imageimageimageimageimageimageimageimage
imageimageimageimageimageimageimageimage

Full Circle Blog

De Full Circle vaart in 2019, na een wereldreis van ruim 8 jaar weer naar 'huis' via de atlantische oceaan. Lees de avonturen van Paul & Monique en hun gasten.
Gast heeft zijn/haar biografie nog niet ingesteld

Finding Nemo, kleine en grote geluksmomenten in Indonesie

Om 5 voor 4 in de ochtend zitten we in de dinghy en varen we door het duister naar het vaste land om een tour over het eiland te maken. Onze hoofdattractie zijn 3 kratermeren. ZonsopgangHelaas is de chauffeur in geen velden of wegen te bekennen. Nadat we de ‘touroperator’ uit zijn bed hebben gebeld is hij er vrij snel.

Hij lijkt vast van plan de verloren tijd in te halen en met een snelheid van 100 km/uur slalomt hij tussen wegversperringen, mensen, honden, kippen, koeien en inhalende tegenliggers op de enige ‘snelweg’ die Flores rijk is. Na 3 uur - in plaats van wat gangbaar is: 4 uur – bereiken we de kratermeren van Kelimutu. Drie meren met elk hun eigen kleur. We zien smaragdgroen, jadegroen en diep donker flessengroen. Adembenemend mooi. Die kleuren varieren per dag. Op het hoogste punt Een van de merenstaat een pyramidevormig monument met een trap. Hier genieten we van het wijdse uitzicht op een van de onderste treden. Als we na enige tijd opstaan, staan de overige toeristen – het overgrote deel Indonesiers - ook op. De fascinatie voor ons toeristen is groot. Regelmatig worden we gefotografeerd en maar al te vaak wordt er een selfie gemaakt door iemand die me net voorbij is gelopen. Als we naar de parkeerplaats lopen poseert er nog een aapje voor ons. We voelen ons rijk.

Op de terugweg – Paul heeft de chauffeur op het hart gedrukt dat ‘Hati Hati’ (slow slow) Visserboten bij Coca Beachwat ons betreft helemaal ok is – ontpopt onze chauffeur zich langzaam als een zeer aimable man. Kennelijk is hij meer een middag- dan een ochtendmens. We hebben een koffiebreak en daarna bereiken we via een onverharde weg (arme auto) de Cocabeach. Een prachtig plekje met gekleurde vissersboten en hutjes van palmbladeren. Daar wordt voor ons een heerlijke maaltijd bereid. Met vis die eerder op de dag gevangen is. We rijden terug naar de boot. Onderweg is er nog een stop bij familie van de chauffeur omdat Marieke en ik nodig naar de WC moeten. We treffen als WC een golfplaten hokje met een gat in de vloer. Buiten worden kommen water neergezet om door te spoelen. Als ik handenwasbewegingen maak krijg ik eenVerse vis slang, zeep en een handdoek aangereikt. Ik bedank ze hartelijk. Terug bij onze baai maken we het bijbootje los. We worden uitgezwaaid door de chauffeur.

Nadat we nog even een frisse duik hebben genomen lichten we het anker. Good bye Wodong. Het is 5 uur ’s middags. We hebben besloten de nacht door te varen en hopen de volgende ochtend in Riugg aan te komen. Dat moet een snorkelparadijs zijn. Er is weinig wind helaas. Dat betekent motoren. We zijn daar niet gek op, maar er zit niets anders op. Binnen een uur trekt de wind lekker aan. Zodra hij boven de 8 knopen is hijsen we de zeilen. Nadat Met zijn allen op de fotoMonique ons voorzien heeft van een heerlijke maaltijd gaan Michel en zij naar hun kooi. Marieke, Paul en ik doen de eerste shift. De wind wakkert gestaag aan en binnen de kortste keren heeft Paul 2 riffen in het zeil gezet. Ik houd van zeilen in het donker. Af en toe een gesprek, dan weer een tijd stilte. Ieder met zijn eigen gedachten, genietend van de stilte van de nacht, de lichtjes op het water (bioluminicentie), het geluid van de wind en het water, de eindeloze sterrenhemel. Deze nacht is Jupiter onze ‘richtster’. Stralend wijst ze ons de weg. We zeilen door tot 1 uur. Monique is dan al op het dek en we wekken Michel. Shift 1 gaat op één oor. Ik merk niet dat de motor aan gaat., of dat hij weer uit gaat. De wind bij shift 2 is behoorlijk wisselvallig. Het is allemaal Part of the Game.

Om 5 uur neemt shift 1 het roer weer over. We varen zo’n 6 knopen per uur. Langzaam kondigt de zon zich achter ons aan en wordt de horizon weer zichtbaar. De eerste contouren van de rode bol.......wauw!!! Dit beeld verveelt echt nooit. We eten een banaan en Paul maakt havermout voor ons. We genieten in stilte. Monique en Michel voegen zich bij ons. In plaats van bij het dorp besluit Paul voor een eilandje te ankeren. Hier moet het goed snorkelen zijn. Terwijl we voor anker gaan – goed uitkijken dat we het rif in tact laten – stroomt het witte strand van het eiland vol met dagjes- mensen die ons nieuwgierig gadeslaan en uitbundig naar ons zwaaien. De prachtigste en primitiefste bootjes brengen de locals van en naar het eiland.

Zodra we liggen gaan we met de dinghy op zoek naar een goede plek om te snorkelen.Nemo Naast prachtig koraal en vele soorten zeeanemonen en ander moois zien we lionfishes, clownfishes, zebravisjes, oranje zeesterren met zwarte stippen en felblauwe zeesterren. Op het strand vele sand dollar schelpen. Platte schelpen met een zeester op hun rug getekend. Miraculeus. Ik verzamel wat mooie exemplaren en andere schelpen en voel me gelukkig.

Vandaag lekker uitgeslapen en daarna weer gesnorkeld. Wat is de onderwaterwereld toch schitterend. De rest van de dag luieren we wat. We doen een wasje, gaan op in onze boeken, genieten van de zon ... Vanmiddag gaan we richting de Komodo eilanden. Daar zullen we jullie later op de hoogte brengen van onze nieuwe nemo-ervaringen.

Tekst: onze gast Jane

Lees Meer
2595 Hits
0 reacties

"Hello Mister!"

Zoals met de meeste, eigenlijk alle tropische reizen die je vanuit Nederland maakt, Zonsopkomst bij Floresheb je minimaal 1 vlucht nodig om op je warme vakantiebestemming te komen.Voor Marieke & Michel waren dat er 3 dit jaar. Ja, u leest het goed, 3 ja!

We vertrokken op donderdag 9 juli voor een 30 uur durende reis richting Kupang, Indonesië op weg naar een nieuw avontuur op de "Full Circle" tezamen met gast zeilster Jane en natuurlijk het befaamde zeilduo Paul en Monique.

De route loopt voor de komende 3 weken van Kupang naar Lombok, wat een Leuke kinderenafstand van ongeveer 500 zeemijlen is. Dit betekent veel varen en dus veel genieten! Om de nog wat onwennige zeebenen van de drie extra gasten goed op de proef te stellen, werden de zeilen gehesen en de boot klaar gemaakt voor een zeiltocht van maar liefst 100 mijl. We begonnen in de namiddag en spotten na niet al te lange tijd dan ook al eerste dolfijnen, welke een tijdje voor de boeg uit bleven spelen. Daarna doken we al zeilend de nacht in. Rond de klok van 11 uur in de ochtend arriveerde we op "Kroko-Atol", waar je op z'n minst de associatie met krokodil niet kunt missen. De eerste flinke etappe (met een behoorlijk wind) hebben we overleefd zonder het vullen van de bekende papieren vliegtuigzakjes. De extra bemanning is bij deze dus zeewaardig verklaard!

Het atol gelegen tussen mooie eilanden, een parelwitte zandbank en in de verte een Vulkaan bij Floresmooie vulkaan, gaf ons een rustige en stabiele omgeving om even bij te komen van de eerste 100 mijl. Eenmaal het anker uit zijn we met het bijbootje het oogverblindende witte zandbankje gaan verkennen (zie foto) om daarna de eerste snorkel-activiteiten te verrichten, waarbij het mooie rif en de even prachtige vissen allemaal uitvoerig Jippiebekeken werden. Geen krokodil te bekennen, dus we konden met alle ledenmaten lekker aan de borrel!

De volgende ochtend het anker op en met een ruime 16 knopen wind, voeren we richting de volgende ankerplek. Jawel er kon weer gevist worden. Immers voeren we weer 30 mijl door ons eigen avondeten. Hoe moeilijk moest het zijn om met de een hele dag tijd om te vissen, een verrukkelijk stukje zeebanket uit deze tropische plas te vissen. Het bleek weer eens niet gemakkelijk. Visstand dag 1: Nul punt nul.

Indonesische vrouwDe tweede ankerplek: Taudung Sedung betrof een kalme baai met kristalhelder water. Bij aankomst kregen we aan alle kanten een luidruchtig onthaal door de lokale bevolking die in bootjes en kano's voorbij voeren. "Hello Mister, Hello Mister" was vrijwel al het Engels wat jong en oud op ons afvuurde. Vriendelijke licht terughoudende mensen keken hun ogen uit en vroegen soms toch maar voorzichtig om een dingen als duikbrillen, waarvoor we wat fruit retour kregen. Lekker!

De volgende ochtend zijn we met het bijbootje naar het eiland gevaren om te kijken of er nog wat groente en fruit te verkrijgen was. Een vriendelijke jongeman, wiens Engels op en top was, heeft ons rondgeleid op het eiland en met wat fruit in onze zakken maakte we ons op voor een race tegen zonsondergang richting de volgende baai, Wodong. De hengel kon weer uit maar wederom wilde die lekkere tropische smakelijke waterademende zwemmers niet aan de haak geslagen worden. Dit werd gelukkig al voorzien en de gekochte "red Michel schrijft zijn blogsnapper" van een vissertje smaakte ook verrukkelijk.

We maken ons op om morgen de bekende Kelimutu kraters te gaan bekijken. Vroeg uit de veren voor een lange mooie dag!

Uiteraard volgt er later meer nieuws uit het mooie Indonesië!

Tekst:  Michel

Foto's:  Marieke

Lees Meer
1796 Hits
0 reacties

DE INDIANEN VAN DE KUNA YALA

Doordat onze website enige tijd uit de lucht is geweest hou je nog enige blogs van ons tegoed. Deze is geschreven door onze gast Jim. Lees ook de hierna hieronder geplaatste blogs......

 

Na een behoorlijk winderige oversteek, door Monique zo plastisch beschreven in haar blog, van Aruba naar San Blas komen we enigszins bij die eilandengroep voor de kust van Panama aan. We varen om een rif heen en ankeren voor het onbewoonde eilandje Orduptarboat. Het is paradijselijk, maar zo klein, dat Robinson Crusoe er zelfs zonder Vrijdag niet zou hebben kunnen overleven. Maar wat een rust, je hoort alleen het geluid van de branding op het rif achter het eiland en wat vogelgeluiden. Paul en ik zwemmen er heen en lopen er in zo'n tien minuten over het witte strand om het eilandje heen Het steekt nauwelijks boven het water uit, is voornamelijk begroeid met palmbomen en het maakt deel uit van Kuna Yala, het land, of de berg, van de Kuna indianen. Kuna Yala is een provincie van Panama bestaande uit zo'n veertig eilandjes en een smalle kuststrook. De komende week zullen we bij verschillende van die eilanden ankeren.
Al snel komt er een kano met een man en een vrouw langszij, de eerste indianen die we tegenkomen. De vrouw biedt ons mola's te koop aan, Kuna-handwerk bestaande uit kunstig bewerkte, uit meer lagen samengestelde lappen stof. Mola's worden ook door de Kuna-vrouwen gebruikt om de eigen kleding op borst en rug te verfraaien. Ik vind de prijzen nogal fors maar besef nog niet hoeveel handwerk er in die mola's zit en ze zijn wel heel mooi. De man verstaat kennelijk een paar woorden Engels en Paul laat zijn beste Spaans horen. Na een klein beetje afdingen, de man vertaalt, koop ik er twee van de vrouw, die duidelijk de dienst en de prijs uitmaakt. Ik mocht van Carla alleen gaan zeilen als ik ook iets bijzonders mee terug zou brengen van deze verre reis. Een investering van 60 US dollars lijkt mij in dit verband wel redelijk. Later krijg ik toch een beetje spijt niet meer van dit soort producten gekocht te hebben wanneer ik mij realiseer dat dit een van de middelen van bestaan is van de Kuna's. Later koopt Paul van een andere indiaanse een overhemd waarop kunstig een leguaan, een kreeft en een vis zijn "gepatcht".
De kano's waarvan we er later nog veel meer zullen tegenkomen, zijn inderdaad gewoon uitgeholde boomstammen. Dwarsplankjes als banken en peddels voor de voortstuwing, maar ze worden ook wel gezeild. Een eenvoudige mast met zeiltje wordt dan in een gat in het bankje gestoken en het werkt ! De bemanning van zo'n gezeilde kano komt kokosnoten verzamelen op het eilandje en vaart er mee weg. Later hoor ik dat de Kuna's per jaar zo'n 15000 kokosnoten naar Colombia exporteren, maar dat de noten ook gebruikt worden als betaalmiddel en dan ongeveer 10 dollarcent waard zijn. De Kuna's zullen ons nog vaker bezoeken, we kopen brood, een soort dikke broodkoeken, vis, tomaten en limoentjes van hen. Twee red snappers en een tonijntje voor drie dollar en een blikje bier is voor beide partijen een prima deal. Paul maakt de vissen schoon en Monique maakt er een heerlijk maal mee, verser kan het gewoon niet.
Mannen, maar ook vrouwen met soms heel jonge kinderen aan boord peddelen met hun handel naar alle jachten die her en der bij de eilandjes voor anker liggen. De kreeften en inktvissen zijn vaak zo groot dat we er niet eens een passende pan voor hebben! Later kopen we voor 10 dollar wel een heel grote vis die ook nog voor ons wordt schoongemaakt en gefileerd.
De bemanning van een eigentijds model uitgeholde boomstam met afgeknotte achterkant waaraan een buitenboordmotor komt zelfs een jacht te hulp, dat vroeg in de avond op een ondiepte is gestrand bij Holandes cays. Het is vlak bij onze ankerplek en we zien dat zij samen met andere jachtbemanningen er uiteindelijk in slagen het jacht vlot te krijgen. Ik ben benieuwd of die Kuna's hier nog iets aan verdiend hebben, want dat het geen "welgesteld" volk is duidelijk.
Op de tijdelijk bewoonde eilandjes staan wat hutten, opgebouwd uit palen en palmbladeren, waar kennelijk maar enkele gezinnen verblijven. Op Dog Island mag je al betalen als je er aan land gaat, maar je kunt er prachtig snorkelen bij het wrak dat vlak voor het strand onder water ligt. Op het eiland "serveert"een Kuna-man kokosnoot met een rietje en een indiaanse brengt er mola's en andere huisvlijt aan de man . Het is er zo fraai dat backpackers en andere toeristen zich er per watertaxi naar toe laten brengen. De permanent bewoonde eilanden zijn soms tot de laatste vierkante meter volgebouwd met dezelfde soort hutten. Soms ook zijn ze simpelweg opgetrokken uit betonblokken met daken van golfplaat. De toiletten zijn een soort golfplaten latrines op steigertjes boven water aan de rand van het eiland, de zee spoelt alles wel door.

Wanneer we zo'n eiland bezoeken lijkt het winkeltje waar we wat boodschappen denken te doen, wat mager bevoorraad. Er zijn voornamelijk houdbare spullen te koop en zeker geen verse etenswaren. De biervoorraad is trouwens zorgvuldig achter slot en grendel opgeslagen in een van de weinige gebouwtjes met een deur, een accessoire dat bij alle andere bouwsels kennelijk niet noodzakelijk is. De verkoop van het bier is in handen van een jonge en een oudere, traditioneel kleurig geklede, vrouw. 's Nachts zien we verlichting op het eiland, dus er is wel elektriciteit, waarschijnlijk opgewekt door middel van generatoren.
Water komt via een pijpleiding van het vasteland naar de gevestigde gemeenschappen en u wordt verzocht bij het ankeren van uw jacht die pijpleiding vooral niet kapot te trekken! De mensen zijn soms vriendelijk, maar wel wat afstandelijk. Men lijkt contact uit de weg te gaan, maar de taal is natuurlijk ook een hindernis. Ze lachen je soms vriendelijk toe maar willen tegelijkertijd liever niet gefotografeerd worden en hoe druk men het heeft met de dagelijkse bezigheden van de "beroepsbevolking" blijft nogal vaag. Monique aait een baby over de blozende wangetjes en wordt beloond met een prachtige "smile", maar een foto van moeder en kind zit er niet in, ma maakt zich snel uit de voeten. Op een onverhard "pleintje" midden op zo'n bewoond eiland zijn zo'n twintig kinderen van verschillende leeftijd aan het spelen, voornamelijk aan het voetballen. Wanneer wij dat pleintje op lopen, zijn ze al snel allemaal verdwenen op een enkel jongetje na dat schuchter vanuit de schaduw aan de rand van de speelplaats naar ons blijft staan kijken. De bakker heeft verse broodjes en spreekt zowaar een beetje Engels, morgen is het zondag en dan is zijn winkeltje gesloten; wat zou er op zondag anders zijn dan op zaterdag, of maandag? Groente en fruit hebben we op dit eiland niet aangetroffen. En zouden de kinderen wel naar school gaan? Toch staan er op twee grote met palmbladeren gedekte huizen grote televisieantennes en ergens zien we zelfs een paar zonnepaneeltjes. Het verhaal gaat dat een familie wel in het bezit is van een GSM maar die niet kan opladen bij gebrek aan elektriciteit. Wanneer ze hem bij jou mogen opladen wordt dat beloond met, jawel, een kokosnoot! We lopen over de smalle onverharde paadjes tussen de hutten/huizen waar een vrouwtje buiten aan mola's zit te werken. Een breed-getatoueerde man zit wat verderop kleurige armbanden en beenversieringen te knopen en het voelt een beetje vreemd, opdringerig zelfs, om hier openlijk te lopen fotograferen, een heel aparte ervaring in een verbazingwekkende omgeving.
El Porvenir is de hoofdstad van Kuna Yala Het is een eiland(je) waarop een airstrip is voor de dagelijkse vliegverbinding met het vasteland van Panama, en een overheidsgebouw zonder buitendeuren maar met fraai geschilderde emblemen. Hier wordt elke ochtend om 08.00 uur de vlag officieel gehesen wordt door een soldaat die verder ogenschijnlijk weinig te doen heeft.
Verder zien we er een onbemand Kuna-museum, een hotelletje, een soort cantina en twee steigers waar de bevoorrading plaatsvindt en bezoekers aan land komen. Een heel klein oud vrouwtje verricht de formaliteiten als je met het vliegtuigje wilt vertrekken, ze noteert heel zorgvuldig je paspoortgegevens, jouw gewicht en dat van je bagage en ze spreekt natuurlijk alleen maar Spaans! Zouden andere "hoofdstedelijke" activiteiten wellicht achter de schermen plaats vinden. Hier betaal je ook voor je verblijf in Kuna Yala, 20 dollar voor een boot als de Full Circle plus 5 dollar per opvarende. Een cruising permit voor het varen in de archipel San Blas kost 200 dollar en voor het inklaren op El Porvenir rekent de immigration-officer 100 dollar per persoon, dat is behoorlijk schrikken maar het kan in de havenstad Colon wel een ander bedrag zijn, kennelijk zijn die tarieven en/of de regels Panamees-flexibel. Omdat ik de volgende dag al vertrek, krijg ik op vertoon van mijn ticket het stempeltje in mijn paspoort, gratis maar het kost wel een hoop tijd en ergernis en mag ik wel even mijn ticket terug, "por favor". Ik ben kennelijk een apart geval waarover de ambtenaar telefonisch overleg moet plegen met een superieur.

Of de bedragen overigens echt ten goede komen aan de Kuna's lijkt me niet heel waarschijnlijk als ik de volgende dag nog eens vanuit het vliegtuigje foto's maak van zo'n volgebouwd Kuna-eiland en daarna vanuit de lucht en vanuit de taxi de ultramoderne skyline van Panama City aanschouw. Ik heb nog nooit zoveel bankgebouwen bij elkaar gezien, de welvaart is overduidelijk niet gelijkelijk verdeeld want de tegenstellingen zijn enorm. Ik had inderdaad wel een paar mola's meer mogen kopen, bij wijze van ontwikkelingshulp ?
Twee weken op de Full Circle met Paul en Monique is al is al een rijke ervaring maar de bijzondere kennismaking met de indianen van Kuna Yala heeft ook zeker indruk op mij gemaakt.

Jim van Hunnik

 

 

Lees Meer
1892 Hits
0 reacties

Full Circle editie Nieuw Zeeland deel 1

Wat een weerzien na alweer bijna een jaar! Na een reis van circa 30 uur arriveren we op de luchthaven van Auckland en daar staan Paul en Monique ons op te wachten in de aankomsthal.


Er volgt nog een flinke autotocht, maar we stoppen in het schilderachtige Whangarei voor een lekkere lunch en een 'flat white': de NZ versie van sterke koffie met melkschuim. Een heerlijk zonnetje en lekkere temperatuur: we zitten in een klap middenin de zomer. Op de Full Circle in de Bay of Islands voelen we ons gelijk thuis en is het goed bijkomen van 12 uur jetlag, de vermoeiende reis en de drukte rondom ons vertrek. We zeilen naar Robertson eiland, bakken super lekkere oliebollen en vieren samen Oud-en-Nieuw. Bijzonder, 12 uur eerder dan in Nederland proosten we op 2015. We bezoeken gezamenlijk uitgebreid Russell, Pahia en Kerikeri, zien dolfijnen zwemmen, smullen van oesters en mosselen en de wijntjes en Tui biertjes smaken ook prima. Wat een heerlijk begin van onze vakantie. We komen helemaal bij.


De tweede week gaan we met z'n vieren met de auto op pad op het Noordereiland. Voor Paul en Monique is dit ook het begin van hun vakantie in Nieuw Zeeland. Voor ons een weerzien na 19 jaar geleden ook hier te hebben rondgereisd. Het is prachtig weer en we bezoeken de Coromandel, zien Kauri bomen, eten fish en chips, gaan naar Rotorua waar we lekker bubbelen in een Polynesische Spa. De zwavellucht van rotte eieren is afkomstig van de thermale ondergrondse bronnen en geisers....Tja....., dat is dan weer niet echt lekker..... De volgende dag bezoeken we Napier, de art-deco stad van NZ en eten onvervalste heerlijke Indonesische rijsttafel bij Indonesia, natuurlijk zijn de eigenaren Nederlanders. Dan volgt een lange rit naar Wellington, via het enorme Lake Taupo. We zullen de dag erna overvaren naar het Zuidereiland voor de rest van onze reis. als afsluiting genieten we in de zon aan "the Waterfront" nog van een heerlijk wijntje/biertje. Het smaakt ons goed :) Wordt vervolgd.......

 

Marilou

Lees Meer
1746 Hits
0 reacties

Zeilen rond Bonaire

Bonaire,

We kwamen aan op de Full Circle en kregen een hartelijke ontvangst. We gingen gelijk zwemmen en zagen de mooiste, heel bijzondere vissen. We zwommen elke dag! En ontdekten een koraalrif, daar was uiteraard veel koraal en vis! We zagen zelfs een murene aal. Dat is een gemene vis.

 

Zeilen, dat werd natuurlijk met veel plezier gedaan. We hebben 3 keer gezeild. We zeilden helemaal tot aan de slavenhuisjes. De huisjes lagen redelijk ver van Kralendijk af. Ook zijn we een keer naar Klein Bonaire gevaren op de motor. Daar maakten we de Full Circle vast aan een boei. Enkele van ons gingen snorkelen. Het rif was daar nóg mooier dan bij het rif daarvoor. Er zwommen daar mooie vissen en ongelofelijk mooi koraal.

 

Toen we weer terug kwamen van het zeilen, zagen we de H.M.S. Tromp liggen. Dat is een heel groot marineschip. Op donderdag van 14.00 t/m 17.00 uur kon je in het schip. Alleen moest je wel 45 minuten wachten. Het was echt gigantisch groot. En er waren raketten en er was een helikopter. Maar het mooiste zagen we toen we over de reling keken, een zeeschildpad! Zelfs Paul en Monique hadden de hele reis nog niet zo goed een schildpad gezien.

 

We hebben ook gekayakt in het mangrovebos. Daar kregen we een rondleiding en hebben veel gezien. Er was ook zeegras, de gids zei dat daar veel schildpadden waren. Maar we hebben er daar geen een gezien. We zijn nog gaan zwemmen bij Sorobon. Daar kon je heel ver het water in lopen. Jasper is daar in een zee-egel gestapt. Papa heeft met een lichtje op zijn hoofd geprobeerd de stekels uit Jasper’s voet te halen.

 

Kortom: we hebben een prachtige vakantie gehad op de Full Circle.

 

De groeten uit Koraaldijk van Ronald, Mirande, Jasper & Maryse

P.S. De naam Kralendijk komt van Koraaldijk. Dat is omdat Bonaire omringt is door koraal. Vandaar de naam Kralendijk of terwijl Koraaldijk

Lees Meer
4318 Hits
0 reacties

Blog van Jaap

St. Kitts,

Hallo, hier weer eens eens een echte JAAP- blog. Ja, Monique en Paul vergeten mij wel eens, echt niet leuk hoor. Lig ik maar in bed een beetje te slapen. Best saai. En dat terwijl ik bijna helemaal niet meer mmmmmisselijk ben! Maarre, we zijn al op een heleboel eilanden geweest en overal hebben ze bananen en kokosnoten. Lekker joh! Op St Maarrten zijn Marilou en Frrrans (die noemen we Frans windkracht 8, weet ook niet waarom) aan boord gekomen met een heeeeeleboel boodschappen uit Nederland. Drrrop en strrroopwafels en zo. Zijn Monique en Paul gek op. Nou, ik vind er niks aan. En ook nog een wonderpan. Nou ben benieuwd wat dat voor wonder is. Misschien kun je er wel heel lekkere bananentaart mee bakken! Nu zijn we op St. Kitts en ik mocht de ‘alles kits-vlag’ hijsen. Best leuk hoor. We hebben ook nog een tourrtje op het eiland gemaakt. Er zijn best wel veel apen hier. Kijk maarre op de foto’s. Maarre, er is toch lekker maar één fulltime sailing monkey, haha.

Nou, de groeten van JAAP.

 

PS. In juni mag ik ook mee met Monique en Paul naar Nederland. Met het vliegtuig. Als ik dan maar niet mmmmmisselijk wordt…

Lees Meer
1637 Hits
0 reacties

Japie Pirate of the Caribbean

St. Vincent,

Nou, wat nou hebbe meegemaakt! We zijn in de Walilabou baai geweest op Sint Vincent. Hier hebbe ze de film van de Pirates of the Caribbean opgenomen. Best leuk hoor. Van alles nog te zien. Wat ze allemaal niet doen voor zo’n film. Ik natuurlijk met (Captain) Jack Sparrow op de foto. En Monique in zo’n doodskist, best eng hoor. Verder lekker zwemmen in die baai. En je loopt zo het oerwoud in met allemaal palmbomen vol kokosnoten en natuurlijk ook banenenbomen. ’s Avond op de boot nog de film bekeken. Iedereen viel halverwege de film in slaap behalve ik, Captain Japie Sparrow!

Lees Meer
1703 Hits
0 reacties

Rijmelarij op de Full Circle

Lieve Monique,

Als gastvrouw op de Full Circle

Heeft Monique een moeilijke job

‘Wat wil je drinken’?, ‘Glaasje wijn?’

Bij Monique staat gastvrijheid in top

 

Maar hoe hou je nu in godsnaam

Op zo’n reis van een week of twee

5 hongerige mannen en twee dorstige vrouwen

Op de oceaan tevree

 

Ja, daar is heel wat voor nodig

Dat weet de Sint heel goed

Kilo’s pasta, rijst en aardappelen

En dan nog een zak snoepgoed

 

Sint is benieuwd of het genoeg is

Voor de oversteek naar Barbadós

Want vis wordt er nog niet gevangen

Dus zonder eten zijn ze de klos

 

Nu is de HR 49

Een schip met een ongekende capaciteit

Dus bemanning, maak je geen zorgen

Zo’n boot, daar kun je de halve MAKRO in kwijt

 

Maar wat de Sint zich wel afvraagt

Staat Sinterklaas wel op het program?

Met pepernoten en liedjes zingen

Misschien een extra oorlám

 

Nu laat ook dat maar aan Monique over

Die heeft de regie strak in de hand

Nog even zie-ginds-komt-de-stoomboot zingen

En dan roept er iemand… LAND!!!

 

Sint en Piet

 

Lees Meer
1628 Hits
0 reacties

Zeilen tussen de vulkanen

Gran Canaria,

Nou, hier weer eens een blog van mij, Jaap dus. Ik wou even zeggen dat ik het heel leuk vind dat ik al zoveel fans heb. En ik ben ook al op Facebook. Ja, moderne aap he?

Maarre, we varen nu al een poosje bij de Canarische Eilanden. Nog geen kanarie gezien maar wel veel vulkanen. Niks gevaarlijk hoor. Die dingen zijn allemaal zo dood als een pier. Maar hier in de buurt bij Hierro rommelt het wel. Daar is zelfs een nieuw eilandje gekomen. Nou, dat lijkt me wel wat; mijn eigen eiland met m’n eigen bananenboom.

 

We varen van eiland naar eiland en steeds ben ik weer mmmmmmisselijk. Dat is wel jammer hoor. Op Tenerife is trouwens een hele hoge berg, de hoogste van Spanje. Zijn we opgeweest, wat denk je, natte sneeuw!!! Brrr. Had ik net zo goed in Harlingen kunnen blijven, lekker bij het houtkacheltje.

 

Wat wel leuk is is dat Iris en Marieke een weekje zijn langsgeweest. Eindelijk fff niet zeilen maar lekker chillen op het strand. Ja, dat bevalt me wel. Kan ik ook gelijk even aan mijn kleur werken!

 

Ik zie wel een beetje op tegen de komende weken. Gaan we dagenlang varen, dag en nacht. Naar de Kaapverdische Eilanden en Barbados. Wel 3000 mijl. Nou, dan kan Paul de puts wel weer klaarzetten…

 

Lees Meer
1674 Hits
0 reacties

Achter de schermen bij de Full Circle

Wat een plan, om jaloers van te worden! Een reis rond de wereld en mensen laten mee genieten tijdens hun favoriete etappe! Klinkt allemaal helemaal ideaal… en dat is het ook, vooral voor de gasten!

Wij zijn de gasten voor de trip van Madeira naar de Canarische Eilanden en krijgen zo de kans om een beetje achter de schermen van dit geweldige project mee te kijken. Hoewel Paul en Monique er wat luchtig over doen, kan ik de thuisblijvers laten weten dat het opstarten van ´een all-inclusive -hotel op het water´ echt niet zomaar eenvoudige klus is.

Er moet en wórdt flink aangepakt aan boord van de Full Circle. De vorige gast was nog maar net vertrokken en het schip werd vliegensvlug weer klaar gemaakt om ons, de volgende gasten, een warm welkom te bezorgen. De Full Circle was weer van binnen en buiten tot in de puntjes opgepoetst, proviand ingeslagen, bedden verschoont en een lekkere fles Cava stond klaar in de koeling. Je zou het bijna vergeten, maar dát gaat natuurlijk allemaal niet vanzelf.

Verjaardag of niet, ´the show must go on`! Ontbijtjes maken, boodschappen doen, koken voor de gasten.. Ook als je de gastvrouw en -heer een beetje zou willen ontzien, Monique en Paul willen van geen wijken weten en doen er alles aan om het hun gasten naar het zin te maken. Bovendien zijn de onderhoud- en schoonmaakwerkzaamheden op de Full Circle van andere aard (en belang) dan bij een traditioneel hotel.

Verder is het animatie team, ook bemand door Monique en Paul, continue in touw om de dag- en nachtactiviteiten te plannen en te organiseren. Bij de nachtelijke overtocht wordt een wachtschema van 4 uur op en 4 uur af gehanteerd waarbij foerage een belangrijk aspect blijkt om het moraal van de bemanning to peil te houden. Slapen schiet er dan soms wel een beetje bij in, maar het schip kan je op volle zee niet even stil leggen.

De Sales & Marking afdeling van de Full Circle draait ook op volle zee gewoon door. Om het verkeer op de Full Circle website opgang te houden, worden er blogjes geschreven, foto´s geselecteerd en een hele nieuwe rubriek ´Mniek Kookt´ opgestart. Webmaster Leon ondersteunt het team vanaf de vaste wal in Nederland. Via de sailmail worden door Paul en Monique de nieuwe boekingen opgevolgd en als er internet is in de haven wordt via skype contact gehouden met het thuisfront.

Al met al een geweldig plan, maar voor diegene die denken dat Paul en Monique een paar jaar ´vakantie´ genomen hebben en alleen genieten van zon, zee en wind, vakantie is het vooral voor de gasten.

Monique en Paul, bedankt voor een heerlijke tijd!

 

Nicolette en Benno

 

Lees Meer
1541 Hits
0 reacties

Op herhaling

Even de oceaan oversteken

Duurt heden ten dage geen weken

En zeker als je maar een stukje doet

 

Slechts van Lissabon naar Madeira moet

 

Maar voor iemand die beginnend zeiler is

 

Is dat voorwaar een spannende gebeurtenis

 

Het is tenslotte toch 500 mijl of zo

 

Met die tussenstop in Porto Santo

 

Waar Christophe Colombo, ook een zeiler, heeft gewoond

 

Wiens huisje nog steeds aan andere zeilers wordt getoond

 

Tsja, Cascais was eerst een aangename ankerplaats

 

Maar beter was het daarna buitengaats

 

O’Neill’s pub met Guinness bier en internet

 

Werd snel uit mijn systeem gezet

 

Vervangen door het eindeloze uitzicht op de oceaan

 

Aan het roer staand tussen grootzeil en bezaan

 

In mijn bagage bij vertrek; zeebenen en een sterke maag

 

En voor de koude dagen een warm stuk in de kraag

 

Nee, niets bracht mij aldus van mijn stuk

 

Al is het zeilend nog een hele ruk

 

Genieten van zeilen met volle teugen

 

Met Vlissingen – Southampton nog vers in ’t geheugen

 

 

Elk moment op deze boot en op die oceaan

 

Wat we deden werd met overgave gedaan

 

(en is natuurlijk veel te snel voorbij gegaan)

 

Met Orion en Grote Beer aan loef of lij

 

Paul, Monique en Jaap, jullie hebben een vriend erbij

 

JIM

 

Lees Meer
1545 Hits
0 reacties

HET BEVAREN ENER OCEAAN

Atlantische Oceaan,

Dikwijls is al, in uiteenlopende bewoordingen, beschreven hoe het is om de oceanen te bevaren met zeilschepen en andersoortige vaartuigen. Wat zou ik daar, als beginneling, nog ter zake dienende aan toe kunnen voegen na een ervaring van vijf dagen en vooral, vier nachten. Hier toch een korte impressie die, u bent gewaarschuwd, nauwelijks recht doet aan de intensiteit van het door mij ervarene.

Met bestemming Madeira vertrokken vanuit de baai bij Cascais in Portugal, een uitermate fraaie ankerplaats met aangenaam vertier en dito horeca, bleken de vakkundig gehesen zeilen van de Full Circle maar net in staat een matig windje om te zetten in een snelheid van een kleine vier knopen.

 

Dan lijkt de grote Windgoeroe gelijk te krijgen dus; wind weg en motor aan.

 

Dat zal de dagen erna nog wel enkele keren door de wisselende windsterkte voorkomen maar intussen ervaar ik wat het is om dag en nacht te zeilen zonder havens aan te doen of zelfs maar land te zien. Ik sta aan het roer, ik mag conform het door de schipper ingestelde wachtschema afwisselend Paul en Monique tijdens de wacht als bemanningslid bijstaan. Ik ben er getuige van hoe Paul, toch nog enigszins onverwacht een smakelijk tonijntje van pakweg duizend gram aan de haak slaat waarvan de eetbaarheid zowel als sashimi als tonijnsteak alleszins gewaardeerd wordt, hoe een koppel dolfijnen ons achteloos voorbij zwemt en hoe een uitgelaten exemplaar drie maal een gat in de lucht springt en met een enorme plons terug valt in zee en hoe een zwaluw, waar komt die vandaan, een poosje om de boot cirkelt, dan verdwijnt en hoogstwaarschijnlijk een zeemansgraf vindt. Onze boeggolf waarvan het schuim ’s nachts zo helder oplicht door de bioluminescentie als waren er ledjes in aangebracht, de wijdsheid van de oceaan die ik pas echt ervaar wanneer de kust van Portugal achter ons in de nevelen verdwijnt, de vergelijking met een woestijn (Paul) gaat op, de leegheid die tegelijkertijd zo fascinerend afwisselend is en zo fraai.

 

Dan vertoont de stuurautomaat kuren en moet er met de hand gestuurd worden welke taak ik zo vaak mogelijk en met veel plezier op mij neem. Waar is het zicht op de “woelige baren” rondom mijn mooier dan vanaf deze positie, aan het grote rad. Geloof me, je moet dat zelf zien, horen voelen kortom, ervaren. Ik geloof dat nog beter ga begrijpen wat al die zeilers bewoog en beweegt hun zeilen steeds weer te hijsen.

Dan gaat het echt waaien, een stijve bries loopt op tot een windkracht zes met uitschieters naar zeven. Dubbel gereefd grootzeil, Genua ingehaald en kotterfok gezet, de golven worden grilliger en als het donker wordt licht een klein maantje ons soms tussen de wolken door een paar uur bij en terwijl de wind door het want fluit zien we in dat bleke maanlicht de golven en de inktzwarte golfdalen op ons af komen en de boeg smakt er diep in. De reddingsvesten die we altijd ’s nachts dragen lijken niet meer zo overbodig en de veiligheidslijnen liggen onder handbereik. En het mooist van al, te droes nog aan toe, ik mag dus sturen, uren. Voor mij is dat natuurlijk de ultieme zeilervaring; hier kwam ik natuurlijk wel een beetje voor. Het is de spreekwoordelijke kers op de taart, mijn dag kan niet meer stuk. Wat is dit mooi !

 

Voor die paar uur slaap verhuis ik wel naar de loodskooi aan lij omdat ik in mijn eigen bed in de piek bij elke duik van de boeg in een golfdal los kom van mijn matras maar slapen doe ik !

 

Wanneer het kennelijke frontje voorbij is en de rust is weergekeerd besluiten we mijn allereerste oversteek op de Atlantische oceaan met twee prachtige zeildagen; mooie wind, mooie koers en lopen dan de haven van Porto Santo binnen waar we voor anker gaan.

 

En moe ? volgens mij wordt je van de leukste dingen die je in je leven doet nooit echt moe. Carla weet dat, die kent me en bovendien weet ze dat Paul en Monique dat zeilplezier met mij en al die andere zeilenthousiasten willen delen. Wat we verder ook gaan meemaken, ik ben nu al helemaal happy.

Lees Meer
1604 Hits
0 reacties