in het gastenboek, is dat genoeg. Of een blogje… ook al duurt dat soms even.

Grijze luchtenPaul en Monique, rondom jullie Full-Circle wereldreislustrum wens ik jullie alle geluk, goede wind en behouden vaart. Hou kapers aan bakboord en haaien aan stuurboord op grote afstand en hou het roer maar recht!

Zus / Marjanneke

Lees Meer
1917 Hits
0 reacties

Zeilen in de Tropen

Bij tropen denk je al snel aan jungle, regenwoud, slangen (die om een tak gewikkeld), spinnen, apen (Koning Louis), beren (Baloe), tijgers en gieren. Oftewel, Junglebook. Maar Zeearendals je bedenkt dat driekwart van de wereld is bedekt met water, dan is het niet meer dan logisch dat ook een groot deel van de wereldzeeën in de Tropen gelegen is. Een wereldreis per zeilboot gaat dan ook voor een groot deel door de tropen. De tropen vormt officieel het gebied tussen de keerkringen en wordt gekenmerkt door een gering verschil tussen de lengte van dag en nacht (aldus Wikipedia). Maar je hebt tropen en tropen. Zeilen door het midden van de tropen is dan ook van een speciale categorie. Zeilen door het midden van de tropen betekent zeilen onder hoogstaande zon, hoge luchtvochtigheid, hevige stortbuien en extreem hoge temperaturen. Maar zeilen door de tropen betekent bovenal zeilen door een oase van groen en blauw en adembenemende landschappen boven én onder water.

Reusachtige broccoli ’s
Boven water dampen de bossen en doen warmte en vocht de duizenden planten- en bomensoorten groeien tot een wirwar van lianen, lange stammen, dikke bladeren en boomtoppen als reusachtige broccoli ’s. De extreem lange bomen vormen een pallet van duizenden kleuren groen en een ondoorgrondelijk woud waarin verdwalen zeer gemakkelijk is. Het oerwoud zoemt, zingt en siddert onophoudelijk. Vogels, krekels en van alles en nog wat laten continu weten dat je niet alleen bent. Over de bossen hangt een mysterieuze nevel. De totale overwoekering doet bevestigen dat de natuur hier de baas is.

Waanzinnig mooi koraalOnderwaterparadijs
Onder water is de schoonheid niet te vergelijken. Niet voor niets zijn tropische vissen tropische vissen en vormen ze de meest kleurrijke op aarde. De stille onderwaterwereld kent zijn eigen regels en vormt een geheel eigen bio- en ecosysteem. De diversiteit van de riffen en koralen is gigantisch en de hoeveelheid verschillende vissoorten die leven van of tussen de koraalriffen is niet te bevatten. Nemo’s beschermen hun anemoon en andersom. De zee-egels domineren de bodem en de papegaaivissen, butterflyvissen en spuugvissen zwemmen overal tussendoor. Het is een paradijselijke wereld.

Mangrove
En waar boven en onder water bij elkaar komen ontstaat de mangrove. Een indrukwekkende woestenij van wortels, bladeren en nog meer wortels. Met zeer inventieve Mangrovetechnieken zijn mangrove wortels in staat om wel 90 procent van het zoute water te filteren en om te zetten in voeding voor de struiken. De natuur is ongelofelijk. Zo houd de mangrove zand en modder vast, zorgt deze ervoor dat de kust niet erodeert en biedt een thuisbasis aan tientallen bijzondere vissoorten. Een walhalla en voedseltuin voor (zee)arenden.

Beware of CoconutsTropisch eiland
En te midden van deze wonderlijke natuur liggen tientallen tropische eilanden, waar het bier redelijk vaak koud staat, de verse mango sappen nooit vervelen en vallende kokosnoten wel eens een dodelijk ongeluk veroorzaken. De tropische eilanden waar de wind niet altijd te voorspellen is, waar na de grootst mogelijke onweer twee uur later de zon weer schijnt en waar het water zo kraakhelder azuurblauw is dat je tot tien meter diep de bodem kunt zien. Tropische eilanden waar je dingy tussen de koralen door moet manoeuvreren om op het bounty strand aan te komen. Een tropisch eiland waar je nooit meer van wilt vertrekken.

Dat is dus zeilen in de tropen. 

 

Marieke van der Linden

Lees Meer
2263 Hits
0 reacties

Een week op de boot

Hen en KeesHet was 3,5 jaar geleden dat we in Bonaire te gast waren op de Full Circle bij Paul en Monique. Die tijd viel weg toen we op de luchthaven van Phuket welkom werden geheten. Daar zaten P &M te wachten met een blad waarop 4 glazen met een heerlijke punch. Het voelde als thuis komen.

Het schip lag voor anker. Dat betekende dat we altijd de Dinghy nodig hadden om ons te verplaatsen van en naar de haven of van en naar de eilanden. Omdat ik, Henneke, geen zeebenen heb was dat iedere keer spannend om op deze kleine jongen te komen. Gelukkig waren daar dan Paul en Monique die dat in goede banen wisten te leiden........ Pfffff.

Voor we naar Thailand vertrokken hadden we al gehoord dat het op dit moment de warmste tijd van het jaar zou zijn. Immers, hetKleine Monnikjes is in deze periode Thais nieuwjaar waarbij in steden en dorpen gedurende een paar dagen iedereen natgespoten wordt. Maar, lees je dan, dat is geen probleem omdat het die dagen dus zo warm is.

Wat die warmte betreft, dat hebben we geweten. We hebben nog nooit zoveel gezweet als de afgelopen drie weken. Zowel in Maleisië waar we de eerste 10 dagen doorgebracht hebben, als in Thailand. Dankzij de twee kleine ventilatoren in onze hut (in de punt) waren de nachten goed uit te houden.

Wat het zeilen betreft, dat is wat minder geweest dan we gehoopt hadden. Maar om te zeilen heb je wind nodig. Laten we nu net in die ene week aangemonsterd zijn , dat het niet alleen heet was, maar ook dat er weinig wind was. Volgens Paul had dat ook te maken met de overgang van  het ene seizoen in het andere. Misschien dat hij zelf nog eens uit kan leggen hoe dat in elkaar steekt. Heel interessant overigens, zeker voor ons nitwits wat zeilen betreft.

Kees PaulMaar goed, ondanks dat we maar een dag echt konden zeilen op de fok, we hebben een heerlijke week gehad.

De eerste dag hebben een een toer over het eiland Phuket gemaakt met eten op het strandde auto die we nog een dagje extra gehuurd hadden. We hebben o.a. de indrukwekkende grote Buddha boven op een heuvel bezocht. We boften, toen we daar kwamen waren er heel veel vooral jonge monniken.

Onderweg zagen we veel plekken waar het mogelijk was op een olifant een toertje te maken, het beroemde Patong hebben we gezien. Aan het eind van de dag ontmoetten we nog Pauls dochter Iris  waarmee we heerlijk en gezellig in een strandrestaurant hebben gegeten ter afscheid van haar vakantie.

De dagen die daarna volgden hebben we alle dagen gevaren, afhankelijk van de wind, of geen wind, op de motor of zoals eerder genoemd op het fok.

Af en toe hebben we in zee gezwommen. Tot we regelmatig kwallen langs zagen zwemmen. Kwallen van wel een halve meter Kwaldoorsnee. Mooie indrukwekkende beesten. Maar als zwemmen in zee dan niet kan, aan boord zijn perfecte douches om het luie zweet af te spoelen.

Luie zweet? Jazeker. Deze week was er een van onthaasten, van het niks doen, van het verwend worden, van het om je heen kijken, foto's nemen, en vooral ook van het heerlijke eten......

We kijken terug op een topweek, doorgebracht met een topstel. We kijken al weer uit naar een volgende aanmonstering. 

O ja, klaverjassen staat 4-1 voor de meisjes! 

Liefs voor jullie beiden.

Kees en Henneke

Lees Meer
1655 Hits
0 reacties

Follow the sun (& eet green curry met beep)

Iris en PaulEen last minute actie, 5 weken naar Thailand. Nog geen maand later zit ik al in het vliegtuig. Aangekomen op Phuket Airport zie Springrollsik Paul en Monique al staan met een dienblad met 3 cocktails. Het voelt voor mij inmiddels al vertrouwd, zo'n welkomstcomité op het vliegveld. Eenmaal buiten vliegt de warmte me tegemoet, maar wat ruikt alles heerlijk! Planten, bloemen, zout, "zomer", zo anders dan februari in Leeuwarden, dat ik net achter mij heb gelaten.

Met Indonesië nog in mijn achterhoofd heb ik aardig wat verwachtingen.
De eerste dagen zijn we gezellig met zijn drietjes. Nadat Peter en Shamin gearriveerd zijn, zeilen we o.a. naar Koh Lanta, Koh Phi Phi, Koh Lipe (favoriet!) en uiteindelijk naar Langkawi. Alle kleuren zijn zó mooi en het landschap is zo divers!
We varen tussen prachtige rotsen en ik schiet foto's die mooier zijn dan de (telefoon)wallpaper die ik ingesteld had om thuis vast in de stemming te komen. Tijdens de tweeweekse zeilreis eten we green curry (met beep!), pad Thai, 2 kilo garnalen, drinken we cocktails, volgen we een kookworkshop, knuffelen we met kwallen, lees ik 7 boeken, spelen we veel spelletjes, bezoeken we "the beach" (van Leonardo di Caprio), snorkelen we op diverse plekken en zeilen we net voor Langkawi in een groep van 7 Hangmatmomentwhalesharks! Wat een unieke ervaring!

Ik ging naar Thailand met zeker vier doelen:
- Heerlijk tot rust komen en een gekke periode afsluiten
- Curry eten tot het m'n neus uit komt
- Bijkletsen met Paul en Monique
- In zoveel mogelijk hangmatten hangen ;-)

... de curry komt echt mijn neus nog niet uit. Voor de rest ben ik zeer geslaagd. En ik heb nogWhaleshark een week te gaan! Mijn laatste week reis ik (zonder de Full Circle) via Koh Samui en Khao Sok terug naar Phuket. Ik ben benieuwd wat ik nog meer ga beleven. Maar deze reis is sowieso al meer dan geslaagd!

Lieve Paul en Monique, soms vind ik het wel heel lastig dat jullie zo ver weg zijn.. Vaak staat er letterlijk en figuurlijk een wereld van verschil tussen ons in. Ik ben blij dat ik dit zo mee kan maken. Deze langere tijd aan boord heeft mij echt kennis laten maken met jullie (huidige) leven en dit maakt het communiceren op afstand voor mij veel gemakkelijker.

Kapunka voor deze unieke ervaring!

Follow, follow the sun

IRIS

Lees Meer
1632 Hits
0 reacties

Blij op de FULL CIRCLE

Blij op de Full CircleNa 2 dagen in een resort aan de westkust van Phuket acclimatiseren ben ik er helemaal aan toe om naar Yacht Haven Phuket te gaan. De taxichauffeur weet precies waar het is, ik Binnen etenkan lekker op het terras zitten en langzaam op zoek gaan naar Monique en Paul. Ze zitten aan een tafel binnen en zijn druk bezig met het updaten van de Full Circle website. De andere 2 gasten zijn inmiddels ook gearriveerd. We zijn klaar om naar de Full Circle te gaan, die voor anker ligt net buiten de marina. Wat is een jachthaven toch leuk, mensen en boten kijken, op vlonders lopen, heel rustgevend. Ik voel me heel welkom op de Full Circle, Monique en Paul vertellen over de boot en geven een rondleiding, de Full Circle is ruim en comfortabel, en ziet er vanbinnen en vanbuiten uitstekend uit. De eerste nacht blijven we bij de marina liggen en nu gaat het regenen, grappig, we gaan gewoon binnen zitten. Na een onrustige nacht, ben ik heel vroeg wakker en ga op het dek zitten genieten van de opgaande zon. Paul laat me zien hoe de boot zeilklaar wordt gemaakt, en dat allemaal op blote voeten, heel fijn en ik mag Monique nog niet helpen met het ontbijt. Onze eerste bestemming is een eiland zonder bierMooie zonsondergang 1. Gelukkig is er schaduw op de boot, want ik wil niet verbranden, maar er is ook een lekkere wind, we hebben zelfs de zeilen gereefd. We gaan voor anker in een de baai bij het eiland, iedereen gaat van boord, ik blijf lezen en geniet van de rust. Al het eten is gezond en verrukkelijk, de hele dag zorgen ze beiden dat we genoeg drinken, zodat niemand kan uitdrogen, het is de hele week boven de 30 graden. We zeilen de hele 3de dag en zijn in de avond bij Phi Phi Don en gaan met de Apen eilanddinghy aan land om te eten. We lopen naar de andere kant van het eiland door kleine straatje waar je van alles kan kopen, er lopen veel jonge mensen met buckets, er is hippe muziek en vuurspuwers, naar een restaurant aan het strand. De volgende ochtend varen we om 7 uur in een longtail rondom het naburige eiland (Phi Phi Le). Het is nog rustig en zijn er maar een paar andere boten. Ik ga voor de allereerst keer snorkelen, wat ik heel leuk vind. We komen bij allerlei idyllische strandjes, waar we elke keer uit de boot gaan om te snorkelen. Ook nog even langs een apeneiland, voordat we weer op boot terugkomen. We zeilen vandaag naar Koh Dam Hok en Koh Dam Kwan, deze eilanden zijn bij eb met elkaar verbonden, wat een prachtige plek, hier wil ik wel een hele week blijven. Gelukkig blijft er wind dus we kunnen door naar Koh Lanta, heerlijke zeildag. Als Monique en Paul hebben geankerd springen we allemaal altijd meteen van boot om lekker af te koelen en een Gezond etenbeetje te zwemmen. Wat een leven. Weer een dag heerlijk gezeild en 1 uur op de motor het is hier een mooie plek, maar wat een lawaai van alle longtails, die af en aan varen, ik krijg er hoofdpijn van. Het wordt donker en het lawaai neem af, pfoef. De wind blijft gunstig we kunnen heel relaxt zeilen naar de voorlaatste stop waar we nog een nacht voor anker gaan, het is een Sundowner op het strandsemi-onbewoond eiland, waar we op het strand gaan borrelen, voordat we de volgende dag weer terug naar de Yacht haven Phuket zeilen. Monique en Paul hebben hele goede verhalen over oceanen, eilanden, zeilen, boten en het weer, ze hebben ook veel leuke filmpjes van hun avonturen. Ze zijn heel gastvrij, ieder op een heel eigen manier, ik vond het een feest bij hen aan boord te zijn. Gelukkig mocht ik zo nu en dan iets doen, maar het hoefde eigenlijk niet, want ze zijn een heel op elkaar ingespeeld paar. Veel dank voor de fantastische week.

Marjolein

Lees Meer
1803 Hits
0 reacties

D & D Zeilen mee!

Speciale gasten aan boord

Sinterklaas op de FCOp 5 december komen we (D&D) aan in Phuket, waar Paul en Monique ons verwelkomen op de Full Circle. Het was een warm (en plakkerig) welkom na Thaise pepernotendrie-en-een-half jaar. Als de watertank vol is gaan we voor anker bij de Marina. Het begint dan ineens hard te waaien... Hoor de wind waait door de stagen, makkers staakt uw wild geraas. Dan blijken Sint en Piet ook aan boord te zijn! Er zijn gedichten, pakjes en natuurlijk Thaise en Nederlandse pepernoten!

 

James Bond en Batman

Voor het ontbijt dachten we een heerlijke duik te nemen in de zee. Het was al zo warm. Lekker verfrissend was het idee. .. Maar het water blijkt hier ook 31 graden te zijn! Met uitzicht op het James Bond eiland gaan we voor anker bij Koh Phanak. We wachten tot ongeveer 16.00 uur tot het hoog water is en we in de grot kunnen met de dinghy. We doen de motor uit en peddelen de grot in. Het is pikdonker en we zijn blij met de zaklamp. Er zitten of moeten we zeggen er hangen, wel honderden vleermuizen. Als ze daar maar blijven hangen...

 

Geen slierten zeewier, maar slierten Chinezen

Full Circle rum punchEen beetje wind vandaag, dus we hijsen snel de zeilen en varen een lange tocht naar Koh Racha Yai. Koh betekent eiland, Racha is koning en Yai is groot. Onder Racha Yai ligt Racha Noi en Noi betekent klein. Mini cursus Thais :-) De volgende dag blijven we in deze mooie baai liggen. Het ligt bij een resort waar de hele dag Chinezen in oranje zwemvesten (die kunnen dus niet zwemmen) worden afgezet om te snorkelen. Wij wandelen een stuk over het eiland en we gaan langs de rotswand snorkelen. Er zijn wel leuke visjes maar het kan nog veel mooier wordt ons beloofd. Finding Nemo gaat nog komen. En. .. de beroemde rumpunch, met verse ananas. We herinneren Paul aan de Angustura en Nutmeg. Dan is de rumpunch weer even onovertroffen lekker als in de Carieb!

 

Koh Lipe

DD op Koh LipeWe zouden om 4 uur in de ochtend vertrekken, maar er staat geen wind. Paul en Monique laten ons lekker slapen. Maar om zes uur worden we toch gewekt. De mooring wordt losgegooid en we varen. Oh jeetje... Do voelt zich niet lekker. Beetje zeeziek. En we hebben nog 14 uur te gaan. Gelukkig gaat het na wat tucjes en biskwietjes weer wat beter en een uur later zit ze weer gewoon een boek te lezen. Het is een lekkere zeiltocht. 95 mijl; een flinke afstand! We zien vooral veel water (we zijn ver van de bewoonde wereld vandaan), wat vliegende vissen en een whaleshark. Verder kletsen we er flink op los en iedereen komt een heel stuk verder in zijn boek. We ankeren in een mooie baai. Het is zo mooi hier (een bounty eiland, zeggen we tegen elkaar), we raken niet uit gefotografeerd. We snorkelen wat (mooi rif, maar Nemo kunnen we nog niet vinden) en gaan s-middags met de dinghy naar het eiland. Het is een heel leuk en gezellig eiland. De plaatjes die we schieten kunnen zo in de reisgids. Onderweg komen we ook door het gedeelte waar de eilanders zelf wonen. We kopen daar wat groente bij een vrouwtje dat haar goederen voor haar huisje heeft uitgestald en babietjes in een hangmatje ertussen... Terug naar de boot om nog even te zwemmen en te borrelen. Dan terug naar de kant, waar we in een restaurantje aan het strand heerlijk thais eten. We nemen alle vier nog een massage (afdingen voor korting lukt niet, maar we krijgen wel een langere massage) en gaan aansluitend nog ergens Sticky Rice met mango eten. Heerlijk toetje!

 

Oh what a night

FC bij de grotEr staat wind, dus we vertrekken na het ontbijt vanuit Koh Lipe richting het noorden. Bestemming onbekend. We laten het afhangen van de wind. Die valt al vrij snel weg en de motor wordt bijgezet. We veranderen van koers en varen richting Koh Pehtra, iets meer als 30 mijl. Het eiland ziet er wat grillig uit en de rotswand gaat er ruim 300 meter recht omhoog. Indrukwekkend als je pal ervoor voor anker ligt. Het is spelletjes avond, we doen Phase 10. Als de boot wat gaat wiebelen heffen we de zitting op en gaan naar bed. Het wordt een helse nacht! Er staat geen wind en de boot ligt flink te rollen over de golven. We rollen en klotsen heftig heen en weer. Van slapen komt weinig, de swell houdt ons de hele nacht wakker. Als we bij Koh Muk aankomen zwemmen we een grot in. Aan het begin grote scholen met ontelbare vissen. Daarna wordt het pikdonker en je ziet geen hand voor ogen. Nog een laatste sliert Chinezen komt ons tegemoet en dan zien we een lichtpuntje aan het einde van de grot. Daar zwemmen we naar toe. We komen bij een klein strandje, helemaal omringd door rotsen; wel 100 meter hoog! Heel indrukwekkend en gaaf!!!

 

Thai zonder glimlach

Thai met glimlachWe vertrekken richting Koh Lanta. Omdat het warm is en we nog even willen snorkelen, leggen we aan bij een mooring bij Koh Ngai, een paar mijl na vertrek. Voordat we goed en wel vast liggen komen de Park Rangers al naar ons toe varen. We moeten een parkfee betalen van 400 bath per persoon. 1600 bath om even te snorkelen... dat willen we niet betalen. Daar kunnen we met ons vieren bijna een halve week voor uit eten! We onderhandelen wat en het kan iets goedkoper, maar nog veel te duur. We vragen of de ranger-mannen misschien iets willen drinken, maar dat hoeven ze ook niet. We moeten betalen en anders vertrekken. Paul is er klaar mee en springt het water in om te zwemmen. De Rangers maken een handboeien gebaar. Paul komt maar terug gezwommen en is boos. We starten de motor en gaan er vandoor. Deze Thaise mannen waren minder vriendelijk. We varen door naar Koh Lanta. Maar de meeste Thai-en hebben wel een glimlach...

 

Phi Phi

Apies kijkenVanuit Koh Lanta varen we in een rechte lijn naar Phi Phi Don. Het is een prachtige baai; een van de mooiste baaien die we gezien hebben. Alleen het water is net Long tail naar Phi Phieen golfslagbad, veroorzaakt door het in topsnelheid af en aan varen van speedboten en longtails. Het is een druk eiland: een groot circus, harde muziek en supertoeristisch. Veel winkeltjes, tatoe shops en bars en ontzettend veel backpackers. Zonde van zo'n mooi eiland, vinden wij. Na het eten is het filmavond op de Full Circle: we kijken, heel toepasselijk The Beach, zodat we morgen bij de excursie kunnen kijken of we wat herkennen uit de film. De volgende ochtend worden we om zeven uur door een longtail bij onze boot opgehaald voor een tripje. Hij brengt ons naar Phi Phi Leh. Prachtige rotspartijen, een schitterende binnenbaai met strand (het toneel van The Beach). Daar gaan we snorkelen. Een prachtige onderwaterwereld, heel helder water en heel veel vissen die uit je hand komen eten en om je heen blijven zwemmen. Dan varen we door naar Monkey Beach. Zo'n 25 apen (jong en oud een vooral inteelt...) lopen er op het strand. Je zou ze zo willen aaien... maar pas op: ze zijn soms jaloers op beter uitziende mannen :-)

 

Af-thai-en en uitzwaaien

Doremieke maakt sticky riceDe laatste dag, voordat we echt af-thai-en, maken we zelf het heerlijkste toetje ooit: Sticky rice with mango! Wat is dat toch lekker. Dat gaan we thuis ook nog maken. Langzaam aan zoeken we onze spulletjes weer bij elkaar en varen we terug naar Phuket. Tijd om weer van boord te gaan. Wat zijn deze twee weken op de Full Circle met de lieve gastheer en gastvrouw weer omgevlogen. Paul en Monique: dank jullie wel voor deze heeeeeerlijke en onvergetelijke vakantie! We gaan jullie missen!

Liefs D&D      (Doremieke & Dimitri)

Lees Meer
2043 Hits
0 reacties

Bewondering

Kapitein Stijn en Matroos DinekeAls we met de fastboat aankomen varen op Gili Air kijken we al verheugd naar de prachtige Full Circle, die daar statig en frivool voor de kust op het water danst. Zij lijkt vrolijk te deinen in afwachting op weer nieuwe gasten. Deze keer mogen wij die gasten zijn!

Als eindelijk het weerzien met onze lieve vrienden Monique en Paul werkelijkheid wordt, is de vreugde groots en voelt het heel snel weer vertrouwt. Die avond starten we de Gili-open Pestcompetitie op. Niet dat we zo'n behoefte hebben om elkaar na al die tijd te pesten, maar meer om tegemoet te komen aan de spelbehoefte van kleine matroos Stijn. Alhoewel inmiddels is wel iedereen bloedfanatiek geworden en gaat het allang niet meer alleen om de behoefte van Stijn.

De afgelopen weken schijnt er weinig wind geweest te zijn in dit gebied dus verwachten weGezellig de eerste vaardag veel op de motor te moeten doen. Als we richting Gili Trawagan varen steekt er ineens een fikse wind op, die ons allen verrast. 30 knopen maar liefst. Professioneel wordt er door Paul en Monique geanticipeerd op deze verrassing. 2 rifjes in het groot zeil maakt dat het voor deze landrotten iets hanteerbaader wordt. Een mooie vuurdoop (waterdoop klinkt beter) voor ons op dit prachtige schip.

Het blijkt dat het bij de andere 2 Gili eilanden lastig is om aan te meren en te overnachten. Gili Air blijft deze week dan ook onze mooie thuishaven. Als we na elk tochtje de boot Twee kapiteinen op 1 schipvastleggen aan dezelfde moring, voelt dat toch een beetje als thuiskomen. Zeker als de boot telkens weer omringd wordt door duizenden visjes. Prachtig schouwspel om geen genoeg van te krijgen. Wat ook een steeds vertrouwder iets werd, was het gebed dat een aantal malen per dag uit de moskee's op het eiland schalde. Iets wat we op het overwegend Hindoestaans Bali weinig tot niet gehoord hebben.

De dagen wisselen zich af met leuke snorkeltripjes en vaartochtjes met en zonder wind. Bijpraten, lezen, staren naar de horizon, lekker eten, borrelen, zwemmen, pesten en veel lachen.

Waar we deze week met grote bewondering naar hebben gekeken en wat we hebben mogen ervaren is het ultieme gastheerschap van Monique en Paul. Met ogenschijnlijk het grootste gemak kwam er elke dag (wel 3x) weer iets verrukkelijks uit de keuken. Drankjes tussen door, de check of iedereen het nog naar zijn of haar zin had: de gastvrijheid op de Full Circle is top.

We hebben de samenwerking tussen Monique en Paul op alle fronten als een geoliedebijkletsen machine ervaren. Daar voel je je als gast erg goed (en daar waar nodig) veilig bij.

En als vrienden voel je een enorme trots dat ze dit met z'n tweeën maar mooi fiksen.

Hun manier van leven en werken op de boot heeft ons zeker doen nadenken over hoe wij dat doen in ons hectische Nederlandse leven. Dank jullie wel kanjers voor deze mooi week in/op jullie prachtige huis, de liefdevolle verzorging, het fijne samenzijn en het mooi inzicht voor onze eigen toekomst. Love you!

Cindy, Dineke en Stijn

Getagged in:
Lees Meer
1695 Hits
0 reacties

Zeilen op de Vulkaan

Nusa Tenggarra "the Southeast Islands", ofwel de kleine Soenda-eilanden. Ze vormen de oostelijke provincie van de enorme Indonesische archipel. 566 eilanden, 70 talen, duizenden felgekleurde bootjesonontdekte parelwitte stranden en veel, heel veel vulkanen. Vanaf 10 juli vaart de Full Circle ons door deze prachtige wereld. Weinig is mooier dan per zeilboot tussen deze eilanden door kruisen. Vijf redenen waarom zeilen door Oost-Indonesië een fabuleuze ontdekkingsreis is:

Eén: de trotse mensen. Ondanks dat het Engels van de lokale bevolking vaak niet verder komt dan "hello mister" (ongeacht mannen of vrouwen), zijn de mensen extreem vriendelijk en enthousiast. VliegeraarVanaf alle bootjes worden we toegezwaaid. In felgekleurde houten kano's komen vissertjes langszij om verse vis, parelkettingen en andere zelfgemaakte souvenirs te verkopen. Een duikbril wordt geruild voor een tros bananen en een zak limoenen. Een t-shirt voor een uit houtgesneden komodo-varaan. 50.000 rupiah voor zeven vers gevangen makrelen. Alles is mogelijk. In een afgelegen dorpje op Oost-Flores worden we onthaald met zelfgemaakte vliegers van de kinderen en wordt ons het hele dorp getoond. Iedereen wil op de foto. Iedereen zwaait ons toe. Iedereen is trots hier. 

Twee: de heldere sterrenhemels. Tijdens de nachten op de Timorzee en Floreszee worden we geleid door Venus en Jupiter. De eerste weken is het nieuwe maan en de nachten zijn ongelofelijk donker. Nog nooit zag ik de melkweg zo duidelijk, de sterren zo helder en de oneindigheid van het heelal zo duidelijk. Het zuiderkruis staat achter ons en zakt halverwege de nacht onder de horizon. Orion staat recht boven en de sterren laag aan de horizon doen soms vermoeden dat er andere boten zijn. Maar keer op keer zijn we de enigen. De lichtjaren doen nadenken over de nietigheid van ons bestaan. Wat is de zee - die in de nacht oneindig lijkt - vergeleken met ons kleine melkwegstelsel? Alles is relatief. 'Wie zou ooit kunnen vermoeden dat één van de honderd miljard sterren in een buitenwijk van dat kleine stelseltje omgeven wordt door een handjevol kleine, koele hemellichamen, en dat zich op één van die kleine planeetjes intelligent leven heeft ontwikkeld - dat zich daar nieuwsgierige mensen bevinden die de sterrenhemel waarnemen in de hoop antwoord te vinden op hoe alles is begonnen? (Govert Schilling - die ik er tijdens de nachtwacht maar even bij heb gepakt).

Drie: de prachtige onderwaterwereld. De oppervlakte van het water doet niets vermoeden van de rijke wereld eronder. Het besef komt pas als je onderwater kijkt. Duizenden soorten kleurrijke visjes, talloze soorten koraal en een hele eigen wereld die zich daar beneden afspeelt. nemoElke duik is een verassing, elke plek is anders. De stilte en het licht zijn allesbepalend. Hoe is het mogelijk dat er zoveel verschillende vissen bestaan, de één nog kleurrijker dan de ander? Nemo is na één duik al gevonden. Daarna volgen nog minstens tien verschillende uitvoeringen: van baby-nemo tot opa-nemo, van zwart tot feloranje, van nieuwsgierig tot verlegen aan de anemoon gekluisterd. Driftend tussen de vele vissen mag ik voor even onderdeel zijn van dit koninkrijk. Koning Nemo. 

Vier: de gado gado. Voor nog geen 12.000 rupiah (minder dan een euro) wordt de allerheerlijkste gado gado bereidt. Simpel maar heerlijk. Aan eieren is hier geen gebrek. Wanneer we onze eigen voorraad eieren willen aanvullen heeft de taxichauffeur aan telur pasar Gado Gado(ei - markt) voldoende. Hoewel hij dubbel ligt om deze twee woorden (wellicht heeft dit nog een andere bijzondere betekenis), zitten we tien minuten later in de taxi opschoot met een flatgebouw van eieren (drie gestapelde dozen van zes bij zes eieren, vastgemaakt met een strak touwtje). Ook is het overduidelijk dat de pindasaus hier is uitgevonden. Gado gado met kroepoek en pindasaus. Zelfs na 697 bochten kronkelende "Flores highway" (de enige weg die het westen van Flores met het oosten van het 600km brede eiland verbindt, maar waar 100 km 4 uur reizen betekent), heb je hier nog steeds wel zin in. 

Vijf: de enorme hoeveelheid vulkanen. Indonesië is het land van de vuurbergen - gunung. En er zijn heel wat gunungs in Indonesië. Zeilen door de "Ring of Fire" betekent een landschap met puntige - soms zelfs rokende - vulkanen. De atollen - "gezonken" vulkanen - zorgen voor prachtige riffen en beschutte ankerplekken. Wanneer we richting het eiland Sumbawa varen, komen we langs de Gunung Api: een vulkaan van 1930 meter. Vanaf zee kijk je recht de krater in en zijn de rookpluimen en aswolken duidelijk zichtbaar. De stijle helling van de vulkaan doet de vroegere lavastromen verbeelden. Een paar honderdmeter uit de kust slaat de dieptemeter al op oneindig; het gaat hier makkelijk een paar kilometer diep. Troggen? Mijn aardrijkskundeboeken worden hier werkelijkheid. 

Zeilen in Oost-Indonesië is een prachtige ervaring. Het land is rijk in vele opzichten en ondanks Zonsondergang mwaarschuwende berichten dat er weinig wind zou zijn, hebben we elke dag tussen de 15-20 knopen wind. Geen dag is hetzelfde en toch is iedere dag relaxt. De zon is een gegeven en het simpele ritme van de dag een verademing. En dan heb ik het nog niet eens gehad over de zelf gevangen barracuda (en natuurlijk de overheerlijke maaltijd die daaruit voortkwam), de gespotte komodo-varraan, de prachtige zonsondergangen, de heerlijke ochtendduiken, de dolfijnen om de boot en last-but-not-least, de vrijheid van het zeilen. 

Terima khassi

tekst en foto's Marieke van der Linden

Lees Meer
1668 Hits
0 reacties

Finding Nemo, kleine en grote geluksmomenten in Indonesie

Om 5 voor 4 in de ochtend zitten we in de dinghy en varen we door het duister naar het vaste land om een tour over het eiland te maken. Onze hoofdattractie zijn 3 kratermeren. ZonsopgangHelaas is de chauffeur in geen velden of wegen te bekennen. Nadat we de ‘touroperator’ uit zijn bed hebben gebeld is hij er vrij snel.

Hij lijkt vast van plan de verloren tijd in te halen en met een snelheid van 100 km/uur slalomt hij tussen wegversperringen, mensen, honden, kippen, koeien en inhalende tegenliggers op de enige ‘snelweg’ die Flores rijk is. Na 3 uur - in plaats van wat gangbaar is: 4 uur – bereiken we de kratermeren van Kelimutu. Drie meren met elk hun eigen kleur. We zien smaragdgroen, jadegroen en diep donker flessengroen. Adembenemend mooi. Die kleuren varieren per dag. Op het hoogste punt Een van de merenstaat een pyramidevormig monument met een trap. Hier genieten we van het wijdse uitzicht op een van de onderste treden. Als we na enige tijd opstaan, staan de overige toeristen – het overgrote deel Indonesiers - ook op. De fascinatie voor ons toeristen is groot. Regelmatig worden we gefotografeerd en maar al te vaak wordt er een selfie gemaakt door iemand die me net voorbij is gelopen. Als we naar de parkeerplaats lopen poseert er nog een aapje voor ons. We voelen ons rijk.

Op de terugweg – Paul heeft de chauffeur op het hart gedrukt dat ‘Hati Hati’ (slow slow) Visserboten bij Coca Beachwat ons betreft helemaal ok is – ontpopt onze chauffeur zich langzaam als een zeer aimable man. Kennelijk is hij meer een middag- dan een ochtendmens. We hebben een koffiebreak en daarna bereiken we via een onverharde weg (arme auto) de Cocabeach. Een prachtig plekje met gekleurde vissersboten en hutjes van palmbladeren. Daar wordt voor ons een heerlijke maaltijd bereid. Met vis die eerder op de dag gevangen is. We rijden terug naar de boot. Onderweg is er nog een stop bij familie van de chauffeur omdat Marieke en ik nodig naar de WC moeten. We treffen als WC een golfplaten hokje met een gat in de vloer. Buiten worden kommen water neergezet om door te spoelen. Als ik handenwasbewegingen maak krijg ik eenVerse vis slang, zeep en een handdoek aangereikt. Ik bedank ze hartelijk. Terug bij onze baai maken we het bijbootje los. We worden uitgezwaaid door de chauffeur.

Nadat we nog even een frisse duik hebben genomen lichten we het anker. Good bye Wodong. Het is 5 uur ’s middags. We hebben besloten de nacht door te varen en hopen de volgende ochtend in Riugg aan te komen. Dat moet een snorkelparadijs zijn. Er is weinig wind helaas. Dat betekent motoren. We zijn daar niet gek op, maar er zit niets anders op. Binnen een uur trekt de wind lekker aan. Zodra hij boven de 8 knopen is hijsen we de zeilen. Nadat Met zijn allen op de fotoMonique ons voorzien heeft van een heerlijke maaltijd gaan Michel en zij naar hun kooi. Marieke, Paul en ik doen de eerste shift. De wind wakkert gestaag aan en binnen de kortste keren heeft Paul 2 riffen in het zeil gezet. Ik houd van zeilen in het donker. Af en toe een gesprek, dan weer een tijd stilte. Ieder met zijn eigen gedachten, genietend van de stilte van de nacht, de lichtjes op het water (bioluminicentie), het geluid van de wind en het water, de eindeloze sterrenhemel. Deze nacht is Jupiter onze ‘richtster’. Stralend wijst ze ons de weg. We zeilen door tot 1 uur. Monique is dan al op het dek en we wekken Michel. Shift 1 gaat op één oor. Ik merk niet dat de motor aan gaat., of dat hij weer uit gaat. De wind bij shift 2 is behoorlijk wisselvallig. Het is allemaal Part of the Game.

Om 5 uur neemt shift 1 het roer weer over. We varen zo’n 6 knopen per uur. Langzaam kondigt de zon zich achter ons aan en wordt de horizon weer zichtbaar. De eerste contouren van de rode bol.......wauw!!! Dit beeld verveelt echt nooit. We eten een banaan en Paul maakt havermout voor ons. We genieten in stilte. Monique en Michel voegen zich bij ons. In plaats van bij het dorp besluit Paul voor een eilandje te ankeren. Hier moet het goed snorkelen zijn. Terwijl we voor anker gaan – goed uitkijken dat we het rif in tact laten – stroomt het witte strand van het eiland vol met dagjes- mensen die ons nieuwgierig gadeslaan en uitbundig naar ons zwaaien. De prachtigste en primitiefste bootjes brengen de locals van en naar het eiland.

Zodra we liggen gaan we met de dinghy op zoek naar een goede plek om te snorkelen.Nemo Naast prachtig koraal en vele soorten zeeanemonen en ander moois zien we lionfishes, clownfishes, zebravisjes, oranje zeesterren met zwarte stippen en felblauwe zeesterren. Op het strand vele sand dollar schelpen. Platte schelpen met een zeester op hun rug getekend. Miraculeus. Ik verzamel wat mooie exemplaren en andere schelpen en voel me gelukkig.

Vandaag lekker uitgeslapen en daarna weer gesnorkeld. Wat is de onderwaterwereld toch schitterend. De rest van de dag luieren we wat. We doen een wasje, gaan op in onze boeken, genieten van de zon ... Vanmiddag gaan we richting de Komodo eilanden. Daar zullen we jullie later op de hoogte brengen van onze nieuwe nemo-ervaringen.

Tekst: onze gast Jane

Lees Meer
2176 Hits
0 reacties

"Hello Mister!"

Zoals met de meeste, eigenlijk alle tropische reizen die je vanuit Nederland maakt, Zonsopkomst bij Floresheb je minimaal 1 vlucht nodig om op je warme vakantiebestemming te komen.Voor Marieke & Michel waren dat er 3 dit jaar. Ja, u leest het goed, 3 ja!

We vertrokken op donderdag 9 juli voor een 30 uur durende reis richting Kupang, Indonesië op weg naar een nieuw avontuur op de "Full Circle" tezamen met gast zeilster Jane en natuurlijk het befaamde zeilduo Paul en Monique.

De route loopt voor de komende 3 weken van Kupang naar Lombok, wat een Leuke kinderenafstand van ongeveer 500 zeemijlen is. Dit betekent veel varen en dus veel genieten! Om de nog wat onwennige zeebenen van de drie extra gasten goed op de proef te stellen, werden de zeilen gehesen en de boot klaar gemaakt voor een zeiltocht van maar liefst 100 mijl. We begonnen in de namiddag en spotten na niet al te lange tijd dan ook al eerste dolfijnen, welke een tijdje voor de boeg uit bleven spelen. Daarna doken we al zeilend de nacht in. Rond de klok van 11 uur in de ochtend arriveerde we op "Kroko-Atol", waar je op z'n minst de associatie met krokodil niet kunt missen. De eerste flinke etappe (met een behoorlijk wind) hebben we overleefd zonder het vullen van de bekende papieren vliegtuigzakjes. De extra bemanning is bij deze dus zeewaardig verklaard!

Het atol gelegen tussen mooie eilanden, een parelwitte zandbank en in de verte een Vulkaan bij Floresmooie vulkaan, gaf ons een rustige en stabiele omgeving om even bij te komen van de eerste 100 mijl. Eenmaal het anker uit zijn we met het bijbootje het oogverblindende witte zandbankje gaan verkennen (zie foto) om daarna de eerste snorkel-activiteiten te verrichten, waarbij het mooie rif en de even prachtige vissen allemaal uitvoerig Jippiebekeken werden. Geen krokodil te bekennen, dus we konden met alle ledenmaten lekker aan de borrel!

De volgende ochtend het anker op en met een ruime 16 knopen wind, voeren we richting de volgende ankerplek. Jawel er kon weer gevist worden. Immers voeren we weer 30 mijl door ons eigen avondeten. Hoe moeilijk moest het zijn om met de een hele dag tijd om te vissen, een verrukkelijk stukje zeebanket uit deze tropische plas te vissen. Het bleek weer eens niet gemakkelijk. Visstand dag 1: Nul punt nul.

Indonesische vrouwDe tweede ankerplek: Taudung Sedung betrof een kalme baai met kristalhelder water. Bij aankomst kregen we aan alle kanten een luidruchtig onthaal door de lokale bevolking die in bootjes en kano's voorbij voeren. "Hello Mister, Hello Mister" was vrijwel al het Engels wat jong en oud op ons afvuurde. Vriendelijke licht terughoudende mensen keken hun ogen uit en vroegen soms toch maar voorzichtig om een dingen als duikbrillen, waarvoor we wat fruit retour kregen. Lekker!

De volgende ochtend zijn we met het bijbootje naar het eiland gevaren om te kijken of er nog wat groente en fruit te verkrijgen was. Een vriendelijke jongeman, wiens Engels op en top was, heeft ons rondgeleid op het eiland en met wat fruit in onze zakken maakte we ons op voor een race tegen zonsondergang richting de volgende baai, Wodong. De hengel kon weer uit maar wederom wilde die lekkere tropische smakelijke waterademende zwemmers niet aan de haak geslagen worden. Dit werd gelukkig al voorzien en de gekochte "red Michel schrijft zijn blogsnapper" van een vissertje smaakte ook verrukkelijk.

We maken ons op om morgen de bekende Kelimutu kraters te gaan bekijken. Vroeg uit de veren voor een lange mooie dag!

Uiteraard volgt er later meer nieuws uit het mooie Indonesië!

Tekst:  Michel

Foto's:  Marieke

Lees Meer
1510 Hits
0 reacties

DE INDIANEN VAN DE KUNA YALA

Doordat onze website enige tijd uit de lucht is geweest hou je nog enige blogs van ons tegoed. Deze is geschreven door onze gast Jim. Lees ook de hierna hieronder geplaatste blogs......

 

Na een behoorlijk winderige oversteek, door Monique zo plastisch beschreven in haar blog, van Aruba naar San Blas komen we enigszins bij die eilandengroep voor de kust van Panama aan. We varen om een rif heen en ankeren voor het onbewoonde eilandje Orduptarboat. Het is paradijselijk, maar zo klein, dat Robinson Crusoe er zelfs zonder Vrijdag niet zou hebben kunnen overleven. Maar wat een rust, je hoort alleen het geluid van de branding op het rif achter het eiland en wat vogelgeluiden. Paul en ik zwemmen er heen en lopen er in zo'n tien minuten over het witte strand om het eilandje heen Het steekt nauwelijks boven het water uit, is voornamelijk begroeid met palmbomen en het maakt deel uit van Kuna Yala, het land, of de berg, van de Kuna indianen. Kuna Yala is een provincie van Panama bestaande uit zo'n veertig eilandjes en een smalle kuststrook. De komende week zullen we bij verschillende van die eilanden ankeren.
Al snel komt er een kano met een man en een vrouw langszij, de eerste indianen die we tegenkomen. De vrouw biedt ons mola's te koop aan, Kuna-handwerk bestaande uit kunstig bewerkte, uit meer lagen samengestelde lappen stof. Mola's worden ook door de Kuna-vrouwen gebruikt om de eigen kleding op borst en rug te verfraaien. Ik vind de prijzen nogal fors maar besef nog niet hoeveel handwerk er in die mola's zit en ze zijn wel heel mooi. De man verstaat kennelijk een paar woorden Engels en Paul laat zijn beste Spaans horen. Na een klein beetje afdingen, de man vertaalt, koop ik er twee van de vrouw, die duidelijk de dienst en de prijs uitmaakt. Ik mocht van Carla alleen gaan zeilen als ik ook iets bijzonders mee terug zou brengen van deze verre reis. Een investering van 60 US dollars lijkt mij in dit verband wel redelijk. Later krijg ik toch een beetje spijt niet meer van dit soort producten gekocht te hebben wanneer ik mij realiseer dat dit een van de middelen van bestaan is van de Kuna's. Later koopt Paul van een andere indiaanse een overhemd waarop kunstig een leguaan, een kreeft en een vis zijn "gepatcht".
De kano's waarvan we er later nog veel meer zullen tegenkomen, zijn inderdaad gewoon uitgeholde boomstammen. Dwarsplankjes als banken en peddels voor de voortstuwing, maar ze worden ook wel gezeild. Een eenvoudige mast met zeiltje wordt dan in een gat in het bankje gestoken en het werkt ! De bemanning van zo'n gezeilde kano komt kokosnoten verzamelen op het eilandje en vaart er mee weg. Later hoor ik dat de Kuna's per jaar zo'n 15000 kokosnoten naar Colombia exporteren, maar dat de noten ook gebruikt worden als betaalmiddel en dan ongeveer 10 dollarcent waard zijn. De Kuna's zullen ons nog vaker bezoeken, we kopen brood, een soort dikke broodkoeken, vis, tomaten en limoentjes van hen. Twee red snappers en een tonijntje voor drie dollar en een blikje bier is voor beide partijen een prima deal. Paul maakt de vissen schoon en Monique maakt er een heerlijk maal mee, verser kan het gewoon niet.
Mannen, maar ook vrouwen met soms heel jonge kinderen aan boord peddelen met hun handel naar alle jachten die her en der bij de eilandjes voor anker liggen. De kreeften en inktvissen zijn vaak zo groot dat we er niet eens een passende pan voor hebben! Later kopen we voor 10 dollar wel een heel grote vis die ook nog voor ons wordt schoongemaakt en gefileerd.
De bemanning van een eigentijds model uitgeholde boomstam met afgeknotte achterkant waaraan een buitenboordmotor komt zelfs een jacht te hulp, dat vroeg in de avond op een ondiepte is gestrand bij Holandes cays. Het is vlak bij onze ankerplek en we zien dat zij samen met andere jachtbemanningen er uiteindelijk in slagen het jacht vlot te krijgen. Ik ben benieuwd of die Kuna's hier nog iets aan verdiend hebben, want dat het geen "welgesteld" volk is duidelijk.
Op de tijdelijk bewoonde eilandjes staan wat hutten, opgebouwd uit palen en palmbladeren, waar kennelijk maar enkele gezinnen verblijven. Op Dog Island mag je al betalen als je er aan land gaat, maar je kunt er prachtig snorkelen bij het wrak dat vlak voor het strand onder water ligt. Op het eiland "serveert"een Kuna-man kokosnoot met een rietje en een indiaanse brengt er mola's en andere huisvlijt aan de man . Het is er zo fraai dat backpackers en andere toeristen zich er per watertaxi naar toe laten brengen. De permanent bewoonde eilanden zijn soms tot de laatste vierkante meter volgebouwd met dezelfde soort hutten. Soms ook zijn ze simpelweg opgetrokken uit betonblokken met daken van golfplaat. De toiletten zijn een soort golfplaten latrines op steigertjes boven water aan de rand van het eiland, de zee spoelt alles wel door.

Wanneer we zo'n eiland bezoeken lijkt het winkeltje waar we wat boodschappen denken te doen, wat mager bevoorraad. Er zijn voornamelijk houdbare spullen te koop en zeker geen verse etenswaren. De biervoorraad is trouwens zorgvuldig achter slot en grendel opgeslagen in een van de weinige gebouwtjes met een deur, een accessoire dat bij alle andere bouwsels kennelijk niet noodzakelijk is. De verkoop van het bier is in handen van een jonge en een oudere, traditioneel kleurig geklede, vrouw. 's Nachts zien we verlichting op het eiland, dus er is wel elektriciteit, waarschijnlijk opgewekt door middel van generatoren.
Water komt via een pijpleiding van het vasteland naar de gevestigde gemeenschappen en u wordt verzocht bij het ankeren van uw jacht die pijpleiding vooral niet kapot te trekken! De mensen zijn soms vriendelijk, maar wel wat afstandelijk. Men lijkt contact uit de weg te gaan, maar de taal is natuurlijk ook een hindernis. Ze lachen je soms vriendelijk toe maar willen tegelijkertijd liever niet gefotografeerd worden en hoe druk men het heeft met de dagelijkse bezigheden van de "beroepsbevolking" blijft nogal vaag. Monique aait een baby over de blozende wangetjes en wordt beloond met een prachtige "smile", maar een foto van moeder en kind zit er niet in, ma maakt zich snel uit de voeten. Op een onverhard "pleintje" midden op zo'n bewoond eiland zijn zo'n twintig kinderen van verschillende leeftijd aan het spelen, voornamelijk aan het voetballen. Wanneer wij dat pleintje op lopen, zijn ze al snel allemaal verdwenen op een enkel jongetje na dat schuchter vanuit de schaduw aan de rand van de speelplaats naar ons blijft staan kijken. De bakker heeft verse broodjes en spreekt zowaar een beetje Engels, morgen is het zondag en dan is zijn winkeltje gesloten; wat zou er op zondag anders zijn dan op zaterdag, of maandag? Groente en fruit hebben we op dit eiland niet aangetroffen. En zouden de kinderen wel naar school gaan? Toch staan er op twee grote met palmbladeren gedekte huizen grote televisieantennes en ergens zien we zelfs een paar zonnepaneeltjes. Het verhaal gaat dat een familie wel in het bezit is van een GSM maar die niet kan opladen bij gebrek aan elektriciteit. Wanneer ze hem bij jou mogen opladen wordt dat beloond met, jawel, een kokosnoot! We lopen over de smalle onverharde paadjes tussen de hutten/huizen waar een vrouwtje buiten aan mola's zit te werken. Een breed-getatoueerde man zit wat verderop kleurige armbanden en beenversieringen te knopen en het voelt een beetje vreemd, opdringerig zelfs, om hier openlijk te lopen fotograferen, een heel aparte ervaring in een verbazingwekkende omgeving.
El Porvenir is de hoofdstad van Kuna Yala Het is een eiland(je) waarop een airstrip is voor de dagelijkse vliegverbinding met het vasteland van Panama, en een overheidsgebouw zonder buitendeuren maar met fraai geschilderde emblemen. Hier wordt elke ochtend om 08.00 uur de vlag officieel gehesen wordt door een soldaat die verder ogenschijnlijk weinig te doen heeft.
Verder zien we er een onbemand Kuna-museum, een hotelletje, een soort cantina en twee steigers waar de bevoorrading plaatsvindt en bezoekers aan land komen. Een heel klein oud vrouwtje verricht de formaliteiten als je met het vliegtuigje wilt vertrekken, ze noteert heel zorgvuldig je paspoortgegevens, jouw gewicht en dat van je bagage en ze spreekt natuurlijk alleen maar Spaans! Zouden andere "hoofdstedelijke" activiteiten wellicht achter de schermen plaats vinden. Hier betaal je ook voor je verblijf in Kuna Yala, 20 dollar voor een boot als de Full Circle plus 5 dollar per opvarende. Een cruising permit voor het varen in de archipel San Blas kost 200 dollar en voor het inklaren op El Porvenir rekent de immigration-officer 100 dollar per persoon, dat is behoorlijk schrikken maar het kan in de havenstad Colon wel een ander bedrag zijn, kennelijk zijn die tarieven en/of de regels Panamees-flexibel. Omdat ik de volgende dag al vertrek, krijg ik op vertoon van mijn ticket het stempeltje in mijn paspoort, gratis maar het kost wel een hoop tijd en ergernis en mag ik wel even mijn ticket terug, "por favor". Ik ben kennelijk een apart geval waarover de ambtenaar telefonisch overleg moet plegen met een superieur.

Of de bedragen overigens echt ten goede komen aan de Kuna's lijkt me niet heel waarschijnlijk als ik de volgende dag nog eens vanuit het vliegtuigje foto's maak van zo'n volgebouwd Kuna-eiland en daarna vanuit de lucht en vanuit de taxi de ultramoderne skyline van Panama City aanschouw. Ik heb nog nooit zoveel bankgebouwen bij elkaar gezien, de welvaart is overduidelijk niet gelijkelijk verdeeld want de tegenstellingen zijn enorm. Ik had inderdaad wel een paar mola's meer mogen kopen, bij wijze van ontwikkelingshulp ?
Twee weken op de Full Circle met Paul en Monique is al is al een rijke ervaring maar de bijzondere kennismaking met de indianen van Kuna Yala heeft ook zeker indruk op mij gemaakt.

Jim van Hunnik

 

 

Lees Meer
1640 Hits
0 reacties

Full Circle editie Nieuw Zeeland deel 1

Wat een weerzien na alweer bijna een jaar! Na een reis van circa 30 uur arriveren we op de luchthaven van Auckland en daar staan Paul en Monique ons op te wachten in de aankomsthal.


Er volgt nog een flinke autotocht, maar we stoppen in het schilderachtige Whangarei voor een lekkere lunch en een 'flat white': de NZ versie van sterke koffie met melkschuim. Een heerlijk zonnetje en lekkere temperatuur: we zitten in een klap middenin de zomer. Op de Full Circle in de Bay of Islands voelen we ons gelijk thuis en is het goed bijkomen van 12 uur jetlag, de vermoeiende reis en de drukte rondom ons vertrek. We zeilen naar Robertson eiland, bakken super lekkere oliebollen en vieren samen Oud-en-Nieuw. Bijzonder, 12 uur eerder dan in Nederland proosten we op 2015. We bezoeken gezamenlijk uitgebreid Russell, Pahia en Kerikeri, zien dolfijnen zwemmen, smullen van oesters en mosselen en de wijntjes en Tui biertjes smaken ook prima. Wat een heerlijk begin van onze vakantie. We komen helemaal bij.


De tweede week gaan we met z'n vieren met de auto op pad op het Noordereiland. Voor Paul en Monique is dit ook het begin van hun vakantie in Nieuw Zeeland. Voor ons een weerzien na 19 jaar geleden ook hier te hebben rondgereisd. Het is prachtig weer en we bezoeken de Coromandel, zien Kauri bomen, eten fish en chips, gaan naar Rotorua waar we lekker bubbelen in een Polynesische Spa. De zwavellucht van rotte eieren is afkomstig van de thermale ondergrondse bronnen en geisers....Tja....., dat is dan weer niet echt lekker..... De volgende dag bezoeken we Napier, de art-deco stad van NZ en eten onvervalste heerlijke Indonesische rijsttafel bij Indonesia, natuurlijk zijn de eigenaren Nederlanders. Dan volgt een lange rit naar Wellington, via het enorme Lake Taupo. We zullen de dag erna overvaren naar het Zuidereiland voor de rest van onze reis. als afsluiting genieten we in de zon aan "the Waterfront" nog van een heerlijk wijntje/biertje. Het smaakt ons goed :) Wordt vervolgd.......

 

Marilou

Lees Meer
1466 Hits
0 reacties

Zeilen rond Bonaire

Bonaire,

We kwamen aan op de Full Circle en kregen een hartelijke ontvangst. We gingen gelijk zwemmen en zagen de mooiste, heel bijzondere vissen. We zwommen elke dag! En ontdekten een koraalrif, daar was uiteraard veel koraal en vis! We zagen zelfs een murene aal. Dat is een gemene vis.

 

Zeilen, dat werd natuurlijk met veel plezier gedaan. We hebben 3 keer gezeild. We zeilden helemaal tot aan de slavenhuisjes. De huisjes lagen redelijk ver van Kralendijk af. Ook zijn we een keer naar Klein Bonaire gevaren op de motor. Daar maakten we de Full Circle vast aan een boei. Enkele van ons gingen snorkelen. Het rif was daar nóg mooier dan bij het rif daarvoor. Er zwommen daar mooie vissen en ongelofelijk mooi koraal.

 

Toen we weer terug kwamen van het zeilen, zagen we de H.M.S. Tromp liggen. Dat is een heel groot marineschip. Op donderdag van 14.00 t/m 17.00 uur kon je in het schip. Alleen moest je wel 45 minuten wachten. Het was echt gigantisch groot. En er waren raketten en er was een helikopter. Maar het mooiste zagen we toen we over de reling keken, een zeeschildpad! Zelfs Paul en Monique hadden de hele reis nog niet zo goed een schildpad gezien.

 

We hebben ook gekayakt in het mangrovebos. Daar kregen we een rondleiding en hebben veel gezien. Er was ook zeegras, de gids zei dat daar veel schildpadden waren. Maar we hebben er daar geen een gezien. We zijn nog gaan zwemmen bij Sorobon. Daar kon je heel ver het water in lopen. Jasper is daar in een zee-egel gestapt. Papa heeft met een lichtje op zijn hoofd geprobeerd de stekels uit Jasper’s voet te halen.

 

Kortom: we hebben een prachtige vakantie gehad op de Full Circle.

 

De groeten uit Koraaldijk van Ronald, Mirande, Jasper & Maryse

P.S. De naam Kralendijk komt van Koraaldijk. Dat is omdat Bonaire omringt is door koraal. Vandaar de naam Kralendijk of terwijl Koraaldijk

Lees Meer
3582 Hits
0 reacties

Blog van Jaap

St. Kitts,

Hallo, hier weer eens eens een echte JAAP- blog. Ja, Monique en Paul vergeten mij wel eens, echt niet leuk hoor. Lig ik maar in bed een beetje te slapen. Best saai. En dat terwijl ik bijna helemaal niet meer mmmmmisselijk ben! Maarre, we zijn al op een heleboel eilanden geweest en overal hebben ze bananen en kokosnoten. Lekker joh! Op St Maarrten zijn Marilou en Frrrans (die noemen we Frans windkracht 8, weet ook niet waarom) aan boord gekomen met een heeeeeleboel boodschappen uit Nederland. Drrrop en strrroopwafels en zo. Zijn Monique en Paul gek op. Nou, ik vind er niks aan. En ook nog een wonderpan. Nou ben benieuwd wat dat voor wonder is. Misschien kun je er wel heel lekkere bananentaart mee bakken! Nu zijn we op St. Kitts en ik mocht de ‘alles kits-vlag’ hijsen. Best leuk hoor. We hebben ook nog een tourrtje op het eiland gemaakt. Er zijn best wel veel apen hier. Kijk maarre op de foto’s. Maarre, er is toch lekker maar één fulltime sailing monkey, haha.

Nou, de groeten van JAAP.

 

PS. In juni mag ik ook mee met Monique en Paul naar Nederland. Met het vliegtuig. Als ik dan maar niet mmmmmisselijk wordt…

Lees Meer
1342 Hits
0 reacties