imageimageimageimageimageimageimageimage
imageimageimageimageimageimageimageimage

Full Circle Blog

De Full Circle vaart in 2017 over de Indische oceaan. Lees de avonturen van Paul & Monique en hun gasten.
Monique heeft zijn/haar biografie nog niet ingesteld

Man-Go Overboord

Guadeloupe,

 

Het mangoseizoen is begonnen. En dat betekent dat op veel eilanden zoals Guadeloupe en Dominica de rijpe mango’s letterlijk uit de bomen vallen. De meeste mangobomen dragen veel vruchten. Zolang een boom niet in een tuin of op een plantage staat mag je de gevallen mango’s zo meenemen. Dat hebben we dus gedaan. Er is waarschijnlijk wel 10 kilo aan de boord van de Full Circle gebracht. Monique maakt daar heerlijke jam van. Binnenkort gaat de 1e container met potjes mangojam naar Nederland. Jullie kunnen de bestellingen doorgeven….

 

Maar het mangoseizoen en het bloeien van die prachtige flamboyantbomen valt ook samen met het begin van de regentijd ofwel het hurricane seizoen. Zonnige momenten worden nu regelmatig afgewisseld met stevige buien. Op de etappe van Guadeloupe naar Les Saintes kregen we een squall over ons heen met windstoten tot 45 knopen. Dat is best veel. Monique en ik hebben dan bekende procedures voor reven in het grootzeil en vooral het snel indraaien van de fok. Daar zijn we dan even heel druk mee. Zo druk dat ik wel zag dat de emmer met mango’s op het achterdek omviel, maar er weinig aan kon doen. Minstens 8 mooie mango’s verdwenen overboord. Maar gelukkig is het mangoseizoen nog niet afgelopen. Het hurricane seizoen helaas ook niet.

Lees Meer
1170 Hits
0 reacties

2 jaar onderweg

St. Maarten,

Zo worden we uitgewuifd vanaf de kade in Harlingen door heel veel vrienden en familie en zo ben je alweer 2 jaar onderweg. Vandaag op de kop af. De tijd is werkelijk om gevlogen. We blikken terug op een geweldige tijd!

Eerst de Europese kust afzakken met bijna continu gasten aan boord. Ondanks dat we ruim tijd hadden in gebouwd om mooie plaatsen te bezoeken en prachtige etappes te varen, is het altijd weer jammer als je ergens anker op moet gaan of los moet gooien van de steiger. Sommige plekjes zijn zo mooi dat je met pijn in het hart ‘afscheid’ neemt.

 

Ja en dan voor het eerst echt de oceaan op. Eerst kleine stukjes richting Madeira en de Canarische eilanden en dan het ‘echte werk’ naar de Kaapverden en Barbados. Waar ons Caribische avontuur begint. Ook dat is alweer bijna anderhalf jaar geleden!

 

Momenteel genieten we dagelijks van ons uitgebreide rondje Carieb. Vanaf St. Maarten gaan we zuidwaarts waar we de eilanden aandoen die we al gezien hebben. Afgelopen weekend hebben we onze gasten Sjaak & Anja, Jim en iets eerder Rob uitgezwaaid. We hebben een prachtige etappe gevaren in 2 weken (maar daar binnenkort meer over).

 

Vanavond gaan we hier op St. Maarten maar eens lekker chinezen om onze ‘2 jaar’ te vieren.

 

We hebben onze plannen voor de komende periode al uitgestippeld. In oktober/november komen we nog voor een periode naar Nederland, heerlijk vrienden en familie zien, alvorens we door het Panamakanaal doorgaan de Pacific op! We hebben er heel erg veel zin in! Het schijnt nog veeeel mooier te zijn dan de Caribische eilanden. Dus voorlopig blijven we door zeilen!

Lees Meer
1147 Hits
0 reacties

Nieuwe lichting

St. Maarten,

Het is een beetje vreemdgaan. Borrelen met de ‘nieuwe lichting’, de ‘vertrekkers’ van 2012. Want wij zijn van ‘2011’. Vorig jaar genoten we van veel borrels en BBQ’s op het strand met de bemanningen van de Friends, de Zsa Zsa, de Bo, de La Guelle, de Lola en de Immpuls. Maar die zijn allemaal al weer de grote plas over gestoken. Via de Azoren terug naar huis, naar hun baan, hun auto en de televisie thuis… (Woningnood, Boudewijn de Groot).

 

En wij? Wij zeilden nog een rondje in de Carieb en bezochten de ABC-eilanden, Jamaica, Cuba en de Dominicaanse Republiek. Op weg van de British Virgin Islands naar Sint Maarten was er leuk marifooncontact met de Ostrea. Pieter en Sabine met hun kinderen Mare (7), Katie (4) en Pien (1) doen een rondje Atlantische Oceaan. En op Sint Maarten ontmoeten we ook nog de Doen! Met Marijke en Thijs, De Poco Loco en de Explorer. Allemaal ‘nieuwe lichting’. En ze gaan allemaal volgende maand al weer terug naar Europa, via de Azoren. Naar baan, auto en televisie thuis…

 

En wij? Wij varen nog een half rondje in de Carieb en gaan dan eind van het jaar naar het Panama Kanaal. Stel je voor dat we de ‘lichting 2013’ gaan tegenkomen…

Lees Meer
1186 Hits
0 reacties

En het cirkeltje is rond...

St. Maarten - BVI,

Ik zie net dat de laatste blog alweer bijna een maand geleden is geschreven! Des te meer hebben we te vertellen. We waren ‘gebleven’ bij de aankomst op Jost van Dycke, een van de vele eilandjes van de BVI’s. We hebben nog een paar leuke plekken verkend om daarna de overtocht naar St. Maarten te maken om daar onze gast Kees op te halen en vervolgens weer naar de BVI’s te vertrekken. Voor het vertrek nog de laatste blik op de weersites. Niks op te zien en de wind een pietsje meer noord van oost (gunstig voor ons). Met een heerlijk briesje, lekker rustig verlieten we Norman Island om kruisend naar St. Maarten te varen. Hengeltje uit, boekje erbij….. heerlijk. Ja, en dan zie je plots een donkere lucht aankomen. Snel reven en de zeilpakken aan. Zag er zo op een afstandje ‘nat’ uit! Net op tijd! Maar waarvan wij dachten dat het een squal (zeer korte hevige bui met veel wind) was bleek een depressie te zijn die ons vergezelde tot aan Sint Maarten! En dan zijn we heel blij met onze Full Circle met de vaste buiskap, waar je ook onder slechtere omstandigheden droog en comfortabel kan zitten!

Ja en dan zitten we weer op Sint Maarten! Onze cirkeltje in de Carieb is rond! Bijna alle eilanden in dit mooie gebied hebben we gezien. Na ons tripje naar de BVI zeilen we weer naar het zuiden en kunnen al die geweldige eilanden wéér aan doen…..geweldig!

 

Hier op Sint Maarten is een bekende bijzondere plek voor vliegtuigspotters. De toestellen vliegen op het strandje rakelings over je heen. Als boeing 747 van de KLM aankomt, zitten alle terrasjes vol. Zo hebben wij ‘Kees aan zien komen’ en zijn daarna naar de aankomsthal gelopen en hebben hem op zijn FullCircles ontvangen.

 

Gezellig! Je vaart hier in een paar uur van Nederland (Simpson Bay) naar Frankrijk (Marigot Bay). Een mooie tocht om in te slingeren en nog even de laatste inkopen te doen voor het vertrek naar de BVI’s. Voor de wind. Anker op later in de middag en de volgende dag het weer te laten zakken in een prachtige baai op Virgin Gorda, Savanna Bay die we later de Swell of Hel Bay noemen. Er komt een begin van de avond een hele ongemakkelijke deining naar binnen waardoor we geen kopje op de tafel kunnen laten staan. Na een ongemakkelijke nacht verlaten we dit idyllische plekje en zoeken een volgend paradijselijk baaitje. We cruisen door dit mooie vaargebied en het lijkt wel iets rustiger te zijn dan 2 weken geleden. Op elk plekje doen we de anker check en zwemmen we in het heldere water. Sommige eilandjes zijn heel erg klein en niet geschikt om er ’s nachts te liggen, maar mooi om er een paar uur te dobberen aan een mooring. Een gebied waar je niet enorme grote afstanden hoeft te varen. Heerlijk relaxt dus en tijd genoeg om te lezen en te Scrabbelen.

 

Trouw houden we als we internet hebben de weerberichten in de gaten. Dinsdag lijkt de beste dag om weer terug te varen naar Sint Maarten. Tussen de eilanden door varen we naar Virgin Gorda om daar aan de noordkant het gebied te verlaten. Ook nu begint de tocht mooi en komen we in de ochtend weer in slechter weer. Een paar squalls met Sint Maarten al in zicht. En het venijn zit in de staart zegt men altijd en dat blijkt maar weer. Maar even na het middaguur kunnen we moe maar voldaan achter het anker gaan liggen! Kees heeft bewezen echte zeebenen te hebben en heeft enorme spieren ontwikkeld in zijn armen door al het lieren! Maar er is niets leukers dan aankomen na een lange zeiltocht!

 

Lees Meer
1105 Hits
0 reacties

We zijn weer onder de zeilers

Dominicaanse Republiek - BVI

 

Weer tijd om dit keer het anker uit de blub te vissen bij Samana (Dominicaanse Republiek). Ander soort ankergrond dan het witte zand bij de Turks & Caicos. Grote dikke klodders vette klei blijven aan de ankerketting kleven. Getver!

 

We hebben een kleine wijziging in het schema aangebracht doordat we Puerto Rico ‘overslaan’. Niet omdat we er niet heen wíllen, maar we hebben geen Amerikaans Visum en als je daar op eigen kiel aankomt sturen ze je gewoon weg. Dus hebben we een mooi ‘weather window’ afgewacht om te vertrekken. Normaal komt de wind hier uit het oosten en we moeten juist naar het oosten, maar liefst 280 mijl. Gerrit & Bettina van zeiljacht de Noordhinder hebben een speciaal abonnement op een weerguru (Chris Parker) met een mooi en duidelijk weerbericht en sturen die dagelijks naar onze sailmail. Een mooie aanvulling op de sites die we op internet bekijken en zeker straks op zee waar we natuurlijk geen internet hebben.

 

Met het vooruitzicht dat de wind een beetje in het zuiden gaat zitten en later in het noorden besluiten we te vertrekken. Ook de windkracht is prima, rond de 15 knopen!

 

Wat wij dachten dat een stevige tocht aan de wind zou worden blijkt in de praktijk een heerlijke tocht te zijn. Prachtig weer net voldoende wind om de Full Circle heerlijk door het water te laten klieven. Niets, je schrap zetten om nog enigszins comfortabel proberen te zitten. Maar gewoon lekker relaxt een boek te lezen of de krant op de I-Pad! Ik kan zeggen dat dit qua zeilen en weer de mooiste tocht is geweest sinds ons vertrek. Zo één waar je alleen maar van droomt…. 4 dagen en nachten met een hele constante wind met vol tuig! Niet één keer hoeven reven. En dan zijn we weer in een compleet ander gebied, de British Virgin Islands (BVI). Niet meer alleen in een baai liggen en bijna geen zeilers tegen komen. Het is hier schitterend, maar dat vinden wij niet alleen. Vanmorgen een mooring opgevist in White Bay van het eiland Jost van Dyke. De baai ligt vol met (charter-) boten. En naar een volgend eiland varen is geen 4 dagen maar hooguit 4 uur! Enneh…….. we krijgen alleen maar berichten dat er een kleine ijstijd is in Nederland. Kun je daar echt niet meer tegen dan boek je toch gewoon een reisje op de Full Circle…… We hebben net een last minute in de aanbieding!!

Lees Meer
1194 Hits
0 reacties

Op avontuur in klein Spanje

Dominicaanse Republiek,

We liggen met de Full Circle al een poosje in de baai van Samana (Dominicaanse Republiek), waar velen toeristen met kleine bootjes gaan Whale Watchen. Maar er is veel meer te zien op dit eiland. Columbus was net als wij heel enthousiast over Hispaniola, vooral toen er goud werd gevonden. De vele aanwezige Taino-indianen waren niet opgewassen tegen de Spaanse musketten en dus ging het kolonisatieproces heel snel. In eerste instantie werd een nederzetting gesticht aan de Noordkust van het eiland bij Isabelle. Maar later werd aan de Zuidkant een veel betere plek gevonden, het huidige Santo Domingo. Nu de hoofdstad van het eiland. Dus hup rugzak op, fototoestel & flesje water mee. Voor dag en dauw vertrekken we. We willen de boot geen nacht ‘alleen’ in de baai laten liggen. Voor weinig geld kun je met veel mensen in een klein busje. Een prima vervoersmogelijkheid! En het is maar 3 uur (one way)!

Santo Domingo, de oudste stad van de Nieuwe Wereld

Bartolomé Colón, de broer van de grote ontdekker, stichtte in 1496 aan de oever van de Ozama de stad Nueva Isabelle, later omgedoopt in Santo Domingo. Het is dus de oudste stad van de Nieuwe Wereld. In de Zona Colonial, een prachtig gedeelte van de stad zien we vele oude gebouwen, allen zo’n 500 jaar geleden gebouwd. Ja, die Spanjaarden zaten bepaald niet stil! De kathedraal, gebouwd tussen 1514 en 1540 is imposant. Een mooie rustplaats voor Columbus. Maar is dat ook zo?

 

Slepen met stoffelijke resten

Toen de grote ontdekker overleed werd hij begraven in Valladolid, Spanje. Drie jaar later, zo verteld onze reisgids, werden de resten naar Sevilla gebracht en in 1545 naar Santo Domingo, naar de nieuwe kathedraal. Toen Frankrijk in 1795 Santo Domingo veroverde, werd Columbus naar Cuba gebracht en vandaar in 1898 terug naar Sevilla. Maar….. in 1877 kwam echter bij een renovatie van de Kathedraal in Santo Domingo een lijkkist tevoorschijn met de inscriptie ‘Almirante Cristobal Colón’!? In 1992 werd, ter gelegenheid van de 500 jaar herdenking van de ontdekking van de Nieuwe Wereld, een nieuw monument geopend, het Faro de Colón. Hier werd op de openingsdag de resten van Columbus naar toe gebracht. Ja, ook na z’n dood bleef die oude ontdekker lekker doorreizen. Maar het blijft een raadsel waar hij nu echt rust heeft gevonden.

 

Te paard, te paard…..

Een uitstapje meer in de ‘buurt’ is Salto de Limón, een hele mooie waterval. Je kunt er echter slechts komen met een tocht van drie kwartier op een paard. Een hele ervaring. Monique reed als een ervaren amazone. Persoonlijk koers ik toch liever met stuurboord en bakboord.

 

 

 

Lees Meer
1285 Hits
0 reacties

Dure Barrys..

Dominicaanse Republiek,

 

We hebben de Turks- en Caicoseilanden verlaten. Inmiddels waren we zolang ten noorden van de grote Antillen dat we het weer wat beter konden lezen. Met een interval van ongeveer twee weken heb je hier te maken met een Northerly. Ik schreef hier al eerder over. Een koufront vanuit Noord Amerika wat de wind doet draaien van oost naar Noord tot zelfs Noordwest. En dan kan het gebeuren dat je dus met een lekkere bakstagwind gemakkelijk naar het Oosten zeilt. Dat is een stuk beter dan dagen tegen de passaatwind in liggen hakken. In twee dagen ruim 300 mijl afgelegd. Maar zo’n koufront brengt wel regen en koude lucht met zich mee. De bemanning van de Full Circle heeft dan ook joggingbroeken en shirts met lange mouwen moeten opzoeken. Ja, zelfs de zeilpakken zijn voor enkele uren uit de kast gehaald! Het moet niet gekker worden…

 

Maar wat denk je hiervan? Hoe mijn mooie Dubarry zeillaarzen tevoorschijn kwamen? De hele tussenzool verpulverd, overal troep op het dek. Ja dan worden Dubarry’s pas écht Dure Barry’s. Toch maar eens een mailtje aan wagen.

 

Onderweg overigens nog een mooie ervaring gehad. Eén om pas écht stil van te worden. Opeens hoor ik een blazend geluid van achter de boot. Ik kijk om en zie een enorme walvis, waarschijnlijk een bultrug, op slechts een meter of tien achter de boot. Hij zwom achter ons aan en kwam wel een keer of vier aan de oppervlakte om te blazen en adem te halen. ‘Wat doe jij in mijn oceaan met die rare witte boot’ zal die wel gedacht hebben. Heel indrukwekkend maar ook wel een beetje eng. Heb maar wat naar stuurboord gestuurd. Je moet tenslotte niet in aanvaring komen met zo’n gevaarte.

 

Inmiddels ligt de Full Circle in de baai van Samana op de Dominicaanse Republiek. Even bijkomen en goed fourageren. Vers fruit en groente zijn hier in overvloed te koop tegen redelijke prijzen. En wat ook mooi is, de sailmaillaptop, al enige tijd uit de lucht, is weer gemaakt. Een nieuwe memory card en klaar is kees. Nu mijn dure barry’s nog…

Lees Meer
1137 Hits
0 reacties

KLM-Blauw en Turks en Caicos-Blauw,

Turks & Caicos,

 

Astrid, Purser bij de KLM en onze gast van deze week, vloog op Providenciales, op de Turks & Caicos eilanden. Nooit van gehoord zul je denken, wij ook niet voordat we deze hoek in zeilden… Maar des te bekender zijn deze eilanden in The States, áls je hier al mensen ziet, zijn het Amerikanen. Maar gelukkig zitten die vooral aan de noordkant van het eiland in één van de vele resorts. Als je dus een rustzoeker bent, ben je hier aan het juiste adres….. (niet in zo’n resort gaan zitten dus!). Het gebied is vrij uitgestrekt, allemaal eilanden rondom een enorme zandbank, de Caicosbank. Je schijnt hier waanzinnig mooi te kunnen duiken. Wij varen ook over de ondiepte richting Providenciales. De dieptemeter geeft niet meer dan 2½ meter aan. Meest van de tijd nog minder. Dat is best wel weer even wennen….. Doordat het water zo ondiep is is het prachtig blauw en op de meeste plekken ontzettend helder. We liggen bij West Caicos aan de rand van een ondiepte aan een mooring met 12 meter onder de kiel, maar kunnen nog steeds de bodem zien! Dus ´plonzen en snorkelen´ ….. Astrid zegt plotseling heel droog:”Paul, ik geloof dat ik een haai zie”. Dat hebben we ook nog nooit meegemaakt en…. jaa hoor, vlak over de zeebodem, zonder ons een blik waardig te keuren zwemt een haai van zo´n 1½ meter! Kunnen we ook weer afstrepen…… Het was voor mij een ouderwets weekje en dat zat ´m in het KLM gevoel. Ik waande me weer op een vlucht…. Waar je snel contact maakt en kletst over van alles en nog wat!! Astrid vliegt al 25 jaar en nog steeds met heel veel plezier. Dat merk je direct. Er zijn heel veel dingen veranderd in de ruim 10 jaar dat ik er weg ben. Maar zoveel dingen zijn zoooo herkenbaar. Het meest bijzondere plekje waar we hebben gelegen was French Cay, een klein onbewoond eilandje, nou ja onbewoond, de inwoners zijn duizenden vogels. Doordat de wind compleet ging liggen toen we daar ankerden, was het water rimpelloos en kon je zo naar de bodem kijken, we konden een rog en een barracuda volgen! Kortom we hebben heerlijk gezeild met veel wind, minder wind, weinig wind en ik heb mijn toch nog wel blauwe hart opgehaald! O, ja Paul en Astrid hebben ook genoten!!

 

Lees Meer
1189 Hits
0 reacties

O jee een Northerly...

Turks & Caicos,

Al een poosje varen we boven de 20e breedtegraad. Dat betekend dat we af en toe de bekende passaatwind wat kwijt raken en gevoeliger zijn voor wind uit het Noorden. Afgelopen weekend was het zover. De windguru voorspelde al enige tijd de passage van een Koufront, ook wel Northerly genoemd. Op zich niks bijzonders maar de meeste ankerplaatsen zijn goed beschut voor wind en golven uit het oosten…

Het werd dus al gauw onrustig op onze ankerplek en de Full Circle begon aardig te rollen in de swell. En een dag later zou het ruim dertig knopen waaien met golven uit Noordwest tot Noord… wegwezen dus!

 

Met alleen een stukje genua uit zeilen we prima. De kaart wordt bestudeerd. Maar goede ankerplekken voor wind uit het Noorden zijn schaars. Nu weten we dat er op West Caicos nog een marina is. Maar de ingang ligt wel aan lager wal en om binnen te komen moeten we tussen de riffen door. Spannend. Nu heb ik ooit geleerd dat je altijd vlak voor de ingang nog kunt omkeren. Dus eerst maar wat dichter bij komen en de ingang verkennen. Links en rechts naast de ingang breken de golven op het rif. In het aanloopkanaaltje zou voldoende water moeten staan. Maar er lopen wel golven. Op de motor varen we naar binnen. De diepte loopt terug. ‘1,80 – 1,50’, Monique houdt de dieptemeter en kaartplotter angstvallig in de gaten en geeft aanwijzingen. ‘Iets meer naar bakboord’. ‘1,30’. Ik heb me voor genomen bij één meter onder de kiel de streep te trekken. Maar wat nou omkeren? De golven zetten ons naar binnen! ‘negentig centimeter’! We surfen tussen de pieren door. Snel loopt de dieptemeter weer op. We zijn binnen! Geen steiger te zien dus we gooien midden in de haven het anker maar uit. Laat die dertig knopen maar komen…

 

Het moet een groot complex worden, marina en resort op West Caicos. Maar de financiële crisis heeft ook hier roet in eten gegooid. Wanneer we een stukje gaan wandelen op het eiland spreken we Alex. Hij doet wat klusjes en houdt een oogje in het zeil. Het complex was gefinancierd door Lehman Brothers, zo verteld hij. En ja, was dat niet de eerste grote bank die omviel in 2008? Sinds die tijd ligt de boel dus stil. http://tinyurl.com/bxhffu3En twee hurricanes hebben het ook geen goed gedaan. We kijken bij de villa’s en ‘condo’s. Je kunt zien dat het allemaal mooi gepland is, mooie opzet. Maar voorlopig is het zwembad overwoekerd met planten en zijn er nog lang geen klanten…

Lees Meer
1072 Hits
0 reacties

Whale tail

Turks & Caicos,

Jaaa, we zijn weer bij met de blogs! We liepen een tijdje achter door onze ‘vakantie’ op Cuba. Maar we zijn weer helemaal bijgekletst! Ondertussen liggen we bij de Turks & Caicos eilanden. Voor een mooi strand met een 5 sterren+ resort. Waar we mooi ‘internet van kunnen lenen’ met onze super antenne. Gisteren zijn we hier de wal opgeweest. Dachten misschien makkelijk naar Providenciales (hoofdstad) te komen. Maar er is hier niet anders dan het prive resort. We werden allervriendelijkst ontvangen. Iemand wilde wel een oogje op de dinghy houden en we mochten zelfs een drankje drinken! Paul blikte of bloosde niet toen ie af moest rekenen. Maar het was echt belachelijk duur! ’s Avond heb ik nog even op de website gekeken van het Resort en zag dat de goedkoopste accommodatie > 1000 USD per nacht was! http://tinyurl.com/crdsbzeWat is een weekje op de Full Circle dan goedkoop, hahahahahaha. Vanaf Cuba naar deze eilandengroep hebben we nog 2 x een stop gehad. Great & Littele Inagua hebben we aangedaan (zuidelijke eilanden van de Bahama’s). Bij het naderen van West Caicos zien we eerst een groep dolfijnen. Nog geen half uur later zwemt er in tegengestelde richting een walvis! Bij de tweede keer dat ie bovenwater komt zien we zelfs zijn staart! Geen twijfel mogelijk …… een WALVIS! Oehhhaaaaa….. dat bezorgt je kippenvel! Prachtig! Voordat we richting ankerplaats varen zien we nóg een walvis! Februari, maart en een gedeelte zijn de maanden dat ze hier zijn. ’t Is spectaculair. Nu gaan we maar weer verder met de kluslijst. We hebben alweer het een en ander kunnen afstrepen……. O, ja, kun je snel beslissen en wil je ook walvissen zien….. we hebben nog plaats op de Full Circle!

Lees Meer
1098 Hits
0 reacties

Japie in Trinidad

Cuba,

Ja, jullie dagten natuurlijk, ‘waar blijft Japie nou?’ Nou, das nie zo moeilijk hoor. Als Paul en Mniek de wal op gaan pas ik meestal op de boot. Ja, iemand moet het doen tog? Maar laatst op Kuba mogt ik mee de wal op. Nou das best wel leuk hoor. Maarre, hier in het Oosten van Kuba is wel wat heeeel errugs gebeurt. Door die stomme orkaan Sandy zijn alle bananebomen omgewaait. Duurt wel tot volgent jaar voor de mense hier weer banane kunne eten. Zielig he? Maarre, we zijn met de bus ook nog naar Trinidad geweest. En Japie mee in de rugzak he. Nou, in Trinidad zijn lekker nog wel bananen. Kosten er maar een paar pesos dus ik mocht er elke dag wel drie! Joepie! Verder heb je in Trinidad heel veel mooie huizen. Vroeger wert hier heel veel geld verdient met suiker gemaakt van suikerriet. Ja en al dat suiker kon Kuba dan weer verkopen aan andere landen. Nu wort er voorral rum van gestookt. Dat vind Paul wel lekker. En Mniek maakt ook wel ‘banane flambee’. Dat is een soort van toetje van banaan die dan met rum in de fik wordt gestoken. Nou, ik schrik me dan elke keer het apelazerus. Denk dat de boot in de fik vliegt maar dat is gelukkig nog niet gebeurt. Maar goed we ware in Trinidad. Wat ook wel leuk is dat ze overal muziek maken. Op straat en in de restaurantjes. Best wel gezellig hoor die Kubaanse muziek. Met gitaren en zingen enzo. En elke groep wil dan graag ook z’n cd’tje verkopen. Hebben ze zelf gebrant op de compjuter natuurlijk. Maar goed, nu hebben we die cd’tjes ook op de boot en hoor ik alle dagen niks anders meer…

Nou, de groeten van JAPIE

Lees Meer
1038 Hits
0 reacties

This is U.S. Naval Air Base Guantanamo Bay do you read me?

Cuba,

Het is zondag 3 februari, we zijn nu twee weken in Cuba en weer klaar voor vertrek. De laatste CUC’s zijn omgezet in rum en we zij uitgeklaard door de douane. Het plan is om langs de zuidkust van Cuba naar het oosten te varen en dan noordwaarts richting de Turks & Caicoseilanden. Normaliter is dit een tocht tegen de passaatwind in en dat kan lastig zijn hebben we gemerkt. Maar de windgoden zijn ons goed gezind. Ondanks het ontbreken van gribfiles, de sailmailcomputer is helaas gecrasht, vertrekken we met goede weerinfo. Marieke (codenaam Merb) en Tom van de IImpuls hebben vanuit Nederland de routering overgenomen en sturen de info per SMS en de satelliettelefoon. Er staat een noordwesten wind en we zeilen mooi parallel aan de kust naar het oosten. We passeren Guantanamo Bay op een mijl of vier afstand. De Full Circle schiet met acht knopen door het water. Dan komt de marifoon tot leven… “Motorvessel south of Guantanamo Bay, this is. U.S. Naval Air Base Guantanamo Bay calling on channel 16, do you read me?” Wij kijken elkaar aan. Er is in geen velden of wegen een ander schip te zien. Zou hij ons bedoelen? Ik besluit maar even op te roepen. “Guantanamo Bay, Sailing Yacht Full Circle”. De reactie komt al snel. “Sailing Yacht Full Circle, this is U.S. Naval Air Base Guantanamo, you’re in my security zone. Please change your course to 180 degrees for 8 NM, please copy”. Enigszins geïntimideerd antwoord ik;”Guantanamo, Sailing Yacht Full Circle, that is understood, we will change our course to 180 degrees”. We vieren de schoten en vallen af. Snel nog even de bulletalie erop om een mogelijke klapgijp te voorkomen. Bij 145 graden zitten we pal voor de wind. We zullen toch zeker niet gaan gijpen? We willen naar oosten, niet naar het zuiden. We zijn ver genoeg uit de kust. Volgens onze kaart zitten we helemaal niet in de security sector! We houden de koers aan en na een half uur loeven we weer op naar de oorspronkelijke koers. Laat die Amerikanen het rambam krijgen. F…… You!

Lees Meer
1009 Hits
0 reacties

De H van Havana Hemingway en Hee Hallo

Cuba, Havanna,

Op zee zijn de pilotboeken met alle nautische info onontbeerlijk. Bij het reizen op land zweer ik nog steeds bij de Lonely Planet (LP). Zelf hebben we de LP van Cuba niet. Maar Huib laat zijn exemplaar bij ons achter. Die gaat zeker van pas komen en beduimeld worden! Gezamenlijk stappen we op de Viazulbus. Huib richting Holguin waar zijn vliegtuig vandaan vertrekt…. Dat blijkt dezelfde bus te zijn die naar Havana gaat. Dus we stellen het afscheid nog 4 uur uit! Cuba, het grootste eiland van de Carieb is ruim 3 x zo groot als Nederland. Van Santiago de Cuba, waar de Full Circle achterblijft naar Havana is bijna 1000 km! Een busreis van 16 uur. Eigenlijk is dat helemaal geen straf. Je krijgt een aardige indruk van het land. Je kijkt je ogen uit, wat een andere wereld! De bussen zijn met luxe en er wordt heel regelmatig gestopt om de benen te strekken, iets te nuttigen of te plassen. Bovendien hebben we beiden een goed boek, daar kom je de tijd wel mee door! Net na Middernacht arriveren we in Havana. Het busstation is niet echt in het centrum van de stad, dus verruilen we de bus voor een taxi om naar de binnenstad te komen. We hadden enige dagen geleden geprobeerd te reserveren in een Casa Particulare (particuliere pensions), maar deze was vol. De eigenaar sprak prima Engels en zei ons wel naar zijn huis te komen, hij zou iets voor ons regelen! Verschillende malen zei ik hem dat dat midden in de nacht zou zijn….. Geen probleem, gewoon aanbellen,hij zou iets regelen! Dus togen we midden in de nacht achter hem aan naar ons verblijf voor de komende 3 dagen een straat verderop! Dit was maar één voorbeeldje van de gastvrijheid van de Cubanen.

Onze Casa Particulare blijkt net buiten het oude centrum van Havana te liggen. Bewapend met foto- en filmcamera en natuurlijk de LP struinen we door de metropool. Je kan foto’s blijven maken en blijven filmen. Alles is zo anders….. We realiseren ons dat we voor het eerst sinds ons bezoek aan Nederland weer eens door een stad banjeren! En wat voor stad. Je probeert je fantasie te laten gaan. Er moet een tijd zijn geweest dat er weelde en rijkdom was. Het ene koloniale huis grenst aan het andere, helaas zijn de meeste huizen in hele slechte staat. Regelmatig zien we huizen die gerestaureerd worden…… We slenteren regelmatig over wegen die vroeger minstens zo mooi moeten zijn geweest als de Champs Elisee. Sta je net klaar om een prachtige oldtimer te kieken, schiet er net een paard en wagen voorbij… Heerlijk! Mooie pleinen, prachtige kerken, leuke terrasjes en overal galmt de Cubaanse muziek. We keuren in verschillende cafeetjes de mojito. In La Bodeguita del Medio, de vroegere stamkroeg van Hemingway vertelt de barkeeper dat ie bijna een RSI arm krijgt van alle mojito’s die hij maakt. Hij schat zo’n 500 per dag! A 5 CUC (=125 Peso= 4 Euro) per glas. Sommige zaken zijn niet te snappen. Af en toe wordt je als toerist aardig uitgemolken. Een lekker versgeperst sapje bij een lokaal stalletje kost 1 Peso en een klein gezoet espressootje idem dito! Maar daar voel je je ook niet goed bij…… Enfin, dat hoort bij Cuba…….. Evenals de muziek die geweldig is. In vele kroegjes en restaurantjes spelen bandjes. Ondertussen hebben we al een aardige verzameling CD’s. Na elke optreden probeert ze je hun hits te verkopen voor 10 CUC per kopie. Plotseling horen we; “Hee Hallo!!!”. He is werkelijk niet te geloven. Lopen we in deze enorme stad Jacques en Annet van de Panache tegen het lijf…. Op Jamaica hoorden we hun plannen van Cuba. We hebben ze uit zien varen vanuit Montego Bay. Hun boot ligt in Cienfuegos, niet al te ver van Trinidad, wat ook op ons program staat. Dat je dan uitgerekend op hetzelfde moment op dezelfde plaats in Havana bent…. Dat is toch wel een mojitowaard! Gezellig bijkletsen met een Cubaans strijkje op de achtergrond!

Lees Meer
1069 Hits
0 reacties

600 KM in een 30 jaar oude Lada

Cuba - Niquero,

De boot ligt veilig in de haven van Santiago de Cuba, afgemeerd aan betonijzer dat uitsteekt! Er zijn twee pontons waar je aan af kunt meren. Eén is keurig opgeknapt na het passeren van orkaan Sandy en heeft mooie bolders en zelfs elektriciteit. Dat laatste hebben wij niet nodig en afmeren aan de wal die ‘minder luxe’ is, is goedkoper. Het is de hoogste tijd om Cuba te gaan verkennen. Noel rijdt ons 3-en, Huib onze gast en wij, met zijn 30 jaar oude Lada naar het centrum van Santiago. Eerst maar eens geld wisselen. Harde Euro’s voor CUC’s en Pesos. We krijgen voor 1 Euro ongeveer 1,3 CUC en vervolgens weer 24 Pesos voor een CUC. De CUC’s zijn internationaal inwisselbare Pesos. Als toerist moet je hier mee betalen in restaurants, hotels, winkels en ook het havengeld moet in CUC’s worden betaald. De Cubanen zijn er tuc op en doen van alles om deze CUC’s te bemachtigen. Alleen daarmee kunnen ze dure (import) artikelen kopen. Met CUC’s in mijn ene broekzak en Pesos in gaan we de stad in. Daar is van alles te zien en te koop. Op veel plaatsen, zowel buiten op straat als bij restaurants wordt muziek gemaakt! Erg leuk allemaal. We bekijken ook de kazerne van Moncado. Hier heeft Fidel in ’53 zijn eerste poging ondernomen om het regime van Battista omver te werpen. Het mislukte. Fidel overleefde het maar ging wel voor 2 jaar de gevangenis in. We bekijken de tentoonstelling en krijgen een beter beeld. Verder bezoeken we het carnavalmuseum en natuurlijk het Museo del Ron. De drankvoorraad van de Full Circle wordt hier in Cuba goed aangevuld. De rum is goed en best goedkoop. We wandelen verder door de stad. Op een plein wordt domino gespeeld en schaak. Overal worden refresco’s (vruchtensap), koffie, pizzapuntjes, broodjes verkocht, pindakoeken zijn mijn favoriet. En dat alles voor een paar Pesos. Het straatbeeld wordt verder bepaald door vrachtwagens die als bus worden ingezet (waar heel veel mensen in kunnen), oude Amerikaanse auto’s, bici taxi’s en taxi scooters. ’s Avonds worden we op straat gepasseerd door een meisje met een gitaar op haar rug. Ze spreekt ons aan en vraagt of we ergens willen eten met Cubaanse muziek. Dat willen we wel. Ze brengt ons naar een leuk lokaal restaurantje, ergens drie hoog. Zélf speelt zij op haar gitaar en zingt liedjes over Cuba en over ‘El Commendante’. Dat is dus Che Chevarra, nog altijd populair hier. We kopen haar CD als herinnering, wat een bijzondere ontmoeting.

De volgende dag gaan we met zijn 3-en op pad in Noel zijn Lada voor een tocht van 2 dagen. Aanvankelijk was het plan om een auto te huren, maar dat is hier vrij kostbaar. Bovendien zijn de wegen niet al te best en slecht bewegwijzerd. Nu verdient Noel wat aan ons en hebben we nog een gids ook! Maar zijn auto is wel een rammelbak. Het is een wonder dat de Cubanen dit allemaal in beweging houden. In de bodemplaat zit een scheur van zo’n 10 cm. Ik zie de straat onder ons voorbij schieten. Bij elke stop wisselen we van plaats. De achterbank is doorgezakt dus je zit wat scheef. Noel wijst ons op de vele omgewaaide bomen. Een gevolg van orkaan Sandy die eerst over Jamaica trok en vervolgens het oosten van Cuba aandeed. Via Bayamo, de stad waar de Padre di Patria van Cuba woonde, Manuel Cespedes, rijden we naar het westen. Boven de weg hangt smog van de vele vrachtwagens. De brandstof hier is ook niet zo schoon. Paard en wagen is hier een veel gebruikt vervoermiddel. Onderweg veel velden met suikerriet en fabrieken om dit te verwerken. Suiker is na rum (wat weer van suikerriet wordt gemaakt) een product wat in overvloed wordt geproduceerd. Naast het toerisme het enige exportproduct. We overnachten in een klein hotelletje in Niquero. Hier is Fidel Castro met onder andere Che Chevarra met het schip de Granma aan land gekomen voor de coup die uiteindelijk wel zou lukken. In ’59 was de revolutie een feit. ’s Avonds eten we in een eenvoudig eethuisje. Het enige wat er op de kaart staat is een broodje hamburger met een glas citroenlimonade. Dat voor 3 per persoon! Het smaakt lekker! Ja, het is een vreemd land. Als je als Cubaan niet in contact komt met buitenlandse bezoekers, valt het niet mee iets te verdienen. Wat opvalt is dat veel Cubanen goede, vaak moderne kleding dragen. Noel vertelt dat veel Cubanen familie in het buitenland hebben. Ruim 2 miljoen Cubanen zijn in de afgelopen jaren gevlucht. Vooral naar de VS. Zij sturen geld en kleding op. Op de weg terug zijn we ergens langs de weg een stoel staan met tomaten en bananen erop. Iedereen probeert wat te verkopen. Noel wil ook wat meenemen en wij ook. We kopen de hele voorraad op. Het kost niet veel dus ronden we flink naar boven af. Vanavond eten we verse tomatensoep met ui en knoflook!

 

Lees Meer
1078 Hits
0 reacties

Cuba in zicht

Cuba,

In tegenstelling tot de oversteek van Aruba naar Jamaica is de oversteek naar Cuba relaxt. Als we Port Antonio verlaten blijkt er heel weinig wind te zijn en zijn we genoodzaakt de motor aan te houden. Zal dit de hele oversteek het geval zijn? Gelukkig niet! Na anderhalf uur komt er een aardig briesje opzetten, net voldoende om de Full Circle met een lekker gangetje door het water te laten glijden. Dit is écht genieten…… We hoeven nog steeds geen vis te vangen. We eten nog steeds van die grote gouddorade. Het laatste stuk ligt in het kleine vriesgedeelte om na aankomst te worden bereid als een soort van kibbeling. Paul’s nieuwe recept. Ik zal het binnenkort op de receptenpagina van Mniekookt zetten. Dat zal nog wel een tijdje duren. We gaan een computervrije periode tegemoet. Daar kun je je beter maar direct bij neerleggen anders ben je constant bezig om plekjes te vinden waar wél internet is en dus ook veel mensen aan het wachten zijn. We hebben dus een inhaalslagje te maken en zullen de komende dagen regelmatig blogs plaatsen over onze avonturen in Cuba van half tot eind Januari. Maar dat terzijde, terug naar de oversteek…. We zijn et zijn 3-en aan boord. Huib is bij ons beiden de helft van de wacht aanwezig. Dan heb je wat afleiding en als je wat klets is de tijd zo voorbij! De wind is de hele nacht prima. ’s Morgens vlak onder de kust van Cuba trekt de wind aan en rollen we de genua wat in. Santiago de Cuba is in zicht! Een prachtig fort op de rotsen is de eerste aanblik. We zijn heel erg nieuwsgierig wat we aan zullen treffen na al die indianenverhalen. Paul roept in zijn beste Spaans de havenmeester op. Hahaha, Norbert de havenmeester heet ons van harte welkom en vertelt ons wat te doen, in perfect Engels!! Het is redelijk druk in de marina en we gaan langzij een schip van een Jamaicaan. Het circus kan beginnen. De rest van de dag zijn we bezig met inklaren en alles wat daar bij hoort hier op Cuba. Nou ja wij hoeven niet veel te doen. De officials komen steeds met 2 personen aan boord en vullen zelf de formulieren in. De beloofde hash-honden komen niet aan boord. Eind van de middag bereidt Paul de beloofde kibbeling en kunnen we van ons aankomstbiertje genieten. Morgen kan het echte Cubaanse avontuur beginnen. Na alle negatieve verhalen …….. de ontvangst is allerhartelijkst!!

 

Lees Meer
1087 Hits
0 reacties

Against the wind

Jamaica,

Na ons bijzondere uitstapje naar de Rio Grande waar we door Captain 109 over de rivier gevaren zijn, zakken we met onze 4 Noorse vrienden de kust van Jamaica af. Heerlijk zeilen met af en toe best wel veel wind. Maar ‘voor’ de wind heb je er niet zoveel erg in en kun je redelijk je tocht plannen.

Met stops in Oracabessa en de baai waar Columbus voor het eerst aan land kwam op Jamaica, Discovery Bay, varen we woensdagmiddag de baai van Montego Bay binnen, door de lokalen ook wel Mo Bay genoemd. Onderweg vangen we onze eerste Gouddorade! We hebben deze soort al zeer regelmatig aan de lijn gehad. Maar nog nooit óp de boot. Zo’n vis is werkelijk door het dolle heen als ie aan de lijn zit en springt soms wel 1½ meter boven het water uit! Ook nu geeft hij zich niet zomaar gewonnen en dan moeten we ‘m ook nog aan boord zien te krijgen! Meestal zijn we ‘m dan al kwijt. Maar met behulp van Lars Frode, ‘onze Noorman’ die met de haak op het zwemplateau staat lukt het dit keer wél en zelfs dan duurt het nog enige tijd voordat deze mooie vis zich gewonnen geeft! Maar lekker dat deze vis smaakt! We eten er met 6 man 2 dagen van!

 

De Noren rijden vrijdag met de taxi van Mo Bay naar Kingston waar hun vliegtuig vandaan vertrekt. We hebben dus een dag met zijn 2. Niet om te relaxen maar om de boot weer op orde te maken en te bevoorraden voor onze volgende gast, Huib.

 

Huib is een echte ‘zeezeiler’ die wel van stoer zeilen houdt. Dus plannen we weer richting Port Antonio te varen. Maar dit keer dus ‘tegen de wind in’, dat wordt dus kruisen. Na 2 dagen een poging te wagen, waarbij we beide keren weer besluiten terug te varen naar Mo Bay omdat de wind met soms wel meer dan 30 knopen om ons hoofd poeiert, besluiten we dinsdag een rustdag te nemen en doen een stranddagje. Huib is intussen ingeslingerd. Woensdag is de wind afgenomen en varen we weer uit. Dit keer lukt het en we komen net met de schemer in Discovery Bay aan. Wat we natuurlijk niet moeten vergeten te melden is dat we wéér een gouddorade vangen. Dit is echt een joekel van een vis. Als we ‘m boven het water uit zien springen geloven we geen van allen dat we deze vis aan boord kunnen krijgen. Maar het lukt! Paul doet de Lars Frode actie op het zwemplateau en slaat de haak dwars door zijn kieuwen heen en hijst de enorme vis aan boord. De duimstok geeft aan een lengte van 158 cm. We schatten in dat ie wel zo’n 15 kg moet wegen! Wauw. Dat wordt de hele week vis eten……. De Jamaicaanse Kustwacht komt als we net hebben geankerd aan boord. Met een groot geweer en wel 4 man stappen ze aan boord. Er volgt wat papierwerk en heel wat vragen……. Om half 9 zitten we eindelijk van de enorme gouddorade (ook wel Mai Mai of Dolphin Fish genoemd) te smullen.

 

De dagafstanden zijn rond de 30 mijl, maar door het kruisen kun je er rustig de helft bij optellen. Dus we redden het steeds net om voor het donker te ankeren, terwijl we toch al om 7 uur uitvaren. Ja dat is het lastige met ‘Against the wind’ varen…….. Soms valt het mee en soms zit het tegen………. We zijn wel een beetje passaatzeilers geworden hoor. LEKKER RELAXT MET DE WIND MEE!!

 

O, ja, heeft iemand nog een lekker receptje voor gouddorade? Hij is nog steeds niet OP!

Lees Meer
1117 Hits
0 reacties

You're doing well Captain 109

Jamaica,

Jamaica, wat een heerlijk eiland. Na de toch wel heftige oversteek vanaf Aruba, varen we na drie dagen wilde zee de prachtige, groene baai van Port Antonio binnen. Bomen overal. Zandstrandjes verscholen in diepe baaien. We zijn weer in de ‘echte’ Carieb…

Port Antonio heeft een rustige, kleine marina en daar achter een gezellig, druk plaatsje. Er wordt van alles op straat verkocht. Vooral veel groente en fruit. We kopen weer van die lekkere grote grapefruits. Heerlijk na vier dagen op zee.

 

Met onze Noorse gasten Lars Frode en Hilde, Tore en Lisbeth, verkennen we de Noordoostkust van Jamaica. Zo bezoeken we onder andere de Blue Lagoon waar de film met Brooke Shields is opgenomen. Die film heb ik overigens nog nooit gezien maar de baai is in elk geval heel mooi. De lokale lekkernij is Jerk Chicken. Kip, gemarineerd met kruiden en geroosterd op een houtvuur. Er is ook een variant Jerk Porc en Jerk Lobster, ook erg lekker. Ik vroeg of de jongen die ons bediende dan ook Jerk heette maar dat was niet zo…

 

De mensen zijn super vriendelijk en willen graag helpen en iets aan je verkopen. Waar mogelijk maken we daar gebruik van. Ze hebben het hier niet breed. Maar de meeste mensen zijn blij. En overal die heerlijke reggae muziek. Ook de klassiekers van Bob Marley worden nog veel gedraaid.

 

En dan gaan we raften! En wel op de Rio Grande. Een geweldige ervaring. Met z’n tweeën op een bamboevlot, bestuurd door onze eigen Captain 109. We zijn eerst stroomopwaarts gebracht met een busje. En dan rustig 8 mijl downstream, door de jungle. We zien veel vogels; de Blue Heron en de White Igrid. Halverwege maken we een stop om te zwemmen en wat de drinken. En dan weer verder. Captain 109 stuurt het vlot behendig tussen de rotsen en de stroomversnellingen door. Hij is zeker al zestig, klein en pezig. Hij doet dit al zo’n dertig jaar… You’re doing well Captain 109. We are glad you’re our Captain!

Lees Meer
1049 Hits
0 reacties

Stir It Up

Aruba - Jamaica,

Maandag 31 december 2012, Paul en Monique halen de laatste boodschappen, Lars Frode, Hilde en ik zwemmen nog 1 maal rond de boot. Om 12.00 uur halen we het anker op en mét champagne en oliebollen verlaten we de baai van Aruba. Bellend met Gaston laten we Aruba achter ons en kiezen het ruime sop. Op naar Jamaica, 500 zeemijlen voor ons, we zijn er klaar voor en kijken er naar uit. Na een uurtje zeilen realiseren we ons dat dit een heftig tochtje gaat worden. Paul merkt op dat we die beloofde 2,5 meter golven hebben gekregen. De wind neemt toe naar 30 knopen, de golven worden hoger en hoger en komen van alle kanten.

En op het moment dat in Nederland de champagne kurken knallen, het vuurwerk de lucht in gaat en 2013 is begonnen draaien wij in shifts van 4 uren en trotseren golven die intussen een hoogte van 4,5 meter hebben bereikt. 24.00 uur Aruba time tellen we af van 10 naar 0, wensen elkaar vluchtig een gelukkig Nieuwjaar, heffen ons flesje water, nemen nog een biscuitje en wisselen van shift. Onder een adembenemende sterrenhemel zeilen wij het nieuwe jaar in. Dinsdagochtend 1 januari 2013, Monique maakt dapper een ontbijt voor ons, terwijl de wind is toegenomen naar 40 knopen. De rest van de dag leven we op biscuitjes, Morokko thee en water en genieten van een diner van cup a soup. Woensdagochtend als de zon weer opkomt zien we de enorme golven naast de boot, een muur van water. Net als de ochtend ervoor besef ik dat het maar goed is dat we in de nacht niet gezien hebben hoe wild de zee is. Maar geen enkel moment voelde het onveilig op deze geweldige boot. Een beter schip dan een Hallberg Rassy 49 kun je je voor zo’n trip niet wensen. Intussen zijn we gewend aan dit ritme en woensdagavond zeilen we over een´ kabbelende´ zee met golven van slechts 2,5 meter hoogte. Met de muziek van Bob Marley op de achtergrond varen we donderdagmiddag 13.45 uur Aruba time de prachtige haven van San Antonio Jamaica binnen. We krijgen een warm welkom op de steiger met Jamaica rum en plaatselijke hapjes. Tezamen met onze nieuwe buren proosten we op het nieuwe jaar en onze aankomst.

En de oliebollen? Die aten we donderdagochtend als ontbijt, vóór de gebakken eieren met spek en de champagne hebben ná ons warme welkom op Jamaica open getrokken.

74 uur op zee, we did it!!!

Groet Petra

Lees Meer
1120 Hits
0 reacties

Stir It Up

Aruba - Jamaica,

Maandag 31 december 2012, Paul en Monique halen de laatste boodschappen, Lars Frode, Hilde en ik zwemmen nog 1 maal rond de boot. Om 12.00 uur halen we het anker op en mét champagne en oliebollen verlaten we de baai van Aruba. Bellend met Gaston laten we Aruba achter ons en kiezen het ruime sop. Op naar Jamaica, 500 zeemijlen voor ons, we zijn er klaar voor en kijken er naar uit. Na een uurtje zeilen realiseren we ons dat dit een heftig tochtje gaat worden. Paul merkt op dat we die beloofde 2,5 meter golven hebben gekregen. De wind neemt toe naar 30 knopen, de golven worden hoger en hoger en komen van alle kanten.

En op het moment dat in Nederland de champagne kurken knallen, het vuurwerk de lucht in gaat en 2013 is begonnen draaien wij in shifts van 4 uren en trotseren golven die intussen een hoogte van 4,5 meter hebben bereikt. 24.00 uur Aruba time tellen we af van 10 naar 0, wensen elkaar vluchtig een gelukkig Nieuwjaar, heffen ons flesje water, nemen nog een biscuitje en wisselen van shift. Onder een adembenemende sterrenhemel zeilen wij het nieuwe jaar in. Dinsdagochtend 1 januari 2013, Monique maakt dapper een ontbijt voor ons, terwijl de wind is toegenomen naar 40 knopen. De rest van de dag leven we op biscuitjes, Morokko thee en water en genieten van een diner van cup a soup. Woensdagochtend als de zon weer opkomt zien we de enorme golven naast de boot, een muur van water. Net als de ochtend ervoor besef ik dat het maar goed is dat we in de nacht niet gezien hebben hoe wild de zee is. Maar geen enkel moment voelde het onveilig op deze geweldige boot. Een beter schip dan een Hallberg Rassy 49 kun je je voor zo’n trip niet wensen. Intussen zijn we gewend aan dit ritme en woensdagavond zeilen we over een´ kabbelende´ zee met golven van slechts 2,5 meter hoogte. Met de muziek van Bob Marley op de achtergrond varen we donderdagmiddag 13.45 uur Aruba time de prachtige haven van San Antonio Jamaica binnen. We krijgen een warm welkom op de steiger met Jamaica rum en plaatselijke hapjes. Tezamen met onze nieuwe buren proosten we op het nieuwe jaar en onze aankomst.

En de oliebollen? Die aten we donderdagochtend als ontbijt, vóór de gebakken eieren met spek en de champagne hebben ná ons warme welkom op Jamaica open getrokken.

74 uur op zee, we did it!!!

Groet Petra

Lees Meer
901 Hits
0 reacties

Uit de lucht... maar met beide benen op Aruba

Aruba,Lieve trouwe lezers van de blogs van de Full Circle. Wij willen jullie hele fijne kerstdagen wensen en een twinkelend 2013! Wij vieren kerst met onze grote vriend Gaston! Lekker relaxt kokkerellen in zijn sfeervolle hotelletje in Oranjestad.Onze laatste week op Aruba is trouwens in gegaan. Waarschijnlijk zitten we met oud&nieuw midden op ...
Lees Meer
1202 Hits
0 reacties