imageimageimageimageimageimage
imageimageimageimageimageimageimage

Full Circle Blog

De Full Circle vaart in 2017 over de Indische oceaan. Lees de avonturen van Paul & Monique en hun gasten.

Walvisbommetje

Lees Meer
713 Hits
0 reacties

Door 'de sleuf'

We zijn in Port Moresby, Papua Nieuw Guinea. Na een pittige tocht van 1200 mijl door de Coral Sea. Veel wind en hoge golven. Geen moment echt rust. De boot is dan voortdurend Torres sraitin beweging. Steeds schrap zetten om niet van de bank te glijden. We verlangden naar het einde. We keken uit naar de Royal Papua Yacht Club. Dat schijnt zo wat de enige veilige plek te zijn hier want Port Moresby staat in de top tien van meest gevaarlijke steden van de wereld. Dus gingen we met de taxi naar het Indonesische Consulaat om een visum aan te vragen. En die zijn dinsdag al klaar. We maken ons op voor de volgende etappe. ‘Slechts’ 1400 mijl deze keer, naar Kupang.

We gaan dan door 'de sleuf'. Mijn moeder Willy, bijna 90, volgt ons met een oude Bosatlas. Eilco KasemierEn met de loep had ze al gezien waar we heen gingen. De Torres Strait, toch wel de belangrijkste vaarweg van het Zuidelijk Halfrond werd aldus door haar omschreven. In de zeventiger jaren gingen Herman Jansen (De horizon zeilt mee) en Eilco Kasemier ons voor. De horizon zeilde meeMaar die mannen voeren solo en moesten tussen de riffen ook nog een zonnetje schieten om de positie te bepalen. Beide boeken hebben we aan boord en we lezen er regelmatig in. Destijds verscheen er twee wekelijks een verhaal in de Waterkampioen. Hoe zij destijds rond de wereld zeilden sprak enorm tot de verbeelding. Nee, dan hebben wij het nu een stuk gemakkelijker met gps en kaartplotter. Toch blijft het een lastig stuk. Veel riffen, veel scheepvaart en de nodige koerscorrecties.

Op naar de Indische Oceaan!

Lees Meer
1033 Hits
0 reacties

4 jaar onderweg

Sail Away 38Vandaag 28 mei vieren we een klein beetje feest. In het leven moet je zoveel mogelijk mijlpalen aangrijpen om te vieren. Het is alweer 4 jaar geleden vandaag dat we vertrokken uit het pittoreske Harlingen! Inmiddels hebben we 'aangetikt' aan de andere kant van de wereld en zijn we op de 'terugweg'. Het is nog steeds heerlijk op ons drijvende huisje en we genieten nog steeds iedere dag van dit bijzondere leven!

Getagged in:
Lees Meer
953 Hits
0 reacties

Erromango, geen eten, geen school! (English text, see below)

We varen Dillon's Bay in op Erromango. Hier loopt een riviertje de zee in. Daarnaast ligt een dorpje met ongeveer 500 inwoners. David komt al aan peddelen in zijn kano en heet ons Wat een snoetjewelkom. Hij is blij als hij hoort dat we nogal wat spullen meebrengen. De volgende morgen gaan we met een volle dinghy naar de kant. Met hulp van David en een aantal kinderen wordt alles naar een soort gemeenschapsruimte gebracht. Hier is een vergadering van de 'community council' aan de gang. De chief heet ons welkom en bedankt ons uitvoerig voor de spullen. Er is te weinig te eten. De Council heeft daarom besloten dat de school 's middags dichtgaat. Er is te weinig te eten en de kinderen hebben niet genoeg energie voor een hele schooldag...

MoestuinDavid laat ons het dorpje zien. De mensen zijn erg druk met het opbouwen van de huizen. Overal zien we moestuintjes, keurig bijgehouden. Maar het levert nu nog niet veel op. De mensen leven hier van wat de natuur hen geeft. En normaliter geeft de natuur hen veel. Maar de natuur heeft ze nu een beetje in de steek gelaten.

David is vooral trots op zijn 'jachtclub'. Jaarlijks komen er zo'n 50 jachten ankeren en die wil hij in stijl ontvangen. Hij is dan ook blij met onze volledig uit elkaar gewaaide Full Circle vlag David en Paul met de Full Circle vlagom de club een beetje aan te kleden. Om wat te verdienen doet David toertjes. Zo laat hij ons de Cave of Sculls zien. Een soort traditionele begraafplaats in een grot waar je dan naast een aantal schedels en beenderen zit.

Kort voor vertrek komt David's zoon Christopher aan boord. Hij vaart mee naar Port Vila om daar inkopen te gaan doen die dan volgende week met een vrachtschip naar Erromango kunnen. Er loopt een behoorlijke deining en we zijn dan ook een beetje bezorgd dat Chris misschien flink zeeziek wordt. Maar hij slaapt en snurkt eigenlijk de hele trip.

Erromango, no food, no school!

We arrive in Dillon's Bay, Erromango. A river runs into the sea and beside the river is a village where 500 people live. David comes out in his canoe to welcome us. He is happy that we bring quite a lot of stuff. Next morning we go ashore with a dinghy full of goods. With David and a lot of kids we carry everything to the village. There is a meeting of the 'Community Council'. The Chief welcomes us and thanks us for all the goods we brought. Op bezoek bij de chiefThere is not enough food. Therefore the Council has decided to close the school in the afternoon. Due to the shortage of food the children do not have enough energy for a whole day at school.

David shows us around the village. People are very busy rebuilding the houses. We see small gardens everywhere but not a lot of vegetables right now. The people here live from what nature gives them. Normally that is a lot but now nature has abandoned them a bit.

Cave of scullsDavid proudly shows us his 'yacht club'. Yearly about 50 yachts visits Dillon's Bay and he wants to welcome them in style. He is very happy with the Full Circle flag (more a rag) to decorate the club. On the side David does tours to earn some money. He shows us the Cave of Sculls, a kind of traditional graveyard in a cave.

Just before we lift the anchor David’s son Christopher steps on board the Full Circle. He sails with us to Port Vila to go shopping. In the next week there is a cargo ship going to Erromango. There is a big swell so we are concerned that he is going to be seasick. But that is not the case, he is sleeping and snoring the whole trip!

Lees Meer
943 Hits
0 reacties

Ravage in Waisisi Bay (english text see below)

Het is maar een uurtje varen van Port Resolucion naar Waisisi Bay. We worden Alles platopgewacht door wel 12 kano's waar de mannen en jongetjes mee vissen. De vislijnen en haakjes die we ze geven zijn zeer welkom. Ja, vis is momenteel het belangrijkste voedsel. Een uurtje later gaan we naar de wal. We nemen eerst slechts twee rugzakken mee met spullen. Wat gereedschap, knuffels en kleurplaten. Wat we aantreffen is een complete ravage. De twee dorpjes hier zijn totaal niet beschut voor wind en golven. Alle huizen/hutten zijn omgegaan. Veel bomen liggen plat, deels verzaagd om het pad weer begaanbaar te maken. Sam, de broer van de chief, leidt ons rond. Hij laatVissertjes ons zien waar enkele boten terecht zijn gekomen. Onvoorstelbaar, ruim hondert meter landinwaarts en zeker 15 meter hoog. De bootjes zijn dan ook zwaar beschadigt. Daar kan ik met mijn epoxy setjes ook niets maar aan verbeteren. Helaas. We spreken af om een uurtje later terug te komen. Met een dinghy vol spullen varen we opnieuw naar het strand. Sam staat met veel kinderen ons al op te wachten. Iedereen helpt mee om alles naar het dorpje te brengen. Daar wordt alles Lieffffuitgestalt en eerlijk verdeeld. We hebben ook een grote bus met poederlimonade en wat pakjes met koekjes. We maken een grote kan limonade en delen uit. De mensen zijn zo vriendelijk en blijven maar lachen.

Een dochter van Sam, Mary, gidst ons naar het tweede dorpje, iets hoger gelegen. Hier spreken we met James. We delen al wat kleding uit en knuffels, kleurplaten en krijtjes voor de kinderen. Maar gereedschappen en voeding kunnen ze ook hier goed gebruiken. We gaan nogmaals naar de Full Circle om de bijboot te vullen. James wacht ons op met vele 'handen'. Ook hier gaat alles in goedeNog een keer heen en weer harmonie en zien we dat er eerlijk wordt gedeeld. De sociale controle is natuurlijk ook groot.

Het is goed dat we zoveel hebben kunnen kopen van de donaties en zoveel hebben meegekregen vanuit Nieuw Zeeland. Het is hier allemaal meer dan welkom. Van enige officiele hulp van overheid of internationale organisaties zien we niets. Vreemd eigenlijk. Hoe moeilijk kan het zijn denk ik ondertussen. Eén groot schip, een paar honderd goed gevulde containers. Een helicopter desnoods. ..

Disaster in Waisisi Bay

It is only an hour sail from Port Resolucion to Waisisi Bay. We are welcomed by about twelve canoes in the bay. In with which man and boys are fishing. De lines and hooks Eerlijk verdelenwe give them are more than welcome. Yeah, fish is the main ingredient in their meals nowadays. We go ashore an hour later. We just take two backpacks with stuff. Some tools, toys en color books. What we encounter is total disaster. The two villages are very exposed to the wind and the waves. All the houses/huts went down. Many trees are down, partly sawed to clear the roads. Sam, the brother of the chief, takes us around the village. He shows were the boats ended up. It is unbelievable, more than hundred meters inland and about 15 meters high. The boats are also badly damaged. I'm sorry but with my epoxy set I can't repair those. We agree to come back within an hour. With a dinghy full of stuff we go to the beach again. Sam isIce tea met een koekje waiting for us with a lot of kids. Everyone helps to carry the goods to the village. Everything is counted and distributed. We also brought a big can with powder lemonade and some biscuits. We make about 10 liters of lemonade and share. The people are so friendly, they keep on smiling.

Sam's daughter Mary guides us to the second village, somewhat higher up. Here we talk to James. We hand out some clothes, toys, color books and crayons. But Toch wel engthey are also in need for tools and food. Again we go back to Full Circle to provision. James is waiting for us with a lot of 'hands'. Also this time everything goes in good harmony and we see that everything is distributed equally. Of course there is quite some social control.

It is good that we were able to buy so much from the donations and that we got so many things from the people in New Zealand. Here it is allBoeken voor school more than welcome. We didn't see any official help from the government or from international help organizations. Strange. How difficult can it be? One big ship with about a hundred 40 ft. containers well filled. Perhaps a helicopter…

Lees Meer
928 Hits
0 reacties