imageimageimageimageimageimageimage
imageimageimageimageimageimageimage

Full Circle Blog

De Full Circle vaart in 2017 over de Indische oceaan. Lees de avonturen van Paul & Monique en hun gasten.

Back to the Caribbean!

Weer gastenWe zijn bijna 4 weken in Suriname geweest als we losgooien van de mooring bij Marina Resort Domburg. Een geweldige plek om te vertoeven met ontzettend lieve en hulpvaardige mensen. Aangezien we in het weekend niet uit kunnen klaren vertrekken we op maandag nadat we  met een taxi naar Paramaribo rijden voor een bezoek aan de militaire politie om officieel het land te kunnen verlaten. Nog even wat boodschappen halen bij de Nederlands georiënteerde supermarkt,
Zaterdag in het holst van de nacht zijn Jim (onze topboeker) en zijn zoon Olav aan boord gekomen. Laat in de middag komt er nog een gast aan, Paul.  's Zondags nemen we de KorjaalDomburg bij Domburg naar de andere kant van de rivier. Je waant je direct in een andere wereld. Je staat direct midden tussen de plantages. Suriname is een vruchtbaar land. We wandelen tussen fruitbomen, prachtige bloemen door. Hier en daar een huis. De een wat vervallen de ander goed onderhouden. Bijna terug bij de opstapplaats van de Korjaal schuilen we onder een afdak tegen de regen. Het blijkt een ontmoetingsplek te zijn. De heren zitten aan een Parbo en vertellen ons verhalen. Weer een bijzondere ontmoeting in Suriname. De mensen zijn zo open hier en delen graag verhalen met je!

Het is rond 12 uur kentering. We maken de boot in orde en gooien precies op het juiste moment los. Je wil de stroom niet tegen hebben als je de rivier af vaart. Zeiljacht Syrinx zeilt met ons op ivm eventuele piraterij. We zoeven werkelijk de rivier af soms tikt het log meer dan 10 knopen aan! We zijn ruim voor het donker 'buiten'. En dan kan het echte zeilen beginnen.

En ook daar staat een enorme stroom! En gelukkig de juiste kant op. We hebben bijna de hele trip 2 knopen stroom mee! Ongekend! Volgend mij is dit de snelste etappe ooit! Plantage
De mannen (gasten) genieten volop. We lopen wacht. Gezellig om gezelschap te hebben bij het licht van alweer een halve maan.

zeilen 2In de loop van de donderdagochtend komen we aan bij Tobago en zijn we weer terug in de Carieb! Het anker laten we weer zakken in mooi blauw water. Een super zeiltocht van 470 mijl in 3 dagen! Niet slecht!

 

Zeilen

Lees Meer
399 Hits

De Jungle van Suriname

Korjaal bij de boven Suriname RivierWe zijn alweer een tijdje bij Domburg als we besluiten een tripje te maken naar de 'binnenlanden' van Suriname. Restaurant River Breeze dat hoort bij de Marina van Domburg is een gezellige 'hangout' voor zeilers. Er worden plannen gesmeed en er haken verschillende zeilers aan. Zo komt het dat we met een gemêleerd gezelschap (4 Nederlanders, 2 Fransen, een Zweed en een Colombiaanse) naar Botopasi  vertrekken, een 'resort' een flink eind de bovenrivier op. Hutje

Astrid van zeiljacht Syrinx, heeft wat uitzoekwerk gedaan en zich opgeofferd als reisleidster. Kent wat mensen en heeft her en der afspraken gemaakt. We worden opgehaald met een busje. We rijden naar Atjoni. Daar houdt de weg letterlijk op en kun je alleen maar verder met een korjaal. Een smalle lange Surinaamse boot. Kenny, loopt sinds een maand stage op het resort en wacht ons al op samen met de bootsman die ons zeer behendig naar het resort vaart. Geen eenvoudige taak, de rivier is snelstromend en heeft nogal wat grote rotsen her en der. Er hangt een flinke buitenboordmotor aan de boot en we 'vliegen' dan ook vooruit. Dwars door de jungle. De 2 uur durende trip is prachtig. Wat een weelderige natuur en wat is alles hier groen! Het water staat erg hoog, door de regentijd.
 
ToyaLenny ontvangt ons met Baka Bana, heerlijke gebakken banaan in een korstje. Terwijl wij smullen vertelt hij wat voor excursies we eventueel kunnen maken. Astrid heeft contact met een kunstenaar kunnen leggen en wij besluiten de volgende dag een dorp aan de andere kant van de rivier te bezoeken en naar het dorp van de kunstenaar te lopen. Kenny vergezelt ons en vertelt ons veel over de mensen die hier leven. Hij legt veel contact met mensen. Het is zo grappig dat wij gewoon kunnen communiceren met de mensen hier. Alle ouderen spreken gewoon Nederlands! Een bezoek aan het bijzondere Samaaka Maron Museum helpt ons nog meer om een beeld te vormen van de mensen die hier leven. We bezoeken een school en mogen zelfs een kijkje in de klassen nemen.

Maar het meest bijzondere van de dag is het bezoek aan de werkplaats van de kunstenaarswerkgroep Totomboti. Toya Saaki, een van de kunstenaars maakt hier oa prachtige meubelen. Een zeer aimabele man dieFC logo in de maak kinderen kansen biedt om met hout te werken. Het is er gezellig druk en ze maken er echt mooie dingen. Je ziet het geluk van hun gezichtjes stralen. Wat een mooie plek! Ook wij mogen een stuk hout pakken en ons uitleven. Paul wil ons logo in hout kerven en Toya helpt 'm erbij.

Jammergenoeg gaan we de volgende ochtend weer richting Domburg. We stoppen met de Jongeren en kunstKorjaal nog in Jaw Jaw, ook hier hebben we weer een bijzondere ontmoeting met de eigenaar van het gasten verblijf Jaw Jaw a Tela. Dit gastenverblijf ligt midden in het dorp. Bijzondere traditionals huisjes. Ook zijn er plannen om een huis te bouwen van petflessen. Het schijnt een prima materiaal te zijn om mee te bouwen en de kinderen van het dorp houden het dorp schoon omdat ze wat geld krijgen als ze flessen verzamelen/opruimen. Het unieke van deze plek is dat je midden tussen de lokale mensen zit. Zij schuiven aan wanneer ze willen. Een ongedwongen manier om veel van elkaars cultuur te leren. Een aanrader mocht je plannen hebben voor een bijzondere vakantie is Suriname!

Lees Meer
319 Hits

Ik ga jou zeggen......

We zijn alweer ruim een week in Suriname. Ruim 20 mijl de Surinamerivier op bij Domburg. Er liggen hier ongeveer 10 moorings. Wat super is met een getijderivier. Domburg Harbour Resort is heel gastvrij en heeft Leatherbackeen zwembad, douche en toiletblok en een wasmachine (kleine wasjes, grote wasjes..). Ze zetten er heerlijke koffie en hebben allerlei lekkers op de kaart. Nasi, bami, kibbeling, kroketten....met een Parbobiertje smaakt het prima.

Heel leuk om weer Nederlandse zeilers te ontmoeten. Met Michel en Astrid van de Syrinx hebben we een toertje gemaakt om de zeeschildpadden eieren te zien Suriname is Coolleggen. We hadden geluk. Er lag een enorme leatherback op het strand toen we met licht aankwamen. Dus we hebben alles prima kunnen observeren! Heel indrukwekkend. Zo'n prehistorisch beest....

Iedere ochtend doen we oefeningen met gewichten onder leiding van Chris van een Zweeds jacht! Daarna een duik in het zwembad en aan de slag (klus). Goed bezig toch?

De daaropvolgende dag zijn we naar het Brokopondo meer gereden. Een enorm stuwmeer op ruim een uur rijden van hier. We hebben dus al een aardige indruk van Suriname.

KrachttrainingVerder moet er natuurlijk ook gewerkt worden! Ik heb mijn naaimachine weer voor de dag gehaald en heb nieuwe kussens voor de kuip gemaakt. Verschillende zeiltjes tegen de zon. Morgen ga ik wat vlaggen maken.
Paul heeft de toiletten geserviced. Aan de watermaker gesleuteld. Aan de motor geklust. Dus we kunnen alweer wat klussen afstrepen.
Volgende week willen we nog een paar dagen het binnenland in.

Lees Meer
378 Hits

We zijn aan de overkant!

We zagen uit naar Fernando de Noronha, een eilandengroepje voor de Braziliaanse kust. Prima vertrekpunt ook weer voor de verdere trip langs de noordkant van Zuid Amerika richting Frans Guyana en Suriname. Parbo bierVan ver zie je het eiland al liggen. Met een zeer kenmerkende rots die hoog boven het water uittorent. Dit is de plek waar Age na 7 weken meevaren op de Full Circle weer richting Nederland gaat. We hebben er het een en ander over gelezen. Het meest absurde is wel de fee die je moet betalen. Het is een National Park waar je zo'n 17 euro per persoon per dag betaalt. Ok, daar kunnen we mee leven, maar voor de boot betalen we 75 euro per dag!! Belachelijk vinden wij. Lig je nu op een geweldige ankerplek, ok. Maar het is er verre van comfortabel. Eten blijven we doen zoals we onderweg eten als we onder helling liggen, uit een bakje. 'Er staat een swell van hier naar Tokio'. We halen het tafeltje in de kuip niet eens tevoorschijn! En de slingerzeiltjes die je behoeden van het vallen Fernando de Noronhauit bed, laten we ook maar hangen. Pffffffttttt, denk je even bij te trekken na een flinke tijd op zee.

De haven meester is wel een superaardige kerel, een van de weinige mensen die een beetje Engels spreekt hier. Voor internet moet je hier ook niet zijn. Iedereen loopt met een mobieltje, maar heeft zelf een abonnement. Als wij een simkaartje willen kopen lukt dit niet! Alleen voor mensen die een Braziliaanse id kunnen tonen. F.......k, f...k....
2 x lukt het ons om te internetten. 1 aardige ober in een restaurantje maakt een hotspot op zijn telefoon. En bij de aardige havenmeester. Het internet werkt niet maar hij laat er iemand voor komen. Na een hoop gedoe lukt het. Maar als we de volgende ochtend nog even weerkaartjes willen downloaden en een paar emails willen versturen lukt het wéér niet!

We zijn blij dat we anker op kunnen. Nog 1500 mijl dan zijn we op onze bestemming aan de overkant.  We hebben snel een goede wind te pakken, maar niet voor lang! En dan gaat ons gevecht met de doldrums beginnen. Pfffft, het is wel een mopper blog aan het worden. Maar het is zo frustrerend. Flinke golven met te weinig wind. De op de kaart aangegeven stroom MEE blijkt TEGEN te staan. En wij weten nu waarom de zeespiegel stijgt. Het regent gewoon heel veel bij de doldrums! Niet normaal wat daar valt! De motor maakt overuren en het enige wat wij willen is zeilen! Enfin, misschien zijn we wel ontzettend verwend. Want vanaf Zuid Afrika tot aan Noronha was het echt geweldig zeilen!

Uiteindelijk komt de wind. Een paar dagen gaat ie prima naar dan trekt de wind enorm aan en zeilen we anderhalve dag met rond de 30 knopen. Wauw, vermoeiend. We besluiten dat we Frans Guyana overslaan. We zullen blij zijn als we er zijn. Hoeven we niet nog een keer anker op en nog eens 150 mijl teDoldrums varen. We hebben weer genoeg klussen te doen en dan hebben we misschien nog wat tijd om iets van Suriname te zien voordat de eerste gasten weer komen!

Onderweg naar SurinameDan komen we eindelijk in de buurt van Suriname!
Het is nog een kwestie van timen om hier de rivier op te varen, zodat we de stroom mee hebben. We willen naar Domburg wat ruim 25 mijl verder op de rivier ligt. Daar hebben ze moorings waar je aan kan liggen. Wat handiger is dan achter je anker met steeds de stroom de andere kant op.

We remmen nog een beetje omdat het nog donker is en het tij nog niet juist is. Dan met zonsopkomst beginnen we met de aanloop van Suriname. We kunnen nog een heel eind de rivier op zeilen. De laatste 10 mijl moeten we op de motor varen. Rond een uur of 3 pakken we de mooring op bij Domburg! Heeeeeerlijk we zijn er. Nu eerst Surinaamse nasi en Parbobier! En dan eindelijk weer een nachtje samen slapen zonder aflossen van de wacht!

We zijn aan 'de overkant'! Nog 500 mijl dan zijn we echt de wereld rondgevaren!

Lees Meer
383 Hits

Crossing the South Atlantic

Tussen 20 februari en 11 april ben ik aangemonsterd geweest op de Full Circle voor het oversteken van het zuidelijk deel van de Atlantische Oceaan, vanaf Kaapstad naar Ilha Fernando de Noronha.

Een bonus

Age SossusvleiZo mag je het gewijzigde reisplan wel noemen. Waar het de bedoeling was om vanaf Kaapstad rechtstreeks naar St Helena te varen stelde Paul en Monique voor om eerst Walvisbaai in Namibië aan te doen. In plaats van Walvisbaai is het door gebrek aan wind dan wel wind uit de verkeerde hoek Lüderitz geworden. Het plaatsje is begin vorige eeuw ontstaan en werd bewoond door Duitse kolonisten die op zoek waren naar diamanten in de woestijn. Ook nu worden er nog steeds diamanten gewonnen in de woestijn en op de zeebodem voor de kust. Duitse invloeden zijn er nog terug te vinden door ondermeer de straatnamen en de Duitse architectuur. De woestijn in de omgeving is verboden gebied, hetgeen kenbaar wordt gemaakt door bordjes met daarop de tekst "Sperrgebiet"

Vanaf Lüderitz hebben we met een gehuurde 4 weel drive pick-up een  drie daagse trip gemaakt naar de zandduinen van Sossusvlei. 'S nachts geslapen in een geleende tent van de autoverhuurder. Het vergt enige gewenning rijden in Namibië, sowieso rijden ze links en daarnaast bestaan de wegen voornamelijk uit gravel. De kunst is om er niet te zacht overheen te rijden zodat de auto in een cadans komt en je de oneffenheden niet zo erg voelt.  Het landschap is zeer afwisselend en evenals de zandduinen van een ongekende schoonheid. Na drie dagen en een kleine 1400 km hebben we het " bakkie" weer ingeleverd bij de verhuurder. Namibië is een prachtig land met zeer vriendelijke inwoners, zeker de moeite waard voor een langer bezoek, ook zonder boot, daar heb je niets aan in een woestijn.

St Helena

Vanaf afstand een hoge kale rots, maar eenmaal aan land blijkt het, behalve kaal langs de kust een prachtig groen binnenland te hebben. Het eilandSt Helena Jamestown met circa 5000 inwoners, bekend als verbanningsoord van Napoleon is nog steeds Brits grondgebied. Wat Napoleon nooit is gelukt, hij stierf op het St Helena na 8 jaar ballingschap, schijnt een Nederlander volgens het plaatselijke museum in 1993 wel gelukt te zijn. Ontsnappen!  De Nederlander was aangehouden voor het smokkelen van drugs met zijn schip. Met behulp van een eilander, die een kleine zeilsloep voor hem had gebouwd was hij er in geslaagd  naar Brazilië te zeilen. De eilanders staan bekend om hun vriendelijkheid en hulpvaardigheid, iedereen zegt elkaar gedag in het voorbijgaan en een lift laat nooit lang op zich wachten, soms kan je natuurlijk qua hulpvaardigheid ook wel een beetje doorslaan.

Behalve dat we over het eiland hebben getoerd en gewandeld, hebben we ook gesnorkeld met whalesharks.  Na een korte instructie, met als belangrijkste mededeling blijf op afstand en raak de beesten niet aan, ga je vanaf de boot het water in. In totaal hebben we 3 whalesharks gezien, een onvergetelijke ervaring. Alleen moeten de Whalesharks ook eens worden geinstrueerd, hou je keurig afstand van de ene, zwemt een tweede op minder dan een meter afstand langs....

Ascension Island

Om het eiland aan te doen dien je vooraf toestemming aan te vragen. Van groot belang is dat, evenals op St Helena, je kan aantonen dat je verzekerd bent voor ziektekosten en repatriëring. Ondanks dat de toestemming nog niet binnen was hebben we vanaf St Helena koers gezet naar Ascension. Daar aangekomen na een tocht van 6 dagen werden we uiterst hartelijk ontvangen door Portcontrol / touristoffice. Na het inklaren van de Full Circle vertelde de dame dat immigrations onderweg was en werden we nogmaals gewezen op de ziektekostenverzekering. Nadat de man van immigrations de stempels in onze paspoorten had gezet maakte hij de opmerking" by the way I suppose your insurances are okay... ."

AscensionOp het eiland wonen circa 450 mensen en is net als St Helena Brits grondgebied. Strategisch hechten zowel de Britten als de Amerikanen er grote waarde aan. Beide naties hebben er een militaire basis. Doordat het vliegveld tot 2019 niet bereikbaar is voor de grotere toestellen van de Royal Airforce en het postschip HMS St Helena na de opening van het vliegveld op St Helena uit de vaart is genomen komt er op dit moment niemand op het eiland, zo is bijvoorbeeld het hotel op het eiland gesloten.  Taxi's en huurauto's rijden er niet. Het leven gaat er net zo snel als de schildpadden die na 35 jaar voor de eerste keer terugkeren om eieren te leggen op het strand

Tom, een onderwijzer, voor 2 jaar gestationeerd op het eiland, heeft ons een lift gegeven tot boven op de Green Mountain. Hij vertelde dat op het eiland oorspronkelijk een boom heeft gestaan en dat circa 150 jaar geleden alle vegetatie op de berg van buitenaf is aangeplant met als belangrijkste doel vocht vast te houden voor de waterhuishouding op het eiland.

Fernando de Noronha

Hooggespannen zijn de verwachtingen van het eiland wanneer het na 10 dagen op zee in zicht komt. Het is een nationaal natuurpark en om er aanFernando land te komen dient er een klein vermogen aan fees worden betaald. Welkom geheten door een groep dolfijnen die voor de boot uitzwemmen wordt het anker gedropt in de baai. Inklaren op zondag gaat niet lukken. Ook het vinden van een geldautomaat vergt de nodige tijd. Na het voldoen van de nodige fees op maandag ligt het eiland gedeeltelijk voor ons open. Gedeeltelijk, omdat voor een aantal stranden apart betaald moet worden. Hoewel we zeker niet het hele eiland hebben gezien en het zeker wel mooi is, kan ik mij niet aan de indruk onttrekken dat vanwege de grote aantrekkingskracht van de binnenlandse toeristen de overheid hiervan behoorlijk (mis-)gebruik maakt.

Naar huis

Na 7 weken + 1 dag, waarin we 4070 NM hebben afgelegd in 31 etmalen, vlieg ik 11 april naar huis. Beste Monique en Paul, hartelijk dank voor jullie gastvrijheid, het vertrouwen en de mogelijkheid voor deze unieke ervaring.

 

Age Meijer

Lees Meer
358 Hits