imageimageimageimageimageimageimageimage
imageimageimageimageimageimageimageimage

Full Circle Blog

De Full Circle vaart in 2017 over de Indische oceaan. Lees de avonturen van Paul & Monique en hun gasten.
Monique heeft zijn/haar biografie nog niet ingesteld

Haaibaai...... Valse Pas,

Tuamoto's - Anse Amyot

Lisa van het restaurantje op Fakarava-Zuid had het voorspelt, er komt wind uit het noorden in plaats van de normale wind uit het oosten. En dat brengt heeeel veeeel regen. Terugvarend naar Fakarava-Noord was de wind al aan het draaien, maar de zon bleeft uitbundig schijnen, zodat we prima de ondieptes konden spotten.

 

Terug op Fakarava-Noord kregen ontvingen we een nieuwe gast, een verFranste Nederlander die tegenwoordig ook een periode van het jaar op Tahiti doorbrengt en graag wil zeilen. Nou, dan is ie bij ons aan het juiste adres!

 

’s Nachts worden we wakker omdat het gaat regenen, gauw de luiken sluiten! En de regen houdt vervolgens de hele dag niet op... We hebben een vage associatie met Nederland...... We kunnen niet weg met dit weer, geen zon, dus we kunnen de ondiepe plekken niet spotten! Niet alles is even goed in kaart gebracht in dit gebied. De volgende ochtend kijken we naar buiten, wéér bewolking....... Maar plots trekt de lucht open en besluit Paul richting Toau te varen, de volgende en voor ons tevens laatste atol van de Tuamoto’s die we aandoen. Een goed besluit blijkt later. Het wordt een prima zeildagje, geen regen, wel zon, met wel de wind uit het noorden zodat we moeten laveren. Maar de afstand is niet zo groot. Precies met de kentering zijn we bij de pas om Toau binnen te varen. Volgens onze pilot ligt er op 2 mijl een mooie ankerplek waar je je Robinson Crusoe waant. In de 2 dagen dat we hier liggen zien we inderdaad geen levende ziel en de vervallen hutjes op het strand worden alleen bewoond door enorme krabben. We struinen over het strand op zoek naar mooie schelpen en waden door het water naar een mooi rif. Maar het blijft regenachtig en 100% bewolkt.

 

Het blijkt dat de volgende dag de wind weer in het oosten zit. Meteen schijnt het zonnetje weer en de windkracht is ook prima. Op naar de laatste stop op de Tuamoto’s! Anker op! Hee, dat lukt niet! Ik kan nog geen 3 meter ketting binnen krijgen! Dan staat ie al strak terwijl er 60 meter in ligt! Ooops... da’s balen. Het stikt hier van de ‘coral heads’, enorme koraal partijen waar je ankerketting door het draaien van de boot met die rare winden lekker omheen geslagen wordt! En het is niet zo helder en behoorlijk diep, je kan echt niets zien! We kijken steeds welke kant de ketting op staat en proberen te redeneren hoe we de ketting ‘los’ kunnen varen. En JOEPIE, het lukt! Een half uurtje later zijn we op weg naar de pas om naar buiten te varen. En ook hier worden we verrast! Het is nét na de kentering, maar er staan al veel golven, waarschijnlijk doordat de wind pal op de pas staat en de diepte van honderden meters in één keer naar een meter of 6 gaat! Voor de stabiliteit hebben we het grootzeil alvast gezet. Paul stuurt de Full Circle zonder problemen door het onstuimige water. Wauw...... adrenaline....... het is voor ons de meest spectaculaire passage van de Tuamoto’s.

 

20 Mijl noorwaarts ligt onze laatste stop. Het is een valse pas, een inham in het rif, maar je kan er niet doorheen varen! Het is een schittereende beschutte plek waar we zelfs aan een mooring kunnen liggen. Dus geen gedoe met ankerren tussen de coral heads. De aanloop is bijzonder en wordt nog mooier doordat er plots zo’n 30 dolfijnen rond de boot zwemmen. Even snel als ze gekomen zijn, zijn ze ook weer verdwenen.

 

We genieten nog 3 dagen van dit bijzondere gebied op deze bijzondere plek, waar heeeel veeeel haaien zwemmen! We dopen deze plek dan ook om in HAAI-BAAI. Blacktip- sharks. In het begin is het een beetje eng, maar ze blijken banger van jou te zijn dan jij van hen! We snorkelen gewoon tussen hen in! Er is een restaurantje hier, gerund door Gaston (nee, een andere! De mijne zit nog steeds op Aruba!) en Valentine en dat blijkt dus zus van Lisa te zijn..... Soms is de wereld klein!! Met nog 12 andere zeilers genieten we op de laaste avond van een heerlijk lokaal dinertje!

 

Lees Meer
1128 Hits
0 reacties

Station Fakarava - Zuid

Tuamoto's - Hirifa,

Wij hebben beide het boek van Paul Theroux, De gelukkige eilanden gelezen op de oversteek naar de Galapagos naar Frans Polynesië. Een informatief leuk geschreven boek. Maar ik las keer op keer dat de bevolking van veel eilanden minder vriendelijk, lui en slordig zouden zijn..... Onze ervaring hier in Frans Polynesië is compleet anders zoals we al eerder in onze blogs beschreven. Het plekje waar we nu liggen komt wel heel dicht bij het gevoel: Paradijs! Fakarava is het op een na grootste atol. Aan de noordkant voeren we na een dag op de motor varen (geen wind) het atol binnen. Precies met de kentering, dus geen spectaculaire golven of stromingen.

Bij het dorpje Rotoava gaan we voor anker. Tegen zonsondergang komt er een Fransman langs die op de boot naast ons woont. Hij heeft een bedrijfje en verhuurt oa fietsen. Leuk! De volgende dag huren we 2 degelijke fietsen en trappen heel wat km-tjes weg. We trappen naar een zwarte parel farm en maken nogmaals een stop om even af te koelen in het prachtige blauwe water. Terug bij het dorpje doen we nog een paar boodschappen. Scheelt weer een hoop gesjouw!

We lezen in onze mooie pilot dat we nog een stop moeten doen op Fakarava, aan de zuidkant, bij Hirifa. Zeilend door de atol, steeds goed spottend of we ondieptes zien, varen we in een dag naar de zuidkant. Onderweg komen er 2 kitesurfers langs met volledige bepakking op de rug. En grappig..... ze roepen ons op via marifoon! Zij surfen van de zuid naar de noordpas! (Station Zuid naar Noord). Stoer hoor! Ze zijn blij op hun trip nog iemand te zien! Voor een roze gekleurd strand met talrijke palmbomen gaan we voor anker.

Slechts 1 andere boot deelt deze paradijselijke plek met ons. De volgende ochtend gaan we aan land en komen er achter dat er zelfs een restaurantje is hier! Lisa een goedlachse vrouw met enorm veel humor verwelkomt ons. Je merkt dat ze graag mensen om zich heen heeft en betrekt ons bij van alles. Zo leert ze mij palmbladeren vlechten. Paul weet nu hoe hij de buitenste 'schil' van een kokosnoot moet verwijderen zodat de kokosnoot zoals wij 'm kennen tevoorschijn komt.

We gaan mee vissen en ik mag steeds om een hoekje gluren in haar keuken en helpen met het bereiden van gerechten! Natuurlijk eten we gezellig een avondje in het restaurantje. Het smaakt ons voortreffelijk! Het is hier heerlijk! Tijdens onze wandelingen zien we haaien zwemmen tussen het koraal door. Het water is zo helder! Dit zijn van die plekken waar je eigenlijk wel een maand wil blijven. Dus als je weer eens in de trein zit, uitstappen in Fakarava Zuid...

Lees Meer
1127 Hits
0 reacties

50 tinten BLAUW

Tuamoto's - Kauehi,

Vandaag is het exact 3 jaar geleden dat we in Harlingen werden uitgezwaaid met windkracht 7 en veel regen door familie en heel veel vrienden. 3 mooie jaren waarin we veel hebben beleefd, vele mijlen hebben gevaren met veel leuke en gezellige gasten aan boord. Het log staat bijna op 21.000 zeemijlen! De Full Circle brengt ons overal. We zijn nog steeds blij met ons stoere schip. Er is veel gebeurd in die 3 jaar. Leuke en minder leuke dingen.......

Vooral de laatste paar maanden hebben we veel mijlen afgetikt. De Pacific heet niet voor niets ook De GROTE Oceaan! Tussen de eilandengroepen moet je vaak flinke stukken afleggen. Maar iedere keer is de beloning GROOT bij aankomst. Zo ook dit keer weer. Na de prachtige Marquesas, met de pure natuur voeren we van de week 'onze' eerste atol binnen van de Tuamoto's. Je moet het je voorstellen als een grote ring van koraal en land om een grote plas water. De atollen hebben bijna allemaal 1 of meerder doorgangen waar door het getijde het water naar binnen en buiten stroomt. Er moet een enorme massa water door een relatief smalle doorgang. Dus er kan een enorme stroming staan bij de pas. Zaak is het dan om rond de kentering zo'n atol in of uit te varen. Het schijnen trouwens hele oude vulkanen te zijn waarvan alleen de rand (van de krater) boven water steekt!

Hebben we de afgelopen maanden steeds een groen uitzicht gehad, nu is het decor blauw. Waanzinnige kleuren blauw, alle tinten die je maar kan verzinnen, tussen licht en donker tot turquoise aan toe. Fotograferen is hier een feestje met deze 50 tinten blauw! Alle plaatjes zijn stuk voor stuk een schilderij.

We hebben amper de dinghy vastgelegd of er wordt ons al een kokosnoot in de handen gedrukt. Heerlijk dorstlessend dat sap! Tijdens een mooie wandeling jutten we langs de buitenkant van het atol en scoren 30 meter lijn. Vlakbij de steiger zit een groepje mannen te genieten van 'bierre locale', natuurlijk worden we gewenkt en uitgenodigd om een glaasje mee te drinken. We stappen later weer in de dinghy met een fles zelf gebrouwen 'bier', een pannetje met kleine sardiene-achtige visjes en een paar zwarte parels, die hier worden gekweekt. Ook hier zijn we weer geraakt door de vriendelijke gastvrije houding van de bevolking! We zijn net terug op de boot of er komt een grotere vissersboot langs die Paul een grote moot tonijn toewerpt. Weten we gelijk wat we vanavond eten!

Lees Meer
1102 Hits
0 reacties

Ik zou de Markiezen kiezen

Marquesas - Nuku Hiva,

Yeah!!!!!!! Eindelijk weer internet, eindelijk weer een blog van het Full Circle-Front! In het begin was het wel heel erg balen en wennen... Bijna nergens internet op deze bijzondere eilanden. Zo moet het ongeveer gevoeld hebben toen mensen zo’n 20 jaar geleden een zeilreis rond de wereld gingen maken. Wij zijn blij dat we het in deze tijd doen. Heerlijk om berichten van het thuisfront te lezen. Net zo leuk als jullie het vinden om onze berichten te lezen......


De Marquesas (Markiezen eilanden). Het was voor Paul één van de doelen van onze wereldomzeiling..... het graf van Jacques Brel bezoeken op Hiva Oa. Daar zijn we ondertussen geweest. Gelijk op het zelfde kerkhof Paul Gaugin met een bezoek vereerd! We schreven al over Fatu Hiva, het eiland waar Thor Heijedahl een poos gewoond heeft. De eerste baai waar we voor anker gingen na onze oversteek van ruim 3 weken. De eilanden zijn stuk voor stuk weer anders. Maar wat ze allemaal gemeen hebben...... ze zijn allemaal adembenemend mooi, ruig, puur, heel groen en totaal niet gevonden door de toeristen. Een paar handen vol zeilers komen hier en een gecombineerde vracht-cruiseboot, de Aranui, vaart hier rond. Daar kun je voor een flink bedrag op aanmonsteren om de Marquesas te bekijken.

De bevolking is ongekend vriendelijk. Bedelven je werkelijk onder fruit; pompelmoezen, sinaasappelen, limoenen, papaya’s, mango’s. Scheurbeuk kunnen we echt niet oplopen hier. De eilanden lenen zich uitstekend voor het maken van schitterende wandelingen. Hele steile paadjes dwars door de ongerepte natuur naar bijzondere watervallen. Al zwetend bereik je dan weer een heel bijzonder punt met een geweldig vergezicht. De eilanden hebben een paar wandelpaden, soms een ‘echte’ weg en verder zijn hele gedeelten ontoegankelijk! Vanmorgen hebben we tomaten gehaald bij wat we in Nederland een biologisch boerderijtje zouden noemen.... De mensen moeten een paar keer per week te voet of te paard naar een ander gedeelte van het eiland om hun oogst aan de man te brengen. We kregen er trouwens nog 2 meloenen in ruil voor een leesbril!

Maar als je echt mag kiezen, ga dan voor de Markiezen..! Het is een echt paradijs op aarde! Wij zijn nog lang niet uitgenoten! Het enige wat heel lastig is hier, zijn de namen van de eilanden en de plaatsen. We zijn nu op Nuku Hiva en gaan nog naar Ua Pou (heb ik de hele dag op geoefend). Dus we hebben nog even de tijd voordat we naar de volgende eilandengroep varen! De Tuamoto’s! Ook iets bijzonders.... O, ja en die Thor Heijedahl is hier met zijn vlot De Kontiki na een lange zeereis vanuit Peru aangekomen!

Lees Meer
1114 Hits
0 reacties

Fatu Hiva - Beautiful Island en People

Marquesas - Fatu Hiva,

Wat een verademing om na 3 weken niets dan water opeens een schitterend groen ongerept eiland uit het niets op te zien doemen! Zoals we in een eerder blog al schreven hebben we best een vermoeiende tocht gehad, doordat we de helft van het aantal te varen mijlen op de hand hebben gestuurd! Dus...... happy......land in zicht!!

We worden beloond! De gidsen en pilots melden dat dit één van de mooiste baaien van de Pacific moet zijn. Eerder hebben we lopen mopperen op de boten van de ARC, ook hier liggen er weer veel, maar blij zijn we met de hulp van een Engelsman die ons helpt met zijn dinghy om ons hek-anker uit te brengen. Doordat de baai niet al te groot is brengt iedereen een 2e anker uit om de cirkel die je normaal achter je anker draait te verkleinen, zodat er meer boten kunnen liggen.

 

We liggen als een huis en zijn van plan hier voorlopig niet weg te gaan. Morgen gaan we aan land om na 3 weken de benen weer eens te strekken. Maar eerst lekker bijkomen en een normale nachtrust! We gaan lekker vroeg naar bed en slapen bijna klokje rond en met zijn tweeen tegelijk!

 

Achter een breakwater hebben ze een mooie plek gemaakt voor hun eigen vissersbootjes en de dinghys van de jachten. We worden direct vriendelijk begroet in het Frans. Zo, da’s lekker, effe wandelen! Je waant je in een tropisch paradijs. Er staan bananen, sinaasappel, broodvrucht, limoentjes en kweet niet wat voor andere bomen allemaal. Er bloeit van alles en alles is zo intens groen!

 

We willen de eerste dag niet meteen overdrijven en de spieren eerst maar weer een beetje laten wennen. Dus keren we om en worden na een tijdje ingehaald door een man die aan het trainen is voor voetbal vertelt ie ons. Wij hebben nog geen lokaal geld maar wel allerlei spulletjes om te ruilen in een tasje en vissen er een Nederlands voetbalshirtje voor om een bierblikje voor hem uit (zo’n reclame ding). Hij is er dolblij mee en vraagt of wij pompelmoesen willen (een heerlijk vrucht die lijkt op een grapefruit, maar dan nóg lekkerder). We wandelen mee naar zijn eenvoudige huisje waar hij met een soort schepnet de vruchten uit de boom haalt. We worden ook nog voor een kopje koffie uitgenodigd die we drinken uit een schaaltje. Er komen allemaal foto’s tevoorschijn en hij showt ons een voetbalshirtje van Dennis Bergkamp!

 

Een eindje verder worden we volgepropt met limoentjes, bananen en papaya’s. Deze mensen verkopen Tiki’s, prachtige houtsnijwerk. We besluiten er één te kopen en gelukkig accepteren ze Euro’s. We moeten ergens op de boot nog wat Euro’s hebben. Het houtsnijwerk mogen we alvast meenemen, dat geld komt wel!! De mensen hebben niet veel hier, maar zijn gelukkig met wat ze hebben en geven heel veel weg....... Bijzonder om dit te ervaren! Het staat zo ver weg van ons leven in het rijke westen. De mensen hebben bijna niets, er is hier geen internet, bij de haven is een voetbalveldje waar volop gesport wordt. Iedere dag! Zo beleven we iedere dag hoe gastvrij en aardig de lokale bevolking is. Eén van de hoogtepunten van ons verblijf op Fatu Hiva is de hike naar een prachtige waterval, waar we een verfrissend bad nemen. Het letterlijke hoogtepunt is onze wandeling richting het andere dorpje op Fatu Hiva. Zo steil zijn we nog nooit omhoog gelopen. Na 2½ uur wandelen besluiten we om te keren. We hebben geen één auto gezien als we doorlopen naar het andere dorp hebben we niet voldoende tijd en puf om de hele wandeling terug nog te maken. Maar het was er één die zeker de spieren heeft losgemaakt!

Lees Meer
1151 Hits
0 reacties

Coconut(s) Milk Run

Pacific Ocean,

Zo wordt de route ook wel genoemd die wij dit jaar varen. Redelijk relaxt en veel voor de wind zeilen. We lazen in boekjes en spraken zeilers die het alleen maar over de stabile passaatwind hadden... Dagenlang achtereen met je spinnaker op varen zonder deze voor de nacht weg te nemen. Nou, aan me hoela!

 

Het zou wel even duren voordat je zuidelijk van de Galapagos de passaatwind op pakt. Het enige wat wij op pakten na een lange periode van weinig wind was een ‘stabiele depressie’ met veel buien en rond de 30 knopen wind die 48 uur aan hield! Tijdens zo’n depressie sturen wij altijd veel op de hand om de stuurautomaat te sparen.

De meeste rond-de-wereld-zeilerts hebben een windvaanstuurinrichting. Een windvaan met roer die je boot op koerts houdt zonder dat er een motor aan te pas komt! Slim, want je moet altijd je stroomhuishouding in de gaten houden, Je wilt je sapje natuurlijk koel drinken en je verse spullen zo lang mogelijk goed houden in de koelkast. Bovendien wil je blijven monitoren waar je positie is met behulp van de plotter.

Er zat een goede windvaanstuurinrichting op de Full Circle toen we haar kochten. Maar na heel lang wikken en wegen en dubben hebben we deze geofferd voor een zwemplateau, davits voor de bijboot en de zonnepanelen.

Zal je altijd zien, op onze koninginne-etappe, midden in de nacht tijdens mijn wacht, vaart de boot opeens de andere kant op. Windshift...? Nee! Meteen roep ik Paul. De stuurautomaat blijkt niet meer te werken. Na inspectie blijkt de ketting gebroken die het roer met de automaat verbind.

De volgende dag probeert Paul de ketting te fiksen. Maar er blijkt een aantal zwakke schakels tussen te zitten. En de zwakste schakel moet eruit... Tot ziens (waar doet me dat aan denken?!)

Zoveel reserve onderdelen aan boord, maar helaas geen nieuwe ketting. Die komt over 2 weken met onze nieuwe gast mee. Dank je wel Guido. Dank je wel Marjan! Maar nu zijn we al halverwege de oversteek. Al.. of pas? 1500 mijl achter de rug, maar ook nog 1500 te gaan! En dat betekent 1500 mijl op de hand sturen, 24 uur per dag!

Niet veel tijd meer om een boek te lezen. Geen spelletjes samen doen. Niet meer sámen eten maar om de beurt. En proberen voldoenden slaap te krijgen. ’t Sturen vergt veel inspanning en concentratie om de boot constant op koers te houden!

Maar er blijft voldoende tijd over om muziek te luisteren (Heimwee CD), een goed gesprek, lekker eten (om de beurt) en waar we enorm van genieten zijn de prachtige zonsopkomsten – en ondergangen en de de waanzinnig mooie sterrenhemel!

Ruim 3 weken op zee. Zeeen van tijd waarin je gedachten alle kanten op flitsen. Prachtige ideeen komen op. Je denkt aan mooie, bijzondere en emotionele momenten. Aan mensen die je lang niet hebt gesproken of juist heel vaak. Het werkt helend, meditatief, therapeutisch. Het leven op zee is heerlijk en eenvoudig!

Ongelofelijk dat er zoveel water is op deze aardkloot! 3 weken alleen maar water, water, water! Niet één schip, geen dolfijnen, wel apart genoeg iedere dag 1 of meerdere vogels!

Via de sailmail hebben we onze (zeil) vrienden Tom & Marieke gevraagd om het weer voor ons in de gaten te houden. Thx!! De voorspelling klopt aardig. De laatste paar honderd mijl weinig wind. We moeten soms uren achtereen op de motor varen...... Met nog 40 mijl op de teller hijsen we de zeilen weer. Het laatste stuk kunnen we weer zeilen! Langzaam komt Fatu Hiva in zicht. Eén van de eilanden van de Marquesas, een schitterend ruig & groen eiland! Om 16.00 uur laten we het anker vallen. Na 22 dagen zeilen! We zijn er!! De baai, de baai van de Maagden genoemd is adembenemend mooi en ruig! Hier willen we wel lekker bijkomen..... Heerlijk straks uren achter elkaar slapen!

Onze Coco Milk Run, maakte ons af en toe wel NUTS!

Lees Meer
1186 Hits
0 reacties

Galapagos - dierenparadijs in de Pacific

Galapagos,

Na ruim een week zeilen eindelijk weer land in zicht. We hebben de doldrums achter ons gelaten en zetten straks voet aan wal op het eiland San Christobal. We hebben veel gelezen over de Galapagos, vooral ook blogs van andere zeilers, om ons voor te bereiden op wat ons te wachten staat.

Eén ding staat wel vast het is niet goedkoop om hier te verblijven.... Maar alle Zeeleeuwverhalen zijn anders; ...je zou amper je anker uit kunnen gooien, verkeerde uitklaringspapieren vanaf Panama, binnen 48 uur vertrekken...... noem maar op. Zoals altijd blijkt dat je gewoon je eigen plan moet trekken. Het enige jammere bij aankomst is dat de baai hier vol met boten van de ARC ligt, waar we het al eerder over hadden. Tip voor andere zeilers die ons blog lezen: hou rekening met de ‘Round the world ARC’ en zorg dat je ze voor blijft of dat ze jou voorblijven........ Veel te massaal!

Binnen een half uur stapt er een agent aan boord, Carmela, een dame die al hetReuzenschildpad papierwerk voor ons gaat regelen. Ze spreekt helaas geenEngels. Paul’s Spaans is toereikend! Onze planning is zo’n week of 2 te blijven. Waarschijnlijk komen we hier nooit meer, en om deze eilanden nu over te slaan!? Wij hebben de permit niet maanden van te voren geregeld, dus met onze eigen boot mogen we alleen bij dit eiland liggen. Er wordt maar een aantal permits uitgegeven aan schepen die bij meerdere eilanden mogen liggen. De ARC heeft dit wél geregeld en de boten verdwijnen dan (gelukkig) ook binnen een paar dagen. Heerlijk de rest van de tijd liggen we hier dan ook maar met een zeilboot of 5 (of minder).

De zeeleeuwen zwemmen hier rond je boot en gebruiken ons zwemplateau als duikplank. We hebben verschillende keren geprobeert het zwemplateau te blokkeren met stootwillen. Maar iedere ochtend als we wakker worden ligt er weer een zeeleeuw z’n roes uit te slapen... Enfin zolang het bij een kleintje blijft! Ze zijn koddig zolang ze maar geen ruzie maken (om ons zwemplateau) dan zijn het echt net mensen! Dat is ook de reden dat we hier gebruik maken van een watertaxi. Om nou elke keer een zeeleeuw uit je dinghy weg te jagen.... en die lucht dan..... ze stinken behoorlijk! In de haven zwemmen de roggen rond, soms wel meer dan 10! De rood/oranje Sally Lightfoot krabben steken mooi af tegen de zwarte lava stenen.

Henry rijdt ons in zijn taxi het eiland rond. Vriendelijke Ecuadoriaan, ook zijn kennis van het Engels gaat niet verder dan yes/no. Dan blijkt dat je toch meer Spaans verstaat en spreekt dan je zou denken. Hij laat ons een 300 jaar oude boom zien waar een kamer in is gemaakt die je kan huren. Met een hangbrug loop je er naar toe. We lopen rond de krater van een vulkaan die zich heeft gevuld met zoetwater. Het hoogtepunt is wel het reservaat van de grote landschildpadden. Wat een enorme beesten die wel 200 – 300 jaar oud worden. Wij krijgen beiden een associatie met E.T. als we ‘m zijn nek uit zien steken. Helaas is Lonesome George niet meer in leven. Deze schildpad was de laatste van zijn soort en is helaas uitgestorven. Tijdens het zwemmen zien we de blauwvoetrotspelikaan(mooi woord voor galgje) ook wel blauwvoet-Jan-van-Gent genoemd.

Aangezien we toch meer van deze bijzondere archipel willen zien varen we een met een soort van Miami Vice boot in 2 uurtjes naar Santa Cruz. Om daar wat meer tijd te hebben zoeken we er een Bed & Breakfast. Voor de volgende dag boeken we een snorkel & ontdekkingstochtje. Vandaag vullen we de dag met een bezoekje aan het Darwin Research Center en luieren we wat op een strandje waar de zeeleguanen om je heen zwemmen. Grappig dat alles zo snel went en normaal voelt!

Het snorkeltripje is bijzonder en de gids (spreekt Engels) is een ontzettend enthousiaste knul trots op zijn baan als gids en trots op de bijzondere Galapagos Eilanden . In die paar uur wandelen we hele stukken en zwemmen op verschillende mooie, bijzonder plekken. Een dag met een gouden randje! Als laatste excursie zullen we van de week nog een keer gaan snorkelen dit keer bij de Kicker Rock en dan wordt het tijd om voor 3 weken verse spullen aan boord te brengen nog even een wasje te doen ..........

Lees Meer
1113 Hits
0 reacties

Dol dol doldrums en Neptunus

Pacific Ocean,

Iedere zeiler praat erover, als je de Volvo Ocean race volgt hoor je erover. Doldrums. Maar wat is het nu precies, hoe ziet het er uit? Hoe voelt het?

Dit zegt Wikipedia over de doldrums:

De intertropische convergentiezone (ITCZ) is de zone met stijgende luchtbewegingen in de buurt van de evenaar. Deze zone wordt ook wel de paardenbreedten genoemd. De ITCZ verplaatst zich gedurende het jaar onder invloed van de zonnestand. De ligging ervan ijlt ongeveer drie maanden na op de hoogste stand van de zon.

De intertropische convergentiezone staat ook bekend om zijn rustige perioden. Dan kan de wind soms dagen of weken zeer zwakjes waaien, of zelfs helemaal gaan liggen.

Maar hoe ervaren wij het? Op moment van schrijven is het dag 5 op weg naar de Galapagos. En volgens mij zijn we door de 'doldrums-band' heen, denk ik, hoop ik..... Vandaag hebben we een heerlijke zeildag...... 10-12 knopen wind, normaal niet veel, maar er staan nauwelijks golven, dus ons varende huisje gaat met een vaartje van 5-6 knopen door de Grote Oceaan. En die is groot. Sinds vertrek hebben we alleen vlak bij Panama nog wat schepen gezien op weg naar het kanaal. Maar nu al dagen niet. Het wacht lopen is dan ook anders dan anders. Een van ons ligt op bed en de ander zit/ ligt in de kuip. Met een eierwekker naast zich. Elk half uur gaat deze af om even in de rondte te kijken voor eventueel scheepvaart, te kijken of de zeilen goed staan en of er eventueel een rif moet worden gezet of juist eruit gehaald moet worden.... Verder een beetje proberen te maffen.

 

Nu is het relaxt maar de afgelopen dagen was 'druk', motor aan, motor uit, genua uitrollen, nee, toch weer inrollen, schuilen voor de enorme buien, kussens naar binnen, weer naar buiten, zelf sturen, weer op de stuurautomaat, rif in het grootzeil, rif eruit.......... En jullie maar denken dat het altijd vakantie is op de Full Circle.

 

Maar we zijn nu heel blij dat de motor niet zo snel aan moet en we weer blauwe lucht zien en de regenjas uit kan blijven. Weer tijd om verder te lezen in het zoveelste boek. Net nog even de sailmail gecheckt. We hebben een e-mail systeem waar we overal mail kunnen ontvangen, zelfs midden op de Oceaan. Dit gaat via een korte golf radio. Wel prettig, bereikt er nog iets van 'die andere wereld' ons. Wij zijn natuurlijk reuze nieuwsgierig wat Nederland op de Olympische spelen doet. Dat gaat prima horen wij, super! Zoveel goud, zilver en brons, ... Wauw.

 

Voor ons op deze etappe maar liefst 2 mijlpalen! Op 15 februari voeren we over de 86e lengtegraad west wat betekent dat we een kwart van de wereld zijn rondgezeild! Harlingen ligt op de 4e oost. Niet echt een supertempo, we zijn al 3½ jaar onderweg, maar toch het vermelden waard....... En dan te bedenken dat we het volgende kwart in iets meer dan een half jaar doen. We hopen eind oktober in Nieuw Zeeland te zijn.

 

Ja en we hebben midden op het water iemand aan boord gekregen... Neptunus, precies op het moment dat we de EVENAAR over gingen! Hij zag de Nederlandse vlag en dacht: " Daar is wel een borrel te halen... Het was een warme, gezellige ontmoeting. Na de jonge klare achterover te hebben geslagen wenste hij ons goede wind en een behouden vaart en plonste weer in het water. Wie weet zien we 'm weer eens!

Nu nog een mijl of 50 dan zijn we op de Galapagos vinden we stiekem ook nog een mijlpaal. Er liften een aantal vogels mee op de Full Circle, red footed boobies, deze vogels hebben we in grote getale op de Aves eilanden bij Venezuela gezien. Beetje sullige vogels, leuk, maar ze schijten wel hele dek onder. Na aankomst gelijk maar dekzwabberen.....

Lees Meer
1187 Hits
0 reacties

Mmmmmoooie ppparels fffijne pppparels

Las Perlas,

Doordat we op de afgesproken datum door het kanaal konden. Hebben we letterlijk nog een zee van tijd over..... Genoeg tijd om ook nog een stuk te gaan zeilen! Op de Pacific, waar er weer een enorm getijde verschil is en het water al een stuk koeler dan de Atlantic. Daardoor is het ook niet meer zooo warm om te slapen. Je merkt het ook al aan het water wat uit de kraan komt. Een stuk koeler!

Met het bootje vol zetten we koers naar de Las Perlas eilanden. Er blijkt bijna geen wind te staan dus dan maar op de motor! Na 2 uur komt er eindelijk wind en kunnen we nog een mooi stuk zeilen.

 

Voor het hotelletje waar Marilou en Frans later in hun vakantie nog zullen overnachten op het eiland Contadora droppen we het anker en wordt het tijd voor een duik. Hmmmm.... Lekker fris. We zwemmen naar het strand.. Er staat wel stroom waar je rekening mee moet houden! We blijven nog een dagje bij dit eiland liggen en iedereen trekt zijn eigen plannetje om het eiland te verkennen. Het blijkt dat het stikt van de Nederlanders op het eiland. Er wordt een datingprogramna opgenomen. Nicolette Kluiver zien we ook rondbanjeren. Wie weet zien jullie de Full Circle nog wel een keertje in beeld als het wordt uitgezonden!

 

Dan wordt het tijd voor een ander Pareltje. Zeilen hijsen en de hengel uit! Jaaaaa, hoor...tsjjjjjjjjiiieeeuwwww daar loopt de lijn af. Er blijkt een dikke vis aan te zitten die we nog niet eerder hebben gevangen. Na het bestuderen van diverse kaarten met vissoorten erop denken we dat het een Vreval Jack is. Marilou appt met het thuisfront wat de Nederlandse naam van dat beest is. Waarschijnlijk een paardenmakreel, geen idee dat deze bestond. We krijgen ook het bericht dat deze vis licht giftig kan zijn!?!?!?! Het visvlees ziet er donkerrood uit en de plakken die we snijden lijken wel biefstuk. Op die manier bereiden we 'm ook. Lekker met veel tenen knoflook in de roomboter. De volgende dag voelen we ons allemaal prima en zijn we nog springlevend......

 

Met zoveel testoron aan boord, de mannen zijn in de meerderheid, wordt er natuurlijk een fikkie gestookt. Of heet dat gewoon een kampvuurtje maken op het strand? Er wordt flink hout gesprokkeld. Het heeft in tijden niet geregend dus het hout is lekker droog. We genieten van een drankje bij de knapperende vlammen. Het heeft een hoog Robinson Crusoe gehalte. Wat kan het leven eenvoudig zijn..... Volgens mij staat er maar 1 huis op dit eiland (Chapera). Weer terug op Contadora stappen Chris en Bote helaas weer af. Zij vliegen met een heel klein vliegtuigje terug naar Panama City. Marilou en Frans blijven nog een paar dagen op verschillende eilanden van deze archipel. Met Marieke en Michel varen we weer naar Panama City. Daar is ook nog heel veel te zien.....

Lees Meer
1298 Hits
0 reacties

Een bijzonder mens......

San Blas,

Eerste kerstdag, in plaats van bij de San Blas eilanden voor anker, ligt de Full Circle sinds gisteren in de Marina van Colon. Bij de ingang van het Panamakanaal. Straks nemen we het vliegtuig naar Nederland.

Op 23 december in alle vroegte kregen we een telefoontje van mijn zus Els dat mijn vader die nacht was overleden. He? Dat kan bijna niet. 2 dagen ervoor had ik ‘m nog v ia de satteliettelefoon gesproken. En zoals altijd was hij reuze enthousiast en zei ie dat ie zo blij was dat ik belde. Zoals velen van jullie weten, zag mijn vader de laatste tijd bijna niets meer. Iets wat ie verschrikkelijk vond, maar niet liet merken. Maar hij was bij de oogarts geweest en die had ‘m letterlijk een lichtpuntje gegeven! Ze zouden in februari zijn ene oog en in maart zijn andere oog gaan opereren, en er zou grote kans zijn dat ie meer licht in zijn ogen zou krijgen. Wat was ie blij! Met de belofte ‘m met kerst weer te bellen namen we afscheid. Niet wetende dat dit de laatste keer zou zijn dat ik zijn stem zou horen.....

Ja, we hebben het er vaak over gehad. Eén van de keerzijdes van ons zeilende leven. Met Paul zijn moeder van 88 en mijn vader met zijn broze gezondheid weet je dat je op een dag een telefoontje kan krijgen..... En toch kun je je er niet echt op voorbereiden en is de schok groot.

Blij zijn wij dat we niet ergens op de Grote Oceaan dobberen maar dichtbij Panama waren. En binnen een paar dagen in Nederland kunnen zijn. 2 dagen varen en de Full Circle ligt veilig in de haven en wij kunnen haar met een gerust hart achterlaten.

Lief ook alle tekenen van medeleven van zovelen, dat doet ons heel goed. Met de social media van tegenwoordig is een bericht snel verspreid. Fijn ook om te horen dat veel mensen laten weten dat óók zij mijn vader een bijzonder mens vonden. Dat was ie!

Lieve, lieve Paps... Wat zullen we je missen! Dat is niet in woorden uit te drukken... je optimisme, enthousiasme, interesse in alles. Ik ben er heel trots op dat jij mijn vader bent. Dat heb ik gelukkig ook veel kunnen zeggen toen we in oktober en november in Nederland waren.

Je blijft altijd in mijn hart lieverd,

XXXX Monique en Paul ook natuurlijk

Lees Meer
1467 Hits
0 reacties

Zo maar een dag

Bonaire,

Zo maar een dag op de Full Circle…begint om kwart voor 6. Is dat even stom, de wekker een uur te vroeg gezet. Iedereen vroeg wakker en we mogen nog een uur! Ok het is nu kwart voor 7 . Nu voor het echte. De hut uit, bikini aan en een duik nemen. Zo lekker! Dan even haren wassen, afdouchen, insmeren en we zijn er weer. Moon heeft ons ontbijtje al klaar en om kwart voor acht iedereen aan dek en met de kleine boot naar de wal.

We gaan kajakken in de mangrove. Ik ken dit alleen van Expeditie Robinson, ik ben ook echt geen wereldreiziger. Busje haalt ons op en rijdt via de weg en zandwegen langs de echt ‘roze’ flamingo’s, wat zijn ze mooi. Met 8 kajakken en een aardige lieve gids gaan we op pad. Ingesmeerd met zonnebrand en anti-muggen-spul. Samen met Monique, mijn medereizigster zijn we een top koppel. De vaarweg gaat door een tunnel van takken. Het lijkt de Efteling wel. We durven haast niet te praten, we fluisteren, het is hier zo rustig en stil alleen de vogels horen we.

 

We peddelen rustig langs eilandjes en door de mangroves. Dan komen we op een plek waar we kunnen snorkelen. Wat is dit gaaf! Langzaam zwemmen door een mangrove gang en ik stuit op een papegaaivis. Zo mooi rood en groen gekleurd met een soort snavel. Dan wordt ik aangetikt en daar is Porcupine een lugubere lelijke vis maar zo gaaf en hij of zij blijft gewoon waar ie is en zwemt niet weg voor ons. Nog meer vissen volgen, groot en klein. Toch blijf ik een beetje bang. Toch Kapitein Paul maar blijven volgen, je weet maar nooit wat zo’n vis van je wil. Na een half uurtje weer de kajak in en weer naar ‘huis’. Een onwijs leuke pet gekocht met een label. Ik kan nu schilpad WH1202 volgen. Dus een pet voor een goed doel!

 

Terug in kralendijk stappen we weer op de boot. Monique Facebookt alles meteen. Dit is weer en ervaring die we rijker zijn. Een kleine 2 uur later gaan we weer zeilen. Het weer is gelukkig rustiger dan eergister toen ik toch een beetje groen en geel op het dek zat. Heerlijk langzaam gaan we langs de kust, langzaam beginnen de golven te komen. Rustig blijven…

 

Moon staat rustig in haar kombuisje in de pannen te prutten. Wij ruiken de heerlijke luchten al. Wat wordt het dit keer…… De zee wordt heftiger. Even een andere koers varen, zo kunnen we niet eten. En zo zeilen we van de kust af. Roer op automatisch en de boot gaat zijn eigen weg. En dan … daar komt Moon naar boven met…. Loempia’s. Hoe doet ze dat toch? Gewoon met hete saus. Zo lekker….. Heerlijk eten. De boot doet zijn ding, heerlijke muziek en leuke mensen. Is dit vakantie of niet… en je weet de dag is nog lang niet voorbij…. Als ik wil blijf ik schrijven want we varen nu langs klein Bonaire en ook daar schijnt het onwijs mooi te zijn om te snorkelen. En het is nog geen avond. Wat gaat deze brengen? Oh, ja, een revanche met Domino. Zo maar een dag…… of eigenlijk een paar uur!

 

Birgit

Lees Meer
1597 Hits
0 reacties

Een maand geen blogs...

Bonaire,

Van verschillende kanten krijgen we hints als we een tijd niets van ons laten horen. En terecht, een maand geen blog schrijven kan echt niet! Maar we hebben niet stil gezeten en best het een en ander meegemaakt.

 

Met de Hollandse Flottielje aangekomen bij Bonaire, weer heerlijk genieten van dit relaxte eiland met zijn adembenemende onderwaterwereld! Ben de van de Blabber en Frits van de Bella Ciao knutselden met zijn twee op een middagje een reefduiker in elkaar. Een plankje met 2 onafhankelijk van elkaar te bewegen plankjes. Achter de dinghy hangende kan je zo snel diep duiken en zo varende langs het rif is dat fantastisch!

 

Al snel kwam Nadine aan boord een dochter van goede vrienden van ons. Zij wist in januari al dat ze naar ons toe wilde komen en eindelijk na lang aftellen stapte ze aan boord! Een paar dagen later gevolgd door Monique (oud collega van mij). Na een dagje zeilen en een paar dagen toeren in de pick-up over het eiland waagden we de oversteek naar Curaçao. Zowel matroos Jonker (Nadine) als matroos Koopmans (Monique) hielden zich als echte zeelui.

 

Aangekomen in het Spaanse water op Curaçao werkte de keerkoppeling niet echt naar behoren. Nog een laatste bochtje varen kreeg ik de opdracht van Paul direct het anker te laten zakken. Er zat geen vooruitgang meer in de boot en er stond een aardig briesje.

 

Ton van zeiljacht True Blue zag ons jumpte in zijn dinghy om ons het laatste stukje te trekken. Heel karwei hoor, zo’n 20 ton te slepen!

 

En geluk bij een ongeluk, we kenden Ton. Hij is dieselmonteur en we hadden hem al eerder voor een klusje aan boord gehad. Met matroos Jonker & Koopmans toog ik de volgende ochtend naar Willemstad om in te klaren terwijl Paul & Ton aan de keerkoppeling gingen klussen. Paul & Ton hadden eerder het defect geconstateerd dan wij ingeklaard waren. Jammer was alleen dat het onderdeel besteld moest worden (in Europa). Samen met de douane procedures heeft dit toch een behoorlijke tijd in beslag genomen. Met onze matrozen hebben we helaas niet meer kunnen zeilen. Maar een paar leuke tochtjes over het eiland gemaakt, gesnorkeld bij het ‘Tugbootje’, gechilled by een luxe beachclub Papagayo en matroos Jonker heeft zelf gezwommen met dolfijnen! Bijzondere beesten zijn dat toch!

Lees Meer
1433 Hits
0 reacties

Bijzonder weerzien

Curaçao,

In mei van het jaar zouden we elkaar weer gaan zien. We keken er ontzettend naar uit. Maar de ‘baas’ van Tom gooide roet in het eten. En zoals altijd…. Werk gaat voor pleziertjes werd ons weerzien in mei afgeblazen maar wel met de belofte rond augustus te herkansen!

En ja, ondanks de keerkoppelingperikelen, dat kwam eigenlijk ’best goed uit’, zagen we elkaar op Curaçao in plaats van Bonaire!

 

Waar gaat dit allemaal over …… denken verschillende lezers…. Tom & Marieke zijn onze zeilvrienden van zeiljacht de IImpuls waar we verleden jaar heel veel mee opgetrokken zijn. Helaas door omstandigheden hebben zij hun reis af moeten breken en de IImpuls achter moeten laten op Curaçao…..

 

Reuze spannend voor Tom & Marieke om weer naar de Carieb te gaan. Hoe zou het gaan en in wat voor staat zouden zij de IImpuls aantreffen? Alles bleek ‘mee te vallen’. Na een hartelijk, gezellig en emotioneel weerzien voelde het weer als vanouds. In de kuip van de IImpuls leek er niet bijna een jaar tussen te zitten. Heerlijk om onze zeilmaatjes weer in de armen te kunnen sluiten. En wat gebeurd er toch veel in een jaar! Gelukkig hebben we ‘even’ de tijd om bij te kletsen en bij te Domino-en en bij te Scrabbelen. Tom & Paul worden zelfs uitgedaagd door Curaçao-enaren om Antilliaans te Domino-en, met toch heel andere regels dan wij hanteren!

 

We eten gezellig samen en maken leuke uitstapjes en ondertussen nemen Tom & Mariek de hele IImpuls onder handen! Dat is toch niet echt vakantie houden? Maar het geeft wel een goed gevoel. ’s Morgens schoonmaken en opruimen en ’s middags erop uit!

 

Nou zouden Tom en Marieke nu al op de Pacific zitten en ze waren daar echt supergoed op voorbereid. We hadden al hints gekregen om geen kaarten en pilots van dit gebied te kopen…. En vooral geen boemboes te kopen. De IImpuls was al erg goed bevoorraad! We hebben heel wat heen en weer moeten varen om alles aan boord van de Full Circle te krijgen…..

 

Complete reorganisatie aan boord van de Full Circle maar het is gelukt!

 

De vakantie van onze zeilvrienden was veel te snel voorbij. Maar we hebben genoten om weer ‘even’ met jullie op te trekken en van jullie optimisme, humor en gezelligheid te genieten. Jullie zijn bijzondere mensen. Het afscheid is niet voor lang. In oktober komen wij voor ‘vakantie’ naar Nederland, waar we elkaar zeker weer zullen zien!

 

En bij elke maaltijd zit er bijna een snufje IImpuls bij. Dus we denken iedere dag aan jullie!

Lees Meer
1483 Hits
0 reacties

Hollands flottielje van Grenada naar Bonaire

Grenada - Los Roques - Aves - Bonaire,

Het is Hurricane Season in de Carieb en dat betekend wegwezen voor de zeilers. Globaal zijn er dan twee opties; naar het Noorden of naar het Zuiden. Kies je ervoor om Noordwaarts te gaan dan verlaat je de Carieb en dan ga je bijv. de Amerikaanse Oostkust verkennen. Of via de Azoren terug naar Europa. Ga je Zuidwaarts dan kun je lekker in de Carieb blijven zeilen mits je globaal onder de 12e breedtegraad blijft.. Wij kozen voor de laatste optie en wij niet alleen. Bij Grenada vormde zich een Hollands flottielje. Met Frits en Reinhilde van de Bella Ciao was er al een afspraak gezamenlijk een etappe te zeilen. En Ben en Ingrid van de Blabber en Loud en Marlène van de Rafiki sloten zich er graag bij aan. Met onze gasten Debora en Ella, die beiden dol op zeilen zijn, aan boord verlieten we met vier boten Grenada. Bonaire is dan nog een kleine vierhonderd zeemijl. Maar onderweg lag er veel moois op ons pad. Veel kleine eilandjes met bountystranden en prachtige riffen met mooie vissen. Die eilandjes behoren tot Venezuela. En juist dit land heeft een behoorlijke reputatie van onveiligheid. En dat is er met de switch van Chavez naar Maduro nog niet beter op geworden. Reden te meer om met meerdere boten gelijk op te varen. Ja, en zeilers maken er dan al gauw een wedstrijdje van en dus werden meerdere keren de parasailors, spinnakers, halfwinders en gennakers gehesen. We hebben op vele mooie plekken geankerd.

Blanquilla: vis geruild met de lokale vissers tegen rum en sigaretten. Daar met de hele bubs de Cobb BBQ’s aangestoken en de verkregen vis daarop geroosterd. Iedere boot had daarbij nog iets lekkers meegenomen. Zodat we een heerlijk samengestelde maaltijd hadden. De volgende dag te voet het eiland verkend. Natuurlijk veel te weinig water mee genomen. Op de dag van vertrek nog aan de andere kant van het eiland een snorkelstop gemaakt en echt waanzinnig mooi gesnorkeld. Daar bovendien de eerste grote Barracuda’s van deze trip gespot!!

 

Los Roquos: ja we zijn er al meerdere malen geweest en het blijft een fantastisch zeilgebied. Zoveel mooie ankerplekken en alles is zo fotogeniek door de intense kleuren. Dank zij Frits en Reinilde van de Bella Ciao nog meer mooie plekjes ontdekt en natuurlijk weer heerlijke sushi gegeten op Grande Roque. Ook de Mojito’s hebben we ons goed laten smaken vooral op Crasquis daar heb je gezellige lokale strandhutjes met lekker lokaal eten. En weer prachtige snorkelplekken. Met de dinghys tussen de riffen door varen. Ankertje overboord en je waant je in een aquarium, prachtig! Twee nachten mooi gezeild onder de volle maan. De grootste barracuda van deze trip gespot op Aves waar we ook de red footed boobies (dit zijn vogels) hebben bewonderd. Regelmatig borrelen op de ene boot dan weer eten op de andere dan worteltjestaart eten op onze boot omdat Monique d’r vader (Pa Knijn) jarig was. Dan werd er weer een vis gevangen die in een sushirol eindigde! Kortom, het was een prachtige tocht van twee weken door een bijzonder gebied. Twee weken ook verstoken van wifi en internet. Maar ach, dat halen we op Bonaire wel weer in!

Lees Meer
1338 Hits
0 reacties

Bakken bij kaarslicht

Greneda,

Het is nog pikkedonker als we om half vier in de bijboot stappen en koers zetten naar de jachthaven Port Louis op Grenada. We mogen meekijken in de bakkerij van Nigel en Merry en ja, bakkers beginnen vroeg. Nog ruim voor vieren komen we aan bij de bakkerij. Het is nog steeds erg donker. Ook de straatverlichting doet het niet. Vreemd. Nigel doet open en maakt met z’n armen een hulpeloos gebaar. ‘No power this morning’, de stroom is uitgevallen. Nu bakken Nigel en Merry heel ambachtelijk maar er wordt wel gebruik gemaakt van een deegmachine, een reiskast en een electrische oven. Met hulp van kaarslicht is Merry alvast begonnen met het maken van haar ‘Chelsey Bunn’s’. Gelukkig gaat na een uur het licht weer aan en kan de oven gaan opwarmen. Terwijl Nigel deeg bereidt voor brood en baguettes maakt Merry batches voor kleine luxe broodjes. Hartige broodjes met kaas en ham, broodjes met knoflook en kruiden. Het gaat steeds lekkerder ruiken in de bakkerij. Het recept voor de Chelsey Bunns, broodjes met kaneel en suiker, geeft Merry zomaar prijs. Dat gaan we op de Full Circle ook eens proberen…

 

Een jaar geleden waren we ook op Grenada en maakten we kennis met het sympathieke echtpaar Nigel en Merry. Ze verlieten Zuid Afrika om een bakkerij te beginnen op Grenada. Wij zijn na een jaar zeilen in het Caribische gebied terug op Grenada en zijn benieuwd hoe het hen gaat. Nieuwsgierig ook naar de realisatie van de plannen. Het winkeltje is nog hetzelfde maar de productieruimte ernaast is uitgebreid. Dat moest ook wel want er worden veel Chelsey Bunns, croissants en baguettes verkocht op de campus van de universiteit. Een medewerker rijdt met een bestelbusje vol broodjes om het winkeltje aldaar (een soort bushokje) te bevoorraden. Verder kijkt Nigel nog naar een andere verkooplocatie maar tot nu toe is het nog niet gelukt iets geschikts te vinden.

 

Vrijdag’s is het ‘build your own burger day’. Hiermee worden zowel de yachties als de lokale mensen naar de bakkerij gelokt. Wij dus ook. We beleggen een lekker broodje met sla, tomaat, kaas, augurk en ketchup. Buiten staat Nigel bij de BBQ en schuift een lekkere hamburger met uitjes tussen onze broodjes. Een prima concept. In een uur of twee gaan er zo’n 140 broodjes hamburger over de toonbank. Het genereert veel traffic naar de winkel en en passant worden er ook nog heel wat drankjes en andere broodjes verkocht. Zuid Afrikaans koopmanschap in de Carieb! Veel succes Nigel en Merry, over een paar jaar komen we weer langs!

Lees Meer
1260 Hits
0 reacties

Lekker klussen

Grenada,

 

We zijn al weer even op Grenada en dat is echt geen straf. We schreven al eerder over de mooie wandelingen in de vorm van ‘hashes’ en de ‘Fish Friday’ in Guave. Daarnaast is het heel gezellig met de bemanningen van de andere Nederlandse boten hier in de baai van St George. Regelmatig schuiven we aan voor een borrel, pot luck of BBQ.

 

Maar er moet ook geklust worden. Veel kunnen we tegenwoordig zelf maar soms is deskundige hulp en advies wenselijk. We liggen nu naast de Bella Ciao van Reinhilde en Frits. Frits heeft zijn hele leven bootjes gebouwd, vooral trimarans en catamarans in epoxy. Zo iemand is dus van alle ‘klus’-markten thuis! Op Sint Maarten heeft Frits ons al geholpen met laswerk aan de davits, de beugels achterop de boot waar we de bijboot aan ophijsen. Nu op Grenada was de ankerlier aan de beurt. De nieuwe lagers waren gelukkig op het eiland verkrijgbaar en na een paar uur kon de winch al weer worden gemonteerd. Maar de mooiste klus was toch wel aan de achterkant van het schip. De op de davits gemonteerde zonnepanelen hebben de davits met ruim 100 kg verzwaard. Dat kan natuurlijk niet zomaar. De spiegel van de boot werd hierdoor langzaam naar binnen gedrukt. Kijk, hier komt het vakmanschap van Frits en zijn kennis van werken met glasvezel en epoxy ( hij doet niets liever!) pas echt tot zijn recht. Om kort te gaan, aan de achterzijde van de spiegel zijn in de bakskist twee ribben gemaakt van watervast multiplex, bekleed met 8 lagen glasvezelmat en epoxy. Hoe sterk wil je het hebben? Het was een leuke, en voor mij vooral een leerzame klus. Multi Bella Frits Grazie Ciao.

Lees Meer
1269 Hits
0 reacties

Dan ben je opeens HASH VERSLAAFD

Grenada,

Op het uitstapje naar Trinidad na (om te tanken) liggen we in de baai van St. George bij Grenada. Ik kan niet anders zeggen dan dat het hier gezellig is. Grenada is een fantastisch eiland. De natuur overweldigend en heel erg afwisselend. De bevolking bijzonder aardig en heel erg trots op hun eiland. En er valt hier heel erg veel te beleven. Met lokale busjes kun je voor een paar EC (East Caribbean Dollar) overal komen. Als je langs een weg loopt is het soms moeilijk om te blijven lopen. Alle busjes willen voor je stoppen om je mee te nemen. Op de lokale marktjes liggen heerlijk zongerijpt zoet fruit en geurende kruiden en voor ik het weet heb ik weer een leuk recept voor Mniekookt. Grenada heet niet voor niets ‘Island of Spice’.

 

Afgelopen vrijdag zijn we op het busje gehopt en na een klein uurtje rijden stapten we uit in Gouyave in deze tijd hadden we ook nog een klapband en werd het wiel verwisseld. Gouyave is bekend door de Nootmuskaatfabriek en Fish-Friday. Als je van vis houdt is dit de place to be! Volgens mij kun je nergens op Grenada kiezen uit zoveel verschillende soorten vis op evenzo veel verschillende manieren bereid. Flanerend langs alle eettentjes, kletsend met de lokale bevolking kies je her en der een lekker snackje en drink je een lokaal vruchtendrankje of een biertje. Samen met Ingrid & Ben van de Blabber (zeilboot) hebben wij ons kostelijk geamuseerd en heerlijk gegeten.

 

Amper bekomen van Fish-Friday en het klussen wat we ondertussen ook doen was het alweer zaterdag middag. En (bijna) iedere zaterdag wordt er op Grenada GEHASHT. Verleden jaar hebben we er ook een blog aan gewijd en het is zo de moeite waard! Wij zijn ondertussen HASH VERSLAAFD!

 

Het is een wandeling/run op iedere keer een andere plek op Grenada. Het gaat dwars door de bush en je komt op plekken waar je anders nooit zou komen ook al ben je nog zo ondernemend. Dit keer was de Hash bij Grand Etang een natuurgebied rondom de krater van een vulkaan. Met adembenemende uitzichten. Aangezien er best veel regenwoud is ontkom je er bijna niet aan dat je je al wadend door blubberige plekken, al klimmend en klauterend met de modder bijna in je oren bij de finish komt. Snakkend naar een biertje! Die smaakt dan echt heerlijk evenals de lokale lekkernijen. Het leuke van de Hash is dat iedereen meedoet. Lokale mensen, expats, vakantiegangers, zeilers, studenten. Maar ga niet hashen op je nieuwe schoenen. Je schoenen worden dan traditioneel ontmaagd = bier drinken uit je schoen voordat je ook maar een stap hebt gezet en ook de ‘Virgin-Hashers’ worden ingewijd, deze na de Hash vanzelfsprekend ook met bier! Mocht je ooit op Grenada komen, doe dan beslist mee aan de Hash. Het is echt geweldig! En je slaapt er heerlijk op! Maar pas op je ben zo verslaafd!

Lees Meer
1318 Hits
0 reacties

Even Tanken in Trinidad

Trinidad,

De Full Circle is een zeilboot. Maar toch heb je bijna dagelijks de motor nodig. Voor het ankerop gaan en het onder zeil komen. En later bij het aanlopen van de volgende baai en zoeken van een mooi plekje. En dat kost diesel. En diesel is duur. Maar niet in Trinidad. Trinidad ligt naast Venezuela en in die regio borrelt de olie zowat spontaan omhoog uit de grond. In Trinidad kost, ga eerst even rustig zitten voor je verder leest, de diesel …. 20 eurocent de liter! Ja, daar willen we graag even voor op- en neer varen vanuit Grenada, twee keer 80 mijl. Na het strijken van de zeilen tuffen we, op de laatste druppels diesel, de baai van Chaguaramas binnen.

 

Nu heeft de Full Circle, in vergelijking met de meeste andere ‘vertrekkersboten’, een geweldig grote tankcapaciteit van wel 1050 liter. Bij ons dus geen grote jerrycans vastgesjord aan de reling maar alle brandstof keurig in roestvrijstalen tanks onder in het schip. Maar om lekker goedkoop te tanken moet je hier met jerrycans in de bijboot naar de pomp. Gewapend met een stel geleende jerrycans, trechters en hevelslangetje (erg handig!) gaan we aan de slag. Vijf keer met het bootje naar de pomp, jerrycans op een rij en vullen maar. Snel weer terug naar de boot om leeg te gieten en te hevelen. Er zijn heel wat kilo’s versjouwd door de bemanning van de Full Circle. Maar ja, 100 liter diesel voor nog zo’n 200 euro. Dat scheurt strakjes lekker ‘met een ton goedkope diesel door het Panamakanaal, ver van huis maar in onze sas’. (vrij naar Henk Wijngaard)

Lees Meer
1197 Hits
0 reacties

Zo stoned als een garnaal

St. Vincent & the Grenadines,

Vanaf St. Lucia varen we naar St. Vincent. In Wallilabou Bay, die baai van Pirates of the Caribbean, komt Alex the Fisherman al zwaaiend ons tegemoet varen. Grappig dat hij ons en de Full Circle herkent. Verleden jaar heeft hij Paul uitgebreid visles gegeven! We nodigen hem uit voor een biertje aan boord waar hij ons over zijn plannen om zijn schipperspapieren te gaan halen vertelt. Leuk weerzien!

Ja en dan Bequia, gewoon een leuk kleinschalig eiland. Ligt net op de 13e breedtegraad waar de kans op een hurricane veel minder is en je redelijk save bent. Sommige verzekeringen eisen dat je rond 1 juli op of beneden de 13e breedtegraad bent. Ook hier ontmoeten we ‘oude bekenden’ en ankeren we op ongeveer dezelfde plek als verleden jaar, vlak voor het strand van Margareth Beach. Heerlijk ’s morgens overboord plonsen en naar het strand zwemmen. Het voelt een beetje als vakantie voor ons en daar hoort een uitstapje bij. We maken een oversteek op een oude Noorse veerboot die tussen Bequia en de hoofdstad van St. Vincent, Kingstown vaart. De oversteek duurt een uur en iedereen zie je heen en weer schudden. Iets is duidelijk niet zo als het hoort. Aan onderhoud doet men hier duidelijk niet. Men gaat pas repareren als het echt niet meer gaat. Kingstown is een kleurrijke stad en we struinen er de hele dag rond en zijn ’s middags weer terug op Bequia.

Op weg naar Grenada waar onze volgende gasten straks opstappen kiezen we nog 2 mooie plekjes om te genieten. Het mooie Caribische weer is weer terug. Strakblauwe lucht en een mooi zeilwindje. Prima omstandigheden om bij Tobago Cays achter het horse-shoe reef te liggen. Deze plek is onbeschrijfelijk mooi. Echt een plek zoals je je een Caribisch eiland voorstelt. We snorkelen dat het een lieve lust is en zien ontelbaar veel schildpadden en roggen. Met de dinghy varen we nog dichter naar het rif toe. Daar zien we tijdens het snorkelen zelfs een haai! Union Island ligt op nog geen uur zeilen van Tobago Cays en ook daar droppen we ons anker achter een rif. Klaren hier uit en drinken ’s avonds een ‘sapje’ bij het kleinste eiland van de Carieb genaamd HAPPY ISLAND, een barretje waar je alleen met je dinghy kan komen. De barkeeper is zo stoned als een garnaal, speelt voor DJ en houdt hele verhalen door de microfoon. Later op de avond als er geen kip meer op Happy Island zit geeft hij nog steeds een performance. Het voelt voor ons een beetje als een afscheidstournee, nog even de mooiste plekjes opzoeken. Mocht je ooit in de gelegenheid zijn……… Dit gebied is een aanrader!!

Lees Meer
1304 Hits
0 reacties

Wai toekoeboeli (Dominica) een eiland voor natuurzoekers

Dominica,

Wij lazen in één van onze reisgidsen dat Dominica waarschijnlijk het enige eiland is wat Columbus nog zou herkennen….! Het eiland werd door de Caribindianen Wai’toekoeboeli genoemd (‘lang is haar lichaam). Doordat de binnenlanden van Dominica zo moeilijk begaanbaar zijn was dit eiland vroeger niet interessant genoeg voor de diverse landen die zich hier gevestigd hebben. Maar goed ook want dit eiland is eigenlijk één groot natuurpark. Met talrijke rivieren, watervallen, meren en kraters…………

Met Annemarie & Bert varen we vanaf het heerlijke pittoreske Les Saintes deze groene parel tegemoet. Juist als Portsmouth goed ‘in beeld’ komt zien we een regencape in een bootje zitten. Het blijkt Albert te zijn. Onze gids van verleden jaar! Onderwel een beetje vissend wacht hij ondanks de regen de jachten op. En dat levert hem in ieder geval business op (van ons)!

 

De volgende ochtend rond de klok van 7 stappen we over van de Full Circle in zijn houten lokale scheepje voor een indrukwekkende tocht op de rivier. In de verschillende films van Pirates of de Caribbean komen scènes voor van deze rivier. Door de bijzondere lichtinval en de bijzonder gevormde mangrovewortels heel mysterieus. We genieten van dit vroege uitstapje.

 

Shadow, een afstammeling van de Caribindianen, is onze gids op ons tripje op het noordelijke gedeelte van het eiland per autobusje. Hij weet veel van de flora en fauna, stopt regelmatig om ons iets te tonen of uit te leggen. Zo weten we nu hoe de bananen op Dominica worden geteeld en geoogst! We zwemmen in de blauwgroene Emerald pool, waar je je niet zou verbazen als Tarzan of Jane langs zou komen zwaaien aan een liaan! Dat de natuur altijd zijn eigen weg gaat zien we als we een gedeelte van de weg zien dat compleet is weggevaagd door de heftige regenval. Oeps….. !! We lunchen in een lokaal restaurantje met geweldig eten en een even zo geweldig uitzicht op de Atlantische Oceaan. De volgende dag is Winston onze gids. ‘s Middags zeilen, nou ja zeilen… motoren we richting Roseau de hoofdstad van dit eiland. De volgende dag wacht Winston ons weer op dit keer aan de zuidkant van Dominica en aangezien er plek genoeg is in het busje gaan Ingrid & Ben van de Blabber ook mee. Winston laat ons de enorme houten pijpleidingen zien die worden gebruikt om elektriciteit op te wekken vanuit de hoger gelegen meren. Maar het meest spectaculaire van ons tochtje vonden we tocht wel de Titou Gorge. Een smalle opening tussen rotsen door met helder water waar je tussendoor naar een waterval in een soort van grot kon zwemmen. Je waant je in het paradijs!

 

Dominica is een van de armste eilanden van de Carieb. Is dat wel zo….?

Lees Meer
1204 Hits
0 reacties