imageimageimageimageimageimageimage
imageimageimageimageimageimageimage

Full Circle Blog

De Full Circle vaart in 2017 over de Indische oceaan. Lees de avonturen van Paul & Monique en hun gasten.
Paul heeft zijn/haar biografie nog niet ingesteld

Pak op je donder 2&3

We zeilen nu bijna 7 jaar rond de wereld. Tot voor kort was het aantal keer met zeer harde wind beperkt. We varen immers niet voor niets de 'milk run' route. In de buurt van de evenaar met veel gunstige Voor anker voor de tafelbergpassaatwind. Kort voor Tahiti in de Pacific 2014 werden we te grazen genomen door een soort thermisch laag met een aantal uur 40+ wind. Bijliggen, eerste keer een scheur in het zeil. Flink geschrokken schreven we een blog over dit 'pak op ons donder'.

Met de crossing van de Indische Oceaan en het ronden van de Kaap de Goede Hoop hebben we wel weer een paar grenzen verlegd. Het hoeft van ons echt niet zo nodig maar het gebeurd. Na wekenlang klussen hebben we dan eindelijk los kunnen gooien in Richard Bay. Weerman Des is positief over een weather window naar East London. Dat is een berucht stuk. Vrijwel altijd veel wind en de sterke Agulhasstroom maken het moeilijk. En tussen Durban en EL is geen enkele mogelijkheid om te schuilen, laat staan een haven aan te lopen. Buurvrouw Marijke zag in haar atlas staan 'Wild Coast'. Ik bedoel maar. Tussen Durban en East London krijgen we wel twaalf uur 40-50 knopen wind voor de kiezen. Een flink pak op ons donder dus. We gaan zelfs een paar uur bijliggen. Het sturen is extreem vermoeiend. Aan de stuurautomaat kan je dit niet overlaten. Tijdens het bijliggen worden we door de stroom flink weggezet. Als de wind afneemt hebben we moeite om East London nog te halen. Maar het lukt en we droppen het anker op de Buffalo River. De eerste etappe zit erop. Gelukkig is ook hier een leuke yachtclub en, het treft, op zaterdagavond 'braai'.

Ondertussen zijn er hier zo'n 15 jachten verzameld. Allemaal op weg naar Kaapstad. Allemaal druk met weerkaartjes bekijken en gribfiles binnenhalen. Weerman2 lijnen op de ketting Des, de man verdiend een standbeeld wat mij betreft naast Mandela, schrijft in zijn dagelijkse mail over een goed weather window. All the way to Cape Town. Dat moeten we hebben. We liggen al zwaar achter op schema en in Kaapstad komen Monique's 'vliegvriendinnen' langs beladen met drop en stroopwafels.

Zodra de wind van Zuidwest weer naar de Oosthoek draait vertrekken we. Nog weinig wind dus op de motor. Maar dan komt er een mooie bries. We laten Mosselbaai, een stopover die vaak wordt gebruikt, rechts liggen. Een dag later passeren we in de nacht Cape Agulhas, het meest zuidelijke punt van Afrika. Het is dan nog ruim 100 mijl via Kaap de Goede Hoop naar Kaapstad. We kunnen dan nog 35 knopen wind verwachten. Echt druk maken we ons daar niet meer om. What's new? We passeren Kaap de Goede Hoop die zich tussen de wolken door even laat zien. De wind trekt al flink aan. Ja hoor de 40 knopen wordt weer aangetikt. Wat was die bijnaam ook al weer? Oh ja, 'Cape of Storms'. We gaan verder op de kotterfok. Qua grootte zoiets als een surfzeil. Op golven van 3 á 4 meter lijkt het ook wel of we surfen. Net voor het donker wordt Hier was het nog te doenzien we de Tafelberg. De wind neemt nog steeds toe. Regelmatig boven de 50 knopen. Je wordt er gek van. Om Kaapstad te halen moeten we ook nog flink hoog varen. De wind giert en huilt door de verstaging. Water waait horizontaal van de golftoppen af. Volgens de Reeds almanac een teken van storm. Monique bewaakt op de plotter de veilige koers. Sturen is moeilijk en is zwaar. De boot is erg loefgierig. We lopen regelmatig meer dan 8 knopen snelheid en de gangboorden gaan door het water. Dat is niet normaal voor een Hallberg 49. We hebben zelden water over het dek. Maar dit zijn ook geen normale condities. Zeil minderen, ofwel de kotterfok indraaien, is vragen om problemen. Het zeil gaat danZeilen alleen op de kotterfok extreem klapperen en zal juist dan stuk gaan. Maar de druk op zeil en tuigage is enorm. Als er nu iets stuk gaat, al is het maar het harpje van de val, hebben we een groot probleem. Zo gaan er tientallen gedachten door mijn hoofd. Moet ik niet dit doen of dat. Maar de mogelijkheden zijn beperkt. De marge is klein. Doorgaan is het beste. Gelukkig blijft alles heel. We komen met moeite bij de haven van Kaapstad. De ingang ligt precies in de wind. Dat gaat dus niet lukken met zoveel wind. Niet op zeil en de motor heeft dan ook niets in te brengen. We gaan voor anker net ten noorden van de haven. We nemen een borrel en praten nog wat. De adrenaline zakt weer. Boot en bemanning hebben het pak op ons donder weer overleefd. En morgen is er weer een dag.

De volgende dag is er nog steeds teveel wind om de haven binnen te gaan. We lezen mailtjes van de andere zeilers. Meer dan de helft van de boten heeft problemen gehad. Drie boten hadden hulp van de Zuid Afrikaanse rescue nodig. Dan mogen wij nog niet klagen.

Lees Meer
1042 Hits

Passage to Africa

We hebben een geweldige tijd gehad in Madagaskar. Maar er ging geen dag voorbij of mijn gedachten gingen uit naar de komende passage. De oversteek naar Zuid Afrika. Net als destijds de trip van Fiji Paul bekijkt weerkaartjesnaar Nieuw Zeeland een dikke duizend mijl van Noord naar Zuid. Je verlaat dan het tropische gebied waar de over het algemeen stabiele passaatwind overheerst. Het wordt wisselvalliger. Om de paar dagen trekt een depressie onder de punt van Zuid Afrika langs naar het Oosten. De Zuidwesten wind gaat dan tegen de sterke Agulhasstroom in. Deze stroom loopt langs de Afrikaanse kust naar het Zuiden. Wind tegen stroom wat hoge en steile golven kan veroorzaken. Dat moet je dus vermijden! Uiteindelijk hebben we losgegooid. Het weer zag er goed uit. Maar ja, de voorspelling voor over een dag of zeven is minder betrouwbaar dan die voor morgen. Gelukkig hebben we Tom en Marieke in Labrot, Frankrijk. Met hun zeilersachtergrond kunnen ze de situatie met hulp van internet voor ons goed inschatten. Middels sms-jes met de sateliettelefoon worden de weerberichten op de Full Circle zo geactualiseerd. Daarnaast halen we zo nu en danPaul repareert zeil weerkaartjes binnen via de ssb-radio. We hebben een goede oversteek met mooi weer. Als de wind wegvalt gaat de motor aan. Als er teveel wind is reven we. We proberen de snelheid aan te passen aan het meest gunstige aankomst moment. Soms gaan we als de brandweer met een flinke stroom op de kont. Dan weer valt het wat tegen. Wat doe je nou zo'n hele dag op zee? Ja, wachtlopen, sturen, eten koken, brood bakken, vissen, lezen, muziek luisteren, slapen. We praten over ons aanstaande bezoek aan Nederland volgende maand. Over het vervolg van de reis komend jaar. Enz. Enz. En ondertussen tikken de mijlen weg. We komen in een soort ritme. Het ritme van de oceaan. Maar dan zie ik opeens een scheur in de genua. Nu nog een centimeter of twaalf. Maar dat kan snel groter worden. De zeilen zijn slecht. Al diverse keren dit jaar hebben we moeten repareren. We hebben al contact met een zeilmaker in Durban om Afrikaanse vlag hijsennieuwe te laten maken. Maar ja, dan moeten we Afrika wel eerst halen! De scheur zit ter hoogte van de eerste zaling, een meter of zes hoog. We hebben twee opties. Het zeil strijken of vanuit het bootmanstoeltje repareren. 60m2 zeil strijken op een slingerend schip is niet echt fijn. We kiezen voor de tweede optie. Monique hijst mij omhoog in het bootmansstoeltje. In een emmertje heb ik een grote plak zeildoek, aan een kant besmeerd met sikaflex. Dat plak ik over de scheur. We hebben eerder zo noodreparaties uitgevoerd. Het lijkt te houden.

Verder valt onze oversteek  samen met het steeds groter worden van de maan. Dat vaart zoveel makkelijker 's nachts. Je ziet de horizon. En ik kan reven zonder deklicht.Zululand Yacht Club

Zoals gewoonlijk zit ook op deze reis het venijn in de staart. De Zuidenwind die we wilden vermijden komt toch. En een stuk sterker dan we op grond van de gribfiles mochten vermoeden. De windmeter loopt op tot 28 knopen, een dikke 6 Bft. Op zich niet zo'n probleem. Daar kunnen we goed gereefd in zeilen. Maar door het wind op stroom effect zijn de golven steil en niet te bevaren. We gaan  bijliggen. De golven beuken tegen het schip. Binnen is het relatief rustig. We lezen en slapen wat en wachten op betere tijden.

Maar uiteindelijk komt de kust van Zuid Afrika in zicht. Wordt ook tijd. Het bier is bijna op. En de zeilmaker wacht.

De laatste vijf uur voor de aankomst in Richards Bay (Zululand Yacht Club)zien we regelmatig walvissen, bultruggen. Als ze blazen, spelen en springen kun je ze al op grote afstand signaleren. Maar soms zwemmen ze rustig en zie je pas een grote zwarte rug als ze dicht bij zijn. Regelmatig gooien we het roer om om een aanvaring te voorkomen. Slalommen tussen de walvissen!

Lees Meer
1390 Hits

Aan stuurboord liggen kapers lief

We verlaten de Seychellen en gaan op weg naar Madagaskar. Het zeegebied van de Seychellen is enorm Veel winduitgestrekt. Onderweg, na zo'n 600 mijl, lopen we nog Cosmoledo aan. Een Atol dicht bij Aldabra waar heel veel vogels zijn. We hebben de AIS (Automatic Identification System) uitgezet. Tot voor kort was in dit gebied, 'slechts' 1000km van Somalië, sprake van piraterij. Veel jachten lieten jaren lang De Seychellen en bijbehorende eilandengroepen links liggen. Te gevaarlijk. Behalve kapingen van tankers zijn er ook zeiljachten gekaapt en werd de bemanning vastgehouden om losgeld te krijgen. De laatste jaren is de situatie genormaliseerd. Meer jachten ieder jaar varen nu weer de Noordelijke route over de Indische Oceaan! Via de Malediven en De Seychellen naar Madagaskar. De piraterij heeft De Seychellen overigens geen windeieren gelegd. Veel landen stuurden om de koopvaardijschepen en olietankers te beschermen marineschepen naar de Oost Afrikaanse kust. Of er is een 'guard on board'. Die schepen en bemanning moesten zo nu en dan foerageren. Victoria op Mahé was een geschikte plek. Ook werden hier gevangengenomen piraten aan land gebracht en berecht. Amerika zat er niet op te wachten ze mee te nemen naar de VS. Guantanamo zat al vol. In Victoria werden ze berecht en na verloop van tijd teruggestuurd naar Mugadishu. Het schijnt dat De Seychellen aan het verlenen van deze service goed hebben verdiend. Maar goed. Wij zeilen rustig verder maar laten de AIS nog maar even uit. Nu alleen nog uitkijken voor die haaien aan bakboord. Hoe de reis verder verliep... Je kunt nog zo goed plannen, kom je toch midden in de nacht aan bij Cosmoledo. Een atol is eigenlijk niet meer dan een rif en hier aan daar een stukje land met wat kokosbomen. In het donker zie je dus niets en riffen zijn gevaarlijk.  We houden een afstand aan Guard aan boordvan 2 mijl. Elektronische zeekaarten hebben nogal eens een afwijking. We gaan bijliggen aan de lijzijde van het atol. De wind is nog flink maar de golven wat minder. We proberen de rest van de nacht nog wat te slapen. Bij het eerste licht overzien we de situatie. De wind is aangetrokken tot 30 knopen en er staan flinke golven. Door de stroom zijn we de afgelopen uren wel 12 mijl weggezet. Dat hele stomme atol is al niet meer te zien behalve dan op de kaart. We besluiten door te varen, koers Madagaskar. We varen met drie reven in het grootzeil en kotterfok half uitgerold. Het is net te doen. De zee is onstuimig. Met de zon en de blauwe lucht is het ook mooi, indrukwekkend. De wind trekt verder aan naar 35 knopen, naar 40 knopen. De 46 wordt aangetikt. Wauw! Lag ons knopenrecord niet op 49,6? En dat was in een baai achter het anker, niet op 40000 mijl sinds Harlingenvolle zee. Bij het wegnemen van het grootzeil scheurt het achterlijk uit. De zeilen zijn te oud voor dit ruige werk. Daar zijn we straks wel weer een dagje zoet mee. Kan de naaimachine weer aan dek. Gelukkig wacht in Zuid Afrika de zeilmaker waar we een nieuw grootzeil en genua in bestelling hebben. De rest van de dag zeilen we verder met alleen de kotterfok. Tegen de avond varen we het windveld uit. Oh... Vergeet ik te vermelden dat we nog iets 'aangetikt' hebben namelijk de 40.000 zeemijlen sinds we in Harlingen vertrokken  in 2011.

Lees Meer
1015 Hits

Formuliertje zus, stempeltje zo......

Het inklaren van de Full Circle met crew en bemanning is nogal eens een hoop gedoe. Na Cuba en Indonesië zijn we op zich wel wat gewend. Net een gevangenisMaar Sri Lanka spant misschien wel de kroon. Nog twee mijl buitengaats leg ik een eerste contact via de marifoon. 'Galle Port Control, this is sailing yacht Full Circle'.  Er komt een reactie en er wordt gevraagd naar onze diepgang, lengte, tonnage, etc. Relevante informatie die allemaal al via de email aan de agent ter plaatse is verstrekt. Er wordt een ankerplaats aangewezen. We mogen liefst drie uur wachten op een eerste controle door de Sri Lankaanse marine. Met vier blauwe uniformen aan boord gaan we ankerop en varen de marina binnen. Een soort vierkante, betonnen bak met water waar de golven naar binnen lopen. We zijn een uur bezig om de boot fatsoenlijk af te meren. Vervolgens krijgen we een Health Officer aan boord in een smetteloos wit pak. Formuliertje zus, formuliertje zo, stempeltje hier, stempeltje daar. Nog een kopietje van de crewlist. Eindelijk klaar. Vervolgens de Customs Officer. Formuliertje zus, zo. Stempeltje hier, daar. Of we een kast hebben waar de drank in kan en die dan verzegeld kan worden? Ja, nou wordt het leuk. 'Do youAan de poort have any compliments for the Customs Officer' vraagt de agent die het allemaal wat begeleid. Ik versta 'complains' en wil al losgaan. Maar het is de bedoeling dat we de man een cadeautje geven! Voor dit doel hebben we een aantal Delftsblauwe klompjes aan boord, van de Xenos. Hij vindt het mooi maar durft vervolgens ook nog om een fles wijn te vragen... Ja, mooi niet dus. We maken geen vrienden bij de douane. Daarna nog de Immigration Officer. Zelfde verhaal. Formuliertje zus, zo, nou ja je kent het wel. Nog een klompje er tegenaan. Klaar.
Klaar? Het begint pas!
Full Circle in Galle PortOp de oversteek hebben we al wel 300 ltr. diesel verstookt. Die moeten we aanvullen. Net als drinkwater, groenten, fruit, bier. Alles moet dus steeds langs de douane. Het terrein is afgesloten met een hek en een poort. 't Is net een gevangenis. We hebben pasjes die we elke keer weer moeten laten zien.
Enthousiast als ik ben rij ik de volgende morgen met een tuktuk naar de benzinepomp. Onderweg scoren we nog twee extra jerrycans. Met 75 ltr. kom ik terug bij de poort. Nee, dat gaat zo maar niet. Dat moet via de agent. Of je moet de douane omkopen. Dat doen we dus echt niet. Nee, dan support ik liever die vriendelijke en behulpzame tuktuk jongens. Na veel discussie, agent bellen, dreigen met ambassade (daar hadden Italiaanse zeilers succes mee gehad) krijgen we de jerrycans uiteindelijk mee naar binnen. Maar ja, dat is nog geen 300 ltr.
Maar verder is Galle een leuke stad en zijn de curries en roti heerlijk. En op douanemensen na is iedereen heel vriendelijk en behulpzaam. Komende week de theeplantages maar eens bekijken. Komt die diesel later wel.

Lees Meer
1217 Hits

Knalle naar Galle

Na een laatste maaltijd met PadThai en een Green Curry verlaten we dan eindelijk Thailand. We zijn er lang en met veel plezier geweest. En we hebben er veel Oversteek tuiggasten mogen ontvangen. Maar het wordt tijd verder te gaan. De Indische Oceaan ligt er om overgestoken te worden!

De eerste etappe gaat naar Sri Lanka, het oude Ceylon. Er is niet al te veel wind. We beginnen rustig aan een oversteek van 1080 nautische mijlen met twee gasten aan boord, Age en Wilbert. In de nachten weerlicht het overal om ons heen. En soms worden we verrast door een flinke squal met wel 40 knopen wind. Pas voorbij de Andaman eilanden wordt het weer wat stabieler. We prutsen om de juiste zeilvoering te vinden. Voor de wind zeilen is niet altijd zo effectief. Ook al zou je dat door het spreekwoord wel vermoeden. Op die koers duikt de Goed voor een paar dagen etenfok achter het grootzeil en doet dan niks. Gaat alleen maar klapperen. Om dat te voorkomen kun je het voorzeil 'te loevert' zetten, met behulp van een spinnaker boom. Samen met Age doen we halsbrekende toeren om de boom met ophouder, neerhouder, schoot en hulplijntje te plaatsen. Maar als het dan staat dan heb je ook wat. Goed voor de snelheid. Met 6 a 7 knopen knallen we naar Galle, de havenplaats op Sri Lanka waar ons waypoint op ligt. Als de wind te sterk wordt voor de genua experimenteren we met de kotterfok op de boom. Dat gaat verrassend goed en de boel staat heel stabiel. Weer wat geleerd! Tja, we zijn tenslotte pas zes jaar onderweg...

Vlak na het schrijven van deze blog ratelde de hengel! De eerste vis van de Indische Oceaan is een feit. Een heerlijke tonijn. Ondertussen al sashimi en een tonijnsteak achter de kiezen.....mmmmmmm....

Lees Meer
1531 Hits

One night in Bangkok...

...and the world is your oyster!

Het is dit liedje uit de musical Chess dat niet meer uit m'n hoofd wilde. We gingen dus naar Bangkok,  voor vijf dagen en wel Fietsen met Ko van KesselVerplaatsen op de riviervier nachten. Wat een feest. Wat een geweldige stad om te bekijken, te ervaren, te beleven.

Het plan om twee weken klussen af te wisselen met een paar dagen Bangkok was er al een poosje. Vluchten en een cheap hotelletje zijn snel geboekt. Aangekomen in Bangkok vinden we met bus en de moderne skytrain, een soort Zegening met ijskoud watermetro door de lucht, de weg naar het centrum. Daar is het waterfeest vanwege Songkran, traditioneel het Thaise Nieuwjaar, nog in volle gang. Iedereen gooit elkaar nat met water. Vooral de toeristen vinden het leuk en kopen graag van die 'supersoakers' om mee te doen. 

Je verplaatsen gaat heel goed over water. De rivier is een soort verkeersader van de stad, vooral voor voetgangers. Overal kun je op-/ en afstappen en het kost slechts 14 baht. Met een noodgang komt de boot op de steiger afvaren. Druk fluitend geeft de bootjongen aanwijzingen aan de stuurman. Even in de achterspring varen en de passagiers kunnen op-/ en afstappen. Meer dan een halve minuut ligt de boot niet aan de kade. Pffft-ppfft en daar gaat ie al weer!

Op zondag, misschien niet de beste dag want we zijn er met wel honderdduizend Chinezen, bezoeken we het Koninklijk Paleis.Schoenen uit schoenen aan Binnen dit enorme ommuurde complex is ook de smaragdgroene Bhudda te zien. We schuifelen tempel Liggende Buddhain (slippers uit) en uit (slippers aan) en vergapen ons aan pracht en praal. Wat verderop bij de 'Reclining Bhudda' krijgen we nog een zegen van een Bhuddistische monnik (met ijswater!)

Wat ook zeer de moeite waard is is een tochtje met een longtailboot naar de 'floating market'. We gaan hier naar toe met onze vrienden Henneke en Kees. Op het water worden fruit en groenten verkocht, van boot naar boot. En er wordt zelfs gekookt in de bootjes en nog lekker ook. We schieten veel foto's. Het is allemaal zo sfeervol en kleurrijk.

Veel gepland hadden we niet maar fietsen met Co van Kessel stond wel bovenaan. Co van Grand PalaceKessel is dertig jaar geleden in Bangkok verzeild geraakt. Hij ontdekte het echte Bangkok per fiets en is fietstochten gaan organiseren. Helaas is hij zelf vier jaar geleden overleden. Maar zijn vooral Thaise medewerkers runnen het bedrijf met enthousiasme. Wij deden de toer van drie uur. Via veel kleine weggetjes, kruip-door-sluip-door kregen we veel van Chinatown te zien. Onze gids Pam vertelde dat de Chinatown van Bangkok de grootste ter wereld is, groter nog dan die in San Francisco.

Floating MarketEn verder?

Verder kopen we shirtjes voor 150 baht (nog geen 4 euro) op Khao san road, slenteren we over de weekendmarkt met duizenden kraampjes (same same) scored Kees een 'echte' Breitling op de avondmarkt van Patpong en eten we alle dagen Pad Thai. 'Bangkok, oriental setting, and the city don't know what the city is getting'. 

Lees Meer
1882 Hits
0 reacties

1 APRIL !

image

TUSSENJAAR?

We zijn bijna 5 jaar onderweg. En we hebben inmiddels driekwart van onze reis rond de wereld er op zitten. We hebben veel 

FC Tussenjaargezien en beleefd. We hebben ook heel wat gasten aan boord gehad. In het ene gebied wat meer, in het andere gebied wat minder. We mogen niet klagen en dat doen we ook niet. De tijd vliegt zoals altijd voorbij. Verder gaat er veel tijd zitten in het onderhouden van de boot, onderzoeken van toekomstige vaarroutes, aanvragen voor visa en noem maar op. We merken dat het soms wat veel wordt. Dat de rek er een beetje uit is. De lol wat minder. Kortom, we hebben besloten een tussenjaar te nemen.

 


DSC 0777De boot is zojuist op de kant gezet. We pakken onze rugzakken en gaan lekker over land reizen. Even geen motoronderhoud, geen watermakerfilters verwisselen, broodbakken en boot poetsen. Captain Tarvo en Waterknijn gaan samen op pad. Cultuur en avontuur. We beginnen in Vietnam, Laos en Cambodja. Misschien nog Australie. Later in het jaar denken we Nederland nog aan te doen.

De gasten die voor de komende zomer bij ons hebben geboekt zijn inmiddels persoonlijk op de hoogte gebracht. Niet leuk maar het is niet anders. We verwachten ze nu volgend jaar aan boord. Als compensatie krijgen ze een speciaal Full Circle Tussenjaar Poloshirt. Wie wil dat niet?

Lees Meer
1948 Hits
0 reacties

'In between guests'

Visa run

We zijn even 'in between guests'. En dat geeft ons de tijd om een week van de boot te gaan en wat Muurschildering in Gergetownvan Maleisië te zien. We vliegen voor nog geen twee tientjes met Air Asia, de Aziatische easyjet, naar Georgetown op het eiland Penang. Een stad met 1,5 miljoen inwoners waar nog veel te zien is van de engelse koloniale tijd. Leuk om te wandelen, museum bekijken, lekker eten en... een bezoek aan de Thaise ambassade. Dat laatste doen we op een huurfiets met de Ipad in het mandje. Met hulp van Google Maps hebben we het consulaat in een half uur gevonden en kunnen we ons visum voor de volgende twee maanden in Thailand aanvragen. Een dag later is het klaar. Veel bezoekers van Thailand hebben hier mee te maken. Bij aankomst krijg je slechts een visum voor een maand. Wil je langer blijven dan moet je dus een nieuw visum regelen in een ander land en dus bv een visa run naar Maleisië doen.

There is an aweful lot of tea...

Van Penang bussen we naar de Cameron Highlands. Dit is, zoals de naam al doet vermoeden, een hoger gelegen gebied. De lucht is Cameron Highlands theeplantageer aanmerkelijk koeler en s'avonds kan zelfs de lange broek weer eens aan. Het klimaat is er heel geschikt om allerlei gewassen te verbouwen. Maar bekend is het vooral door de theeplantages. We laten ons rondleiden op de theeplantage van Boh en krijgen een goed beeld hoe het allemaal gaat.

Jungle Book

Next stop op onze trip is Taman Negara. Dit is een groot tropisch regenwoud. De laatste 60 kilometer gaan met een bootje over een flink stromende rivier het oerwoud in. Erg leuk. We vinden een simpel hostel en dezelfde avond doen we een nachtwandeling door de jungle. Gewapend met zaklamp lopen we achter Mike de gids aan. Hij wijst ons achtereenvolgens wel vijf verschillende spinnen aan, een wandelende tak, een slang en een krab. Monique spot nog een kikker. En vanuit een kijkhut ontwaren we twee herten die stil blijven staan in het schijnsel van de lamp.

De volgende dag maken we nog een jungle tocht waarbij we over een aantal hangbruggen lopen, wel 45 meter boven de grond. Je kunt dan beter geen hoogtevrees hebben. s' Paul en de blowpipeMiddags varen we met onze gids naar een dorpje waar een nomadenstam woont die weinig of geen contact heeft met de buitenwereld. Mike, onze gids heeft zelf twee jaar bij deze stam gewoond en weet veel over hun leven en gebruiken te vertellen. Ze laten zien hoe je vuur maakt met een stuk hout en een eindje rotan. Vervolgens leren ze ons hoe je peiltjes maakt voor een 'blowpipe'. Dit is een hollen bamboe stok waar ze peiltjes mee schieten. De peiltjes zijn giftig en leggen zo een aap of een wild varken om. Wij mogen ook een keer schieten/blazen.

Het laatste toertje wat we doen heet 'Rapid Shooting'. Nu worden er met het engels regelmatig grammaticale fouten gemaakt dus wij informeren toch even of we echt geen konijnen gaan schieten want daar voelen we niet voor. Maar het is heel iets anders. In een lange, smalle boot varen we met hoge snelheid door stroomversnellingen op de rivier. Zowel de stuurman als onze gids laten de boot flink slingeren zodat het water hoog opspat en naar binnen vliegt. We worden dus zeiknat. We schieten langs rotsen op nog geen halve meter afstand. Al met al niet zonder gevaar. Gelukkig heeft iedereen een reddingsvest... Wel jammer dat die alleen gebruikt worden om tegenaan te zitten.

Lees Meer
2140 Hits
1 reactie

Zeilen in Thailand

Zeilen met zonsondergangUnieke zeilreis in ThailandZijn het de mooie baaien met witte stranden en wuivende palmbomen? Het blauwe water met de vele vissen en prachtig koraal? De aardige mensen, het heerlijke eten en het comfort van een goed en degelijk zeilschip? Of gewoon het gevoel van vrijheid op het water waarbij niets hoeft en alles mag?

Ontdek het zelf! Stap voor een onvergetelijke vakantie aan boord van de Full Circle en kom meezeilen in Thailand op een andere manier. We zeilen korte etappes van eiland naar eiland en ankeren telkens in een andere baai. We wisselen zeilen af met zwemmen en snorkelen, chillen op het strand met een lekkere cocktail. En wil je een langere etappe zeilen? Dan laten we de Full Circle echt los en halen we de schoten stevig aan. Kortom, niks hoeft en alles kan. Een mini cruise op een zeilboot. Met maximaal vier gasten aan boord. Met Monique als prima gastvrouw en kokkin en Paul als ervaren schipper. En wil je beter leren zeilen in Thailand? Ook dat kan. Zeilinstructie, maar dan wel in mooi weer en in korte broek!

BuddahVoor flottielje zeilen in Thailand of een zeilboot huren in Thailand moet je dus niet bij ons zijn.

Maar voor ontspannen meezeilen of actief leren zeilen ben je meer dan welkom.

De wereld rondzeilen is wat we met de Full Circle doen. Maar vanaf november 2015 en heel 2016 staat het programma van de Full Circle geheel in het teken van Zeilen in Thailand en Zeilen in Maleisië. Een prachtig gebied voor iedereen. Ook als je niet eens van zeilen houdt maar wel geniet van op het water zijn. Of combineer een rondreis in ThailandThailand kaartje Thais etenvan 3 weken in een groep of individueel met een week op de Full Circle. Wellicht kunnen wij je tips voor een rondreis in Thailand geven.

Duur? Dat valt wel mee. Kijk in ons overzicht voor beschikbaarheid en prijzen. Boek je voor 31 december dan krijg je van ons 15 % korting op je reissom. (Schema doorklikker) En voor je vlucht kun je gebruikmaken van de KLM werelddealweken. Heb je nog vragen? Mail Zeilen in thailandons middels het contactformulier. Binnenkort ook meer ervaringen van zeilen in Thailand, bezienswaardigheden in Thailand en Thailand tips op onze website.

Overig:  visum? Een visum voor Thailand krijg je bij aankomst op het vliegveld

Lees Meer
3589 Hits
0 reacties

Over uitklaren en kleine ( heel kleine) lettertjes

Onze reis door het mooie Indonesië begon in Kupang op Timor. Waar we met hulp Visum voor indonesievan Mr Napa en zijn brommer ons een weg baanden door de papierwinkel die bij het inklaren hoort. Eigenlijk begon het al eerder, in Nieuw Zeeland waar we al druk waren met de aanvraag voor een Cruising Permit. En nog een stop in Port Morseby, een gevaarlijke stad waar je eigenlijk niet wilt zijn maar waar we op de Indonesische ambassade een visum moesten scoren. Het kwam allemaal goed. We betaalden veel Rupia en zetten nog meer handtekeningen en hadden een prachtige tocht door het authentieke Indonesië op weg naar Bali.

Nu is het al weer ruim twee weken geleden dat we afscheid namen van Iris en Full Circle in Nongsapoint MarinaMatthieu, Sjaak en Anja en Bali. Sinds die tijd hebben weer een kleine duizend mijl afgelegd. Indonesië is een erg groot land. En was er in het begin nog een mooie wind, de laatste 300 mijl was het helemaal op. Diesel verstoken dus, ofwel het onderwater zeil opzetten. Of, zoals de Amerikanen zeggen ' pleasing the Arabs'. Inmiddels zijn we in Nongsa Point op Batam.

Dat is zo'n beetje het meest Noordelijke punt van Indonesië, net onder Singapore. Uitklaren dus. De marina is daar, tegen een vergoeding van 1 miljoen Rupia, Wat een papierwinkelbehulpzaam bij. Kun je dat dan niet zelf? Nou, in Indonesië eigenlijk niet. En dan nog is het proces van ruim een dag en meer handtekeningen zetten dan bij het kopen van een huis. We gaven onze paspoorten aan het marina mannetje die het zou gaan regelen. 'Ah, you visa are expired by 18 days', 'that is a problem and will cost you lot of money'! Waarop wij zeiden dat op ons visum toch echt 4 maanden stond in plaats van de meer gebruikelijke 2 maanden. Maar bij Immigration in Kupang was er wel een kaartje in het paspoort gestopt met een stempel van 6 juli, een krabbel van '60' en hele, echt hele kleine lettertjes dat we moesten verlengen voor die 60 dagen om waren. Wij mee naar Immigration in Nongsa. Daar ging de ambtenaar uitleggen dat het echt niet goed was. Groot probleem. In de auto met hem naar een soort hoofdkantoor Nog nooit zo blij met een stempelvan Immigration in Batam. Wel 8 personen bemoeiden zich er mee. Wij maar zeggen dat er echt 4 maanden op het visum stond, dat we het in Port Morseby op de Indonesische Ambassade nadrukkelijk hadden gevraagd. Maar nee, het was toch echt onze fout. We hadden het moeten weten, etc. Er werd een boekje met regels getoond. Er werd gezegd dat de boete 300.000 Rupia per dag per persoon was ( dat zou op bijna 1000 euro uitkomen...). En als we niet zouden betalen dan zouden we de gevangenis in gaan. Toevallig (?) zaten we naast de deur van de gevangenis. Een groot ijzeren geval met een stevig hangslot erop. Er werd dus flink druk gezet. Wij werden erg kwaad. Voelden ons enorm onrecht aan gedaan. Er staat immers 4 maanden in ons visum. We hebben geroepen: 'Then you can put us in jail. Will you call our embassy?' Het moest hogerop besproken worden. We hebben een uur moeten wachten en in spanning gezeten. Betalen of in het gevang? Water en witte rijst? En dan?

Uiteindelijk liep het met een sisser af. De ambassade in Port Moresby zou ons onterecht een visum voor 4 maanden hebben gegeven... Ach ja, het was het proberen waard. Het schijnt vaak te lukken. Hoeveel toeristen jaarlijks zullen betalen? Maar verder is Indonesië een geweldig land!

Morgen op weg naar Maleisië.

Lees Meer
1704 Hits
0 reacties

Door 'de sleuf'

We zijn in Port Moresby, Papua Nieuw Guinea. Na een pittige tocht van 1200 mijl door de Coral Sea. Veel wind en hoge golven. Geen moment echt rust. De boot is dan voortdurend Torres sraitin beweging. Steeds schrap zetten om niet van de bank te glijden. We verlangden naar het einde. We keken uit naar de Royal Papua Yacht Club. Dat schijnt zo wat de enige veilige plek te zijn hier want Port Moresby staat in de top tien van meest gevaarlijke steden van de wereld. Dus gingen we met de taxi naar het Indonesische Consulaat om een visum aan te vragen. En die zijn dinsdag al klaar. We maken ons op voor de volgende etappe. ‘Slechts’ 1400 mijl deze keer, naar Kupang.

We gaan dan door 'de sleuf'. Mijn moeder Willy, bijna 90, volgt ons met een oude Bosatlas. Eilco KasemierEn met de loep had ze al gezien waar we heen gingen. De Torres Strait, toch wel de belangrijkste vaarweg van het Zuidelijk Halfrond werd aldus door haar omschreven. In de zeventiger jaren gingen Herman Jansen (De horizon zeilt mee) en Eilco Kasemier ons voor. De horizon zeilde meeMaar die mannen voeren solo en moesten tussen de riffen ook nog een zonnetje schieten om de positie te bepalen. Beide boeken hebben we aan boord en we lezen er regelmatig in. Destijds verscheen er twee wekelijks een verhaal in de Waterkampioen. Hoe zij destijds rond de wereld zeilden sprak enorm tot de verbeelding. Nee, dan hebben wij het nu een stuk gemakkelijker met gps en kaartplotter. Toch blijft het een lastig stuk. Veel riffen, veel scheepvaart en de nodige koerscorrecties.

Op naar de Indische Oceaan!

Lees Meer
1701 Hits
0 reacties

Erromango, geen eten, geen school! (English text, see below)

We varen Dillon's Bay in op Erromango. Hier loopt een riviertje de zee in. Daarnaast ligt een dorpje met ongeveer 500 inwoners. David komt al aan peddelen in zijn kano en heet ons Wat een snoetjewelkom. Hij is blij als hij hoort dat we nogal wat spullen meebrengen. De volgende morgen gaan we met een volle dinghy naar de kant. Met hulp van David en een aantal kinderen wordt alles naar een soort gemeenschapsruimte gebracht. Hier is een vergadering van de 'community council' aan de gang. De chief heet ons welkom en bedankt ons uitvoerig voor de spullen. Er is te weinig te eten. De Council heeft daarom besloten dat de school 's middags dichtgaat. Er is te weinig te eten en de kinderen hebben niet genoeg energie voor een hele schooldag...

MoestuinDavid laat ons het dorpje zien. De mensen zijn erg druk met het opbouwen van de huizen. Overal zien we moestuintjes, keurig bijgehouden. Maar het levert nu nog niet veel op. De mensen leven hier van wat de natuur hen geeft. En normaliter geeft de natuur hen veel. Maar de natuur heeft ze nu een beetje in de steek gelaten.

David is vooral trots op zijn 'jachtclub'. Jaarlijks komen er zo'n 50 jachten ankeren en die wil hij in stijl ontvangen. Hij is dan ook blij met onze volledig uit elkaar gewaaide Full Circle vlag David en Paul met de Full Circle vlagom de club een beetje aan te kleden. Om wat te verdienen doet David toertjes. Zo laat hij ons de Cave of Sculls zien. Een soort traditionele begraafplaats in een grot waar je dan naast een aantal schedels en beenderen zit.

Kort voor vertrek komt David's zoon Christopher aan boord. Hij vaart mee naar Port Vila om daar inkopen te gaan doen die dan volgende week met een vrachtschip naar Erromango kunnen. Er loopt een behoorlijke deining en we zijn dan ook een beetje bezorgd dat Chris misschien flink zeeziek wordt. Maar hij slaapt en snurkt eigenlijk de hele trip.

Erromango, no food, no school!

We arrive in Dillon's Bay, Erromango. A river runs into the sea and beside the river is a village where 500 people live. David comes out in his canoe to welcome us. He is happy that we bring quite a lot of stuff. Next morning we go ashore with a dinghy full of goods. With David and a lot of kids we carry everything to the village. There is a meeting of the 'Community Council'. The Chief welcomes us and thanks us for all the goods we brought. Op bezoek bij de chiefThere is not enough food. Therefore the Council has decided to close the school in the afternoon. Due to the shortage of food the children do not have enough energy for a whole day at school.

David shows us around the village. People are very busy rebuilding the houses. We see small gardens everywhere but not a lot of vegetables right now. The people here live from what nature gives them. Normally that is a lot but now nature has abandoned them a bit.

Cave of scullsDavid proudly shows us his 'yacht club'. Yearly about 50 yachts visits Dillon's Bay and he wants to welcome them in style. He is very happy with the Full Circle flag (more a rag) to decorate the club. On the side David does tours to earn some money. He shows us the Cave of Sculls, a kind of traditional graveyard in a cave.

Just before we lift the anchor David’s son Christopher steps on board the Full Circle. He sails with us to Port Vila to go shopping. In the next week there is a cargo ship going to Erromango. There is a big swell so we are concerned that he is going to be seasick. But that is not the case, he is sleeping and snoring the whole trip!

Lees Meer
1574 Hits
0 reacties

Ravage in Waisisi Bay (english text see below)

Het is maar een uurtje varen van Port Resolucion naar Waisisi Bay. We worden Alles platopgewacht door wel 12 kano's waar de mannen en jongetjes mee vissen. De vislijnen en haakjes die we ze geven zijn zeer welkom. Ja, vis is momenteel het belangrijkste voedsel. Een uurtje later gaan we naar de wal. We nemen eerst slechts twee rugzakken mee met spullen. Wat gereedschap, knuffels en kleurplaten. Wat we aantreffen is een complete ravage. De twee dorpjes hier zijn totaal niet beschut voor wind en golven. Alle huizen/hutten zijn omgegaan. Veel bomen liggen plat, deels verzaagd om het pad weer begaanbaar te maken. Sam, de broer van de chief, leidt ons rond. Hij laatVissertjes ons zien waar enkele boten terecht zijn gekomen. Onvoorstelbaar, ruim hondert meter landinwaarts en zeker 15 meter hoog. De bootjes zijn dan ook zwaar beschadigt. Daar kan ik met mijn epoxy setjes ook niets maar aan verbeteren. Helaas. We spreken af om een uurtje later terug te komen. Met een dinghy vol spullen varen we opnieuw naar het strand. Sam staat met veel kinderen ons al op te wachten. Iedereen helpt mee om alles naar het dorpje te brengen. Daar wordt alles Lieffffuitgestalt en eerlijk verdeeld. We hebben ook een grote bus met poederlimonade en wat pakjes met koekjes. We maken een grote kan limonade en delen uit. De mensen zijn zo vriendelijk en blijven maar lachen.

Een dochter van Sam, Mary, gidst ons naar het tweede dorpje, iets hoger gelegen. Hier spreken we met James. We delen al wat kleding uit en knuffels, kleurplaten en krijtjes voor de kinderen. Maar gereedschappen en voeding kunnen ze ook hier goed gebruiken. We gaan nogmaals naar de Full Circle om de bijboot te vullen. James wacht ons op met vele 'handen'. Ook hier gaat alles in goedeNog een keer heen en weer harmonie en zien we dat er eerlijk wordt gedeeld. De sociale controle is natuurlijk ook groot.

Het is goed dat we zoveel hebben kunnen kopen van de donaties en zoveel hebben meegekregen vanuit Nieuw Zeeland. Het is hier allemaal meer dan welkom. Van enige officiele hulp van overheid of internationale organisaties zien we niets. Vreemd eigenlijk. Hoe moeilijk kan het zijn denk ik ondertussen. Eén groot schip, een paar honderd goed gevulde containers. Een helicopter desnoods. ..

Disaster in Waisisi Bay

It is only an hour sail from Port Resolucion to Waisisi Bay. We are welcomed by about twelve canoes in the bay. In with which man and boys are fishing. De lines and hooks Eerlijk verdelenwe give them are more than welcome. Yeah, fish is the main ingredient in their meals nowadays. We go ashore an hour later. We just take two backpacks with stuff. Some tools, toys en color books. What we encounter is total disaster. The two villages are very exposed to the wind and the waves. All the houses/huts went down. Many trees are down, partly sawed to clear the roads. Sam, the brother of the chief, takes us around the village. He shows were the boats ended up. It is unbelievable, more than hundred meters inland and about 15 meters high. The boats are also badly damaged. I'm sorry but with my epoxy set I can't repair those. We agree to come back within an hour. With a dinghy full of stuff we go to the beach again. Sam isIce tea met een koekje waiting for us with a lot of kids. Everyone helps to carry the goods to the village. Everything is counted and distributed. We also brought a big can with powder lemonade and some biscuits. We make about 10 liters of lemonade and share. The people are so friendly, they keep on smiling.

Sam's daughter Mary guides us to the second village, somewhat higher up. Here we talk to James. We hand out some clothes, toys, color books and crayons. But Toch wel engthey are also in need for tools and food. Again we go back to Full Circle to provision. James is waiting for us with a lot of 'hands'. Also this time everything goes in good harmony and we see that everything is distributed equally. Of course there is quite some social control.

It is good that we were able to buy so much from the donations and that we got so many things from the people in New Zealand. Here it is allBoeken voor school more than welcome. We didn't see any official help from the government or from international help organizations. Strange. How difficult can it be? One big ship with about a hundred 40 ft. containers well filled. Perhaps a helicopter…

Lees Meer
1592 Hits
0 reacties

Tanna, Port Resolution (for english text see below)

Het volgende eiland op onze route is Tanna. Dit keer doen we een baai aan de oostkant aan. Port Resolution. De afstand is net te groot om overdag te doen dus verlaten we StanleyAneityum net voor zonsondergang. Net met het opgaan van de zon komen we aan. We liggen net voor anker of er komt een man aan peddelen in zijn kano. Deze prachtige dingen zijn gemaakt van de stam van een broodvruchtboom. Ze doen daar een week over. Stanley blijkt een goede organistaor te zijn. Regelt veel voor yachties, maar ook voor mensen van zijn dorp en de andere 4 dorpen die om de baai liggen.

We varen verschillende keren met de dinghy naar de kant en steeds staan ze ons op teBlij met de beer wachten. Met veel mankracht sjouwen we alle goederen naar het dorp. Alles wordt genoteerd en in een hut gestopt die op slot gaan. Zodra ze echt veel hebben gaan ze het verdelen onder alle families. Onze rugzakken hebben we vol met kleurplaten, wasco, knuffels en speelgoed die we hier en daar uitdelen. Bij het strand zijn een paar mannen een douchehok (voornamelijk voor de toeristen) aan het repareren. Ze hebben een verroeste zaag en niet de juiste spijkers. We beloven David, die daar de leiding heeft de juiste spullen te zullen brengen. Een grote groep vrouwen is bezig met het vlechten van palmbladeren voor de wanden van het gebouwtje.

De ravage op dit eiland is vele malen groter dan op Aneityum. Complete huizen zijn ingestort. Heel veel bomen (ook enorm grote) zijn compleet ontworteld en omgevallen. De mensen hebben al veel gedaan om de boel op te ruimen. Maar het is een hele klus, er is zoveel omgewaaid! Een kettingzaag is er niet. Doordat de huizen zo eenvoudig zijn, bouwen ze deze in een mum van tijd weer op. Onze meegebrachte gereedschappen zijn zeer welkom.

Op dag 2 lopen we naar het dorp verderop daar wonen Patrick en Nelly. Ook zij regelen veel voor 'hun' dorp. Van andere zeilers die hier verleden jaar waren hebben we een tas Paul Expoxyvoor hun persoonlijk meegekregen. Patrick vertelt dat de watertank door de cycloon is beschadigd. Het ding is van polyester dus Paul beloofd hem in de middag terug te komen met de juiste spullen en het te repareren. Na lange tijd op de boot is het heerlijk langere stukken te lopen. Het valt op hoe groen en vruchtbaar het eiland is. Er staan veel fruitbomen. Maar het zal nog wel even duren voordat deze vruchten gaan dragen.

Van de eerste oogst van kleine paprikaatjes, lente-uitjes en een soort van paksoi willen de mensen ons een enorme tas meegegeven. Wij zeggen dat we maar met zijn 2-en zijn en pakken eenpaar dingen uit de tas. Zij hebben de spullen harder nodig dan wij!Vulkaan

Tanna is bekend om zijn actieve vulkaan, Yasur! Deze is al meer dan 800 jaar actief en waar er in andere landen regeltjes zijn , kun je hier naar de top lopen, zonder hekken of iets dergelijks en zo de krater in kijken naar de roodgloeiende massa. Dit spektakel willen we niet missen. Via Stanley boeken we een toertje. Rond een uur of 4 klimmen we in de jeep. In de laadbak gaan nog een stuk of 10 mensen mee naar het volgende dorp. De route zelf is al een belevenis op zich. Geen mooi geplaveide weg. Maar een een echt avontuur. Je ingewanden krijgen het zwaar te voortduren door al het gehobbel en geschud. Er is maar 1 weg richting e vulkaan en ook hier was de ravage groot na de cycloon. Met man en macht heeft men 3 dagen keihard gewerkt om de weg weer vrij te krijgen. Soms is er uit een enorme boom een stuk gezaagd zodat de weg er als het ware doorheen gaat.

De zon is al aan het zakken als we aankomen. Het laatste stuk te voet. Je voelt de vulkanische activiteiten borrelen onder je voeten. Regelmatig buldert de vulkaan en spuwt lava naar boven. Roodgloeiende stukken worden omhoog geslingerd. Wauw, dit is wel heel bijzonder. Hoe donkerder het wordt hoe mooier het wordt. Natuurgeweld....... iets waar een mens geen invloed op heeft.......

Tanna, Port Resolucion

Huis in wederopbouwNext island on our way is Tanna. This time we made landfall at the east site of the island, Port Resolution. The crossing is too many miles to do in daytime so we leave Anytium at sunset and sail overnight. At sunrise we arrive. Just anchored a man peddles by in his canoe. These beautiful things are made from the trunk of the breadfruit tree and it will take a week's time. Stanley is a good organizer. For yachties as well as for the people of his village and the other 4 villages around the bay.

We make several trips to the shore and every time people are waiting for us. With a lot Timmerenof manpower the goods are brought to the village. Everything is counted for and locked up in a shed. Later they will share everything with the families of the villages. Our backpacks are stuffed with color books, crayons, and toys and these we hand out to the kids. Some men are repairing a shower the beach (for the tourists). The saw they have is much corroded and they are in need for nails. We promise David, who is in charge, to bring proper tools and nails. Women are working on panels and roof for the building from palm leaves.

The damage on this island is much bigger than on Anytium. Lots of houses are collapsed, and trees have fallen down. The people did do a lot already to clean up the mess. But it is a lot of work. A chain saw would be handy but they do not have one. The Zoethouses (huts, to be honest) are build up quickly. Although some are in need for tools and more nails.

The next day we walk to the village of Patrick and Nellie. They also organize a lot for their village. Sailors who have been here last year gave us a bag with materials and food to bring them. Patrick tells that his water tank is damaged. It's from fiber glass and it has a crack in it. Paul fixed it was some epoxy and some fiberglass mats.

After spending a lot of time on the boat it is good to walk again. The island is very green and fertile. There are a lot of fruit trees but it will take a while before they have fruit again… From the first crop of peppers, paksoi and spring onions the people would like to give us a bag full, to thank us. But we are only with the two of us so we take a little. They are in more need of it than we are.

Tanna is also famous for its volcano, mt. Yasur. Stanley organizes a trip to the volcano Ook een pakje voor de babyfor us. It is a one and a half hour drive. We can see how much the road was damaged. It took them three days to clear the road. It is almost sunset when we arrive at the volcano. The last part we have to walk. You feel the volcanic activity beneath your feet. The view is spectacular. Every 15 to 20 minutes there is an eruption. The darker it gets the more beautiful and impressive. The strength of nature, something men can't control…

Lees Meer
1445 Hits
0 reacties

Aankomst op Anytium (for English see below)

Het eerste, meest zuidelijke eiland van Vanuatu is Anytium. Na een toch wel vermoeiende oversteek van 8 dagen zijn we blij het anker uit te kunnen gooien in een grote, beschutte baai. Middels e-mail hebben we vanuit Nieuw Zeeland onze komst al Schoolbooksaangemeld. Dit eiland is geen officiele 'Port of Entry'. Maar de locale politieman neemt waar voor Customs en Immigration. Ondanks het digitale voorwerk van onze kant is hij toch nog wel een half uur bezig met formulieren invullen en stempels zetten. We wandelen door het dorpje en praten met de bewoners. De mensen zijn heel vriendelijk, wel erg terughoudend, zelfs verlegen. De cycloon heeft ook hier z'n sporen achtergelaten. Omgewaaide bomen, een beschadigd dak. Maar aan de andere kant van het eiland is het veel erger zeggen de mensen. Daar kunnen we niet zo makkelijk komen. Het is wel 8 uur lopen over een berg heen. En een Knuffelsauto is er niet. Hoewel het mango seizoen al is begonnen en er normaliter altijd pompelmoezen aan de bomen hangen is er nu totaal geen fruit. Ook de kokosnoten zijn niet meer te eten vertellen de dorpsbewoners. We geven hier en daar wat kleding weg en knuffels aan de kinderen en dat wordt zeer gewaardeerd. Bij de primary school brengen we een stapel schoolboeken. We ontmoeten Jennifer die als vrijwilligster hier twee jaar werkt. Zij laat ons nog wat meer van de omgeving zien en introduceert ons bij mensen. Een vrouw vertelt dat haar broer drie dagen geleden is Wat een poepiebegraven. 's Avonds is er een maaltijd bij haar thuis voor de hele familie. Dit is een soort afsluiting van de rouwperiode. Ze nodigt ons en ook Glenys en Neville van de Alba uit om bij haar te komen eten. We schuiven aan voor een eenvoudige maar heel voedzame maaltijd. Twee visjes, rijst en knolgewassen als tara en mamok. Best smakelijk. Erg leuk om mee te maken. Waarschijnlijk eten de mensen dat hier dagelijks. Aanvoer van andere levensmiddelen is heel schaars. De volgende morgen hebben we een afspraak bij de kliniek. Nelson neemt de 'nebulizer' (een Nebulizerapparaat voor mensen met astma) in ontvangst die Neville en Glenys hebben gekocht en waar wij het geld voor hebben geleverd uit het donatiebudget. Nelson vertelt dat de kliniek momenteel alleen wat verbandmiddelen heeft. Nou, dan kunnen we dus ook nog wel wat ibuprofen, pleisters, zeep en antibacteriële creme brengen. En een stapel lakens en handdoeken. Ja, direct na de ramp is er door veel landen vele miljoenen gedoneerd. Althans dat lees je dan in het nieuws. Maar deze kliniek is niet erg bevoorraad. Mogelijk ligt er nog veel in Port Vila, het hoofdeiland, zo'n 300 kilometer naar het Norden. Maar ja, daar hebben ze hier niets aan. Transport is het probleem. Mooi dat we met de middelen uit Nederland kunnen bijdragen.

Vanavond gaan we, net voor donker weer ankerop. Tanna is onze volgende stop waar we dan morgenochtend aankomen. De haven/baai waar we naar toe gaan ligt aan de oostzijde van het eiland waar Pam echt vol overeen is geraasd. We zijn benieuwd wat we daar aantreffen...

Arrival at Anytium

Anytium is the most southern island of Vanuatu. The first stop of the Full Circle. The crossing from New Zealand to Vanuatu was quite exhausting. We are glad we can drop the anchor after 8 days of sailing in the big and very sheltered bay. We announced our Mooi shirtarrival already by e-mail. This Island is not an official 'Port of Entry' . But the local police officer is helping out for Customs and Immigration as well. Despite of our digital preparations he needs about half an hour to fill out the forms and stamp all the papers. We talk to the people during our walk through the village. The people are very friendly, a little bit shy. The cyclone left a footprint here. Fallen trees, broken roof. On the other side of the island the situations is worse. But it is very difficult to get there. You have to walk there going over a mountain, which takes about 8 hours. There are no cars here. The mango season has started and usually there are always pomplemouses hanging in the trees. But there is no fruit at all at the moment. There are still coconuts in the trees. But they has gone bad because of the movement. They are not eatable. We hand out some clothes and some toys to the children. We bring schoolbooks to the primary school. There we met Jennifer. She is working here as a volunteer for two years. She shows us the surroundings and introduces us to other people. A women tells that here brother was past away and was buried three days ago and that they have a meal together as a tradition that night. She invites us and Glenys and Neville as well to come over. We enjoy a simple but quite nutrious meal. Two small Kleurplatenfishes, rice and a potato like products like tara and mamok. Very tasteful. It is a nice experience. Probably the people eat this everyday. There is not much supply of other food. The next morning we have an appointment at the clinic. We hand over the 'nebulizer' that Glenys and Neville brought over, for which we supplied the funds out of the donation budget. Nelson tells that the clinic right now only has some stock of bandages, no medicines. So, later we bring some ibuprofen, plasters, soap and anti bacterial cream as well. And a pile of sheets and towels. After the cyclone disaster a lot of countries donated millions of dollars. Well, that is what you hear in the news. But this clinic is not stocked up very well. Perhaps there is a lot in Port Vila, the main island, about 300 kilometers North. But that is not helping the people here, transportation is the problem. Great we can help a little bit with the funds out of Holland.

Tonight we hoist anchor, just before sunset. The island of Tanna is the next stop where we will arrive next morning. The harbor/bay is located on the east side of the island were Pam swiped over with full power...

Lees Meer
1424 Hits
0 reacties

Hulpkonvooi in zwaar weer!

Vrijdag 1 mei zijn we dan eindelijk vertrokken, net na een passerend front. De wind viel dan ook al snel weg en we hebben een uur of 12 gemotord. Herinneringen aan eind oktober vorig jaar, met Hans en Corrie op weg naar NZ, deden het ergste vrezen. Hat zal toch niet? Toen geen wind en wel 400 liter diesel verstookt. Maar de voorspellingen waren nu anders. Er zou steeds een knoop of 15 a 20 uit het oosten waaien.

Zo ziet je vlag er na zwaar weer uitJa, voorspellingen! Dagenlang kijk je naar de websites van diverse weerstations om een zo goed mogelijk 'weather window' te vinden. Inmiddels zitten we al ruim vijf dagen op zee met 25-30 knopen wind, uitschieters naar 35. De zee is flink opgebouwd, ik schat golven van 4-5 meter. Niet erg comfortabel. Maar we houden de moed er in, het wordt geleidelijk al warmer. Ongeveer 100 mijl achter ons ploetert de Alba van Glennys en Neville. Dat is ook een Hallberg, een 42er, en ook afgeladen met spullen voor Vanuatu. Maar het Hallberg konvooi zit dus in redelijk zwaar weer. Vanuit het Zuid Franse Labrot houden Marieke en Tom ons op de hoogte van de meest recente weersvoorspellingen (internet). Dat is een mooie aanvulling op onze gribfiles die we moeizaam via de sailmail binnenhalen.

Nog ruim driehonderd mijl te gaan. Maar de boot lig als een dijk in het water met al die pakken melkpoeder, zagen, hamers, 25 zakken kleding, emmers,spijkers, waspoeder, rijst etc. We dromen inmiddels van lekker warm water en het ontzouten van lijf en boot. Nee dan was de heenweg naar NZ toch comfortabeler. Lekker een Fiji biertje drinken om 5 uur.. staan nu al 5 dagen droog. Wat dan weer wel mooi is is dat we beide geen last van zeeziekte hebben. Zelfs niet na pakweg een half jaar aan de wal leven en het heftige weer nu. Misschien zijn we voor ons leven ingeslingerd.

Lees Meer
1521 Hits
0 reacties

Bouwe is binnen

Bouwe is binnenHet stond al een tijdje in onze agenda; de aankomst van de Volvo Ocean Race in 'The city of sails', Auckland. Met iets meer belangstelling de laatste weken de speciale app gevolgd voor de voortgang van de boten. Zou Bouwe Bekking met de Brunel gaan winnen? Eerst lag de Nederlandse boot ruim 200 mijl achter. Deze tactische koers met meer mijlen leek zich uit de betalen. De Brunel voer met voorsprong op Auckland af. Maar van China naar NZ is ver en een tweede tactische zet pakte minder goed uit. Het werd uiteindelijk een vijfde plaats. Maar ja, wie niet waagt die niet wint...

DeFC bij de Volvo Ocean binnenkomst in Auckland binnenkomst was door de wedstrijdleiding voorspeld voor zaterdag. Wij dus naar Auckland. Onderweg zagen we de eerste vier al voorbij de kust varen, net ten Zuiden van Whangary. In Auckland zelf was inmiddels het Race Village geopend. Volvo pakt dan goed uit met veel informatieve en leuke stands. De steigers lagen kaar om de boten aan af te meren. Aan de kop van de wedstrijd was het heel spannend. Drie boten konden elkaar de hele tijd zien. Het werd donker. Op Bouwe Bekking wordt geinterviewdde kade veel mensen. In de verte drie rode navigatie lichten van de tricolore. Met veel bootjes er om heen en een helikopter in de lucht kwamen ze op de finish af met toch nog 10 knopen snelheid. Daar ging de Spaanse boot van Maphre als eerste over de streep. Nog geen vier minuten later gevolgt door Abhu dhabi en nog eens vier minuten door Donfeng. Drie boten binnen 8 minuten na twintig dagen zeilen en ruim 5000 mijl.

Voor het publiek worden de boten één voor één afgemeerd aan de steiger. alle boten op een rijtjeEn terwijl de bemanning wordt geknuffeld door familie en de captains worden geïnterviewd begint het shoreteam de boot al op te ruimen en af te tuigen. De zeilen gaan de wal op voor reparaties. Binnen wordt alles goed uitgesopt want dat ruikt daar niet meer zo fris. We hebben begrepen dat er zelfs een zeiler het Guinness Book of Records heeft gehaald... hij heeft zestien dagen de zelfde onderbroek aan gehad.

Het Binnenkomst Brunelis al ver na middernacht als de Brunel aankomt. Samen met nog 4 andere mensen zijn wij de enige die op de kade staan bij het Hilton hotel. Mooi gezicht, de grote zeilen met de naam er op in het spaarzame licht van de bootjes er om heen. We maken alles mee. Het aankomen, afmeren en de huldiging. Slapen op een zitzakVoor het podium vallen we later in heerlijke zitzakken in slaap. Het was een mooie nacht...

Lees Meer
1323 Hits
0 reacties

Over Mt. Cook de Tasman gletsjer, blauwe meren, pinguins en albatrossen

Het Zuidereiland van Nieuw Zeeland heeft veel te bieden. Eén van onze doelen was om, na drie jaar in de tropen, weer eens sneeuw te zien. Waar kan dat beter dan bij Mt. Cook? Met 3.750 mtr. is dit de hoogste berg van Nieuw Zeeland. Bij Lake Tekapo zien we hem al liggen, op nog wel 50 km. afstand, weerspiegeld in het blauwe gletsjerwater. Via een weg langs het meer rijden we er naar toe. Dan wordt duidelijk dat we hier in de beroemde Southern Alps zijn. Indrukwekkend. Er hangt enorm veel sneeuw en ijs aan de bergen. Het visitor center geeft met veel mooie foto's en informatie een goed beeld van de vele beklimmingen van deze berg. We fotograferen het standbeeld van Sir Edmund Hillary. Niet de eerste beklimmer van Mt. Cook maar natuurlijk wel van die ándere hoge berg,de Mt. Everest. Mt. Cook was begin vijftiger jaren meer zijn trainingsgebied. s'Middags rijden we naar de Tasman gletsjer. Aan de voet van de gletsjer is in de afgelopen jaren een meer ontstaan. En terwijl het meer langzaam groter wordt neemt de gletsjer in lengte af. En info-borden leggen uit hoe het 10.000 jaar geleden was. De gletsjer zou toen wel 2000 mtr. hoger zijn geweest en vele kilometers langer. De afname nu wordt meer verklaard vanuit de cyclus van ijstijden dan dat de oorzaak bij de opwarming van de aarde wordt gelegd. Lekker realistisch die Kiwi's, gewoon wachten op de volgende ijstijd. Komt het vanzelf weer goed.

 

Maar hoe komt het nu dat het water van gletsjermeren zoals Lake Tekapo zo prachtig blauw is? Het ijs van de gletsjer schuurt en wrijft met enorm veel druk over de stenige ondergrond. Hier komt een soort slijpsel of sediment bij vrij wat verderop het water blauw kleurt. En dat blijft lang zo. Zelfs de rivieren die richting de zee stromen zijn nog blauw. Pas door veel vermenging met regenwater neemt het blauw wat af. Veel van de meren zijn overigens afgesloten met een stuwdam. Via waterkrachtcentrales achter de dam wordt veel energie opgewekt. Heel eco! Ruim veertig procent van de elektriciteit die op het Zuidereiland nodig is wordt zo opgewekt.

 

Vanuit de bergen ben je dan in een dag weer aan de kust. In Oamaru zien we vlak voor het donker wordt, enkele geeloog pinguïns aan land komen. Ze zijn de hele dag op zee geweest om vis te vangen, tot wel 25 km uit de kust. Maar nu, net voor zonsondergang, wordt het tijd om hun jongen te voeden. In het plaatsje zien iets later de kleine, blauwe pinguïn. Ook die komt in de schemer aan land en loopt dan rustig naar de huizen toe. Nesten worden zelfs gevonden in gaten van spouwmuren. Grappige beesten.

 

Op het schiereiland net onder Dunedin zien we koningsalbatrossen. Er moet wel een flink bedrag worden neergeteld om toegang te krijgen tot het albatroscentre maar dan heb je wat. Een prachtig informatiecentrum en uitstekende rondleiding. Het is uniek. Vanuit een soort kijkhut zien we vijf albatrossen die op een nest zitten met eieren. Een enkele heeft al jongen. Mooier nog zijn de twee albatrossen die steeds rondvliegen als zweefvliegtuigen in de blauwe lucht. De spanwijdte van hun vleugels bedraagt wel drie meter. Een paar maanden na hun geboorte beginnen jonge albatrossen al aan een oefenrondje rond Antarctica...

 

Lees Meer
2192 Hits
0 reacties

Oud (hout).... en Nieuwe (look)

Bay of Islands, Opua,

Eigenlijk zitten we te wachten tot het zonnetje weer gaat schijnen om mooie foto's te maken van ons opgeknapte kuipje. Niet te geloven hoe bijna 30 jaar oud teakhout er weer uit kan zien! Prachtig. Maar we zitten midden in een depressie. De wind giert om de boot met 30 knopen of meer. Het regent en de vooruitzichten tot aan de kerst beloven niet veel goeds. Wel minder wind..... Lekker, want je wordt een beetje gek van die wind. En zoals vandaag wil je niet eens proberen om naar de wal te komen met de dinghy. We liggen aan onze 'eigen' mooring die we hebben gehuurd voor het seizoen. Maar die ligt wel een eindje van het dorpje Opua. Dus dan maar een beetje schoonmaken, lezen, computerklusjes doen en straks maar een filmpje kijken. Morgen krijgen we weer gasten. Dus we hopen nog op een weersverandering.....

Maar onze 'teakklus' is af! Het was veel werk maar het resultaat mag er zijn! Als eerste hebben we met wat mensen gesproken die dit werk doen. Globaal weet je wel wat je moet doen. Maar materialen veranderen, er zijn meerdere manieren...... Eerst maar eens je licht opsteken bij vakmensen. Die zijn er overigens genoeg in Nieuw Zeeland. Tony van Norsand Boatyard, de werf waar we in maart de boot een poosje op de wal zetten, neemt alle tijd voor ons. In ruim een uur verteld hij wat we moeten doen. Dan de spullen aanschaffen en dan gaat het echte werk beginnen. Een bekend probleem bij oude teakdekken is dat de plugjes die boven de schroeven zitten loslaten. De schroeven worden weer zichtbaar en dat is lelijk. We hebben dus eerst alle plugjes of wat er nog van over was verwijdert en de schroeven eruit gehaald. Voor een deel zit het hout dan nog vast met oude lijm. Voor een deel ligt de boel los. We hebben alles los gehaald en vervolgens de latjes geschaafd en geschuurd. Nu, anno 2015, is er gelukkig veel betere lijm en kit dan dertig jaar geleden. Wat je nu vastlijmd met sikaflex of een vergelijkbaar merk gaat niet snel meer los. De schroeven gebruiken we nog om de latten met de lijm goed aan te drukken. Als de lijm droog is kunnen de schroeven er weer uit. Gaten opboren en nieuwe pluggen erin met epoxy. En de gleuven tussen de latten vol spuiten met teaknadenrubber. Afstrijken en goed laten uitharden. En dan komt het.... schuren, schuren en nog eens schuren. Korrel 60 en 80 om een beetje op te schieten. Korrel 120 en 150 om het af te maken. De kuipbanken zijn echt mooi glad geworden en het rubber sluit goed aan. Het teak heeft nog een dikte van 10 - 12 mm. Daar kunnen we dus nog wel even mee vooruit. Dertig jaar oud en weer als nieuw. Maar ik ben blij dat we slechts de kuip hoefden te doen en niet het hele dek...

 

p.s. Die mooie foto's van het kuipje houden jullie dus nog te goed!

Lees Meer
2143 Hits
0 reacties

Hole in the Rock

Op de dag dat we aankwamen in Nieuw Zeeland werden we aangesproken door een Nederlandse schipper. Berend is na zijn zeiltocht over de Pacific in NZ blijven hangen en werkt nu al jaren als kapitein op één van de vele rondvaartboten. Fullers Great Sights, http://www.dolphincruises.co.nz De oude heer Fuller is zo'n 80 jaar geleden al begonnen met sightseeingtours in de Bay of Islands. Ging dat destijds nog met een simpel motorbootje, inmiddels vaart het bedrijf met meer dan tien moderne boten en worden er dagelijks trips georganiseerd. We nodigden hem uit voor een biertje en hij vertelde met veel enthousiasme over de vele must-see's en ankerplekken in de Bay of Islands. Bij vertrek zei hij al, 'jullie moeten gewoon een keer meekomen op mijn boot. Dan laat ik het allemaal zien'!

 

Vandaag was het zover. Berend had ons 'getext' dat we om half negen klaar moesten staan op de stijger in Opua. We gingen mee op de Tangaroa 3, een jetstream aangedreven monster dat af en toe de dertig knopen aantikt. Aan boord zo'n 50 enthousiaste toeristen die o.a. graag met dolfijnen wilden zwemmen, ook een onderdeel van de trip. Berend, Billy voor zijn kiwi-crew, had druk marifooncontact met andere boten in de baai. Waar dolfijnen zijn gespot wordt zo aan elkaar doorgegeven. De ene boot lost de andere af. En de dolfijnen vinden het wel best. De eerste groep stortte zich met flippers en snorkels in het water. Wij zaten in de tweede groep en werden al koud van het kijken naar de anderen. En die dolfijnen zijn zo toch ook mooi te zien?

 

Het volgende onderdeel was de bekende 'Hole in the Rock', een soort tunnel in een grote rots waar je doorheen kunt varen. Maar natuurlijk niet met een rondvaartboot... toch? Ja hoor, Berend wel. Heeft hij vast niet op de zeevaartschool van Terschelling geleerd. Maar met uiterste precisie manoeuvreerde hij het schip vlak langs de rotsen en door de tunnel. Waanzinnig. Een geweldige spot. Enorm veel vogels en vissen op en in het water. Een prachtig schouwspel.

 

Voor de lunch legden we aan bij een mooi eilandje. We maakten kennis met Helen en Maggie uit Engeland en klommen naar de top voor een mooi uitzicht over de baai. Na een uurtje ging het snel weer verder want er moest ook nog post bezorgd worden op Motukiekie Island. 'Neem het even over Paul, daarheen, op dat eiland af, kan ik even naar beneden'. Ok, maar met 25 knopen op een jetstream boot door de Bay of Islands is even wat anders dan met een bedaarde Hallberg Rassy rond de wereld. Gelukkig was het kielzog nog redelijk recht toen Berend weer terugkwam.

 

Later liet Berend ons nog de Black Rocks zien waar veel vogels nestelen. Een stel die hards werd het water in gelaten om mosselen van de rotsen te plukken de zogeheten 'green lip mussels'. Even later kwam Tina van de crew al langs met vers gestoomde mosselen om iedereen even te laten proeven. Heerlijk! Via Pahia en het mooie plaatsje Russell ging het weer op Opua aan. 'Stuur jij even Paul, dan kan mijn logboek invullen'. Ach ja, ik wist nu hoe het moest. Al gingen we nu maar 6 knopen..

 

Wat een geweldige dag (cool and awesome!)

We hebben genoten van de tocht, de stuurmanskunsten van Berend en de hospitality van de crew.

Monique heeft ruim 200 foto's geschoten en ik wel een uur film!

Lees Meer
1503 Hits
0 reacties