imageimageimageimageimageimageimageimage
imageimageimageimageimageimageimageimage

Full Circle Blog

De Full Circle vaart in 2019, na een wereldreis van ruim 8 jaar weer naar 'huis' via de atlantische oceaan. Lees de avonturen van Paul & Monique en hun gasten.

Zwemmen met walvissen

Bultrugwalvissen komen in alle oceanen voor. In de lente, zomer en herfst zijn ze te vinden rond de poolgebieden waar ze zich voeden. In de winter trekken ze naar de gebieden rond de evenaar om te paren en te baren in warmer water. Het bijzondere is dat ze elk jaar dezelfde route volgen en steeds terugkeren naar de plek waar ze zijn geboren.

Aangekomen in Tonga, we liggen nog aan de ‘Wharf’ waar we mét de boot in moeten klaren komen we al bekende zeilers tegen die zo enthousiast zijn over hun ervaring ‘zwemmen met walvissen’ dat we al overstag zijn! Een dag later komen we Nederlanders uit Australie tegen die speciaal voor het zwemmen met walvissen naar Tonga zijn gekomen. Ze gaan maar liefst 3 x! Het is best een kostbaar uitstapje maar het is meer dan de moeite waard!

Onze gasten, De Limbo’s arriveren een paar dagen later en voelen er ook wel voor om dit ‘uitstapje’ te doen. Nadat we een week van het ene mooie plekje naar het andere mooie plekje van de Vava’u- groep zeilen, snorkelen, zwemmen en wandelingen maken en een lokale lunch met Tonganeze muziek mee maken varen we terug naar het hoofstadje Neiafu. Morgen is het zover! Om kwart voor zeven zijn we paraat en varen we met een snelle boot zuidwaarts. Onderweg pikken we nog 3 Nieuw-Zeelanders op van een catamaran. Eén van de gidsen zit op het dak van de boot en tuurt de horizon af, op zoek naar een ‘fontein’ van lucht die de walvissen uitblazen uit hun spuitgat.

We hebben geluk en vinden een moeder met haar kalf! De eerste keer dat we ons in het water laten glijden zien we alleen de enorme staart van de moeder onder ons wat al veel indruk maakt. Er mogen steeds maximaal 4 mensen met de gids het water in. Dus we wisselen steeds af met de Nieuw Zeelanders. In totaal gaan we wel 5 keer het water in. Steeds moeten we ons weer moeite geven om de moeder met haar kalf te spotten. Vaak zit het kalf als het ware onder haar moeder ‘geplakt’. De laatste keer dat we te water gaan is het meest indrukwekkend, het kalf is heel nieuwsgierig en komt heel erg dichtbij op zo’n 1½-2 meter afstand, terwijl de moeder ‘m in de gaten houdt op zo’n 8 meter onder ons! Het kalf buitelt en duikt dat het een lieve lust is. Je ziet dat ze ons in de gaten houdt wat een bijzondere dieren zijn dit. Het is niet te bevatten wat is dít mooi! Het kalf is maar een paar weken oud maar al zo’n 5 meter! Bij de geboorte weegt een ‘baby-walvis’ ongeveer een ton! Terwijl moeder ongeveer de grootte heeft van de Full Circle (15 meter) en tot 45 ton kan wegen! Dit enorme beest heeft al 6 maanden niet gegeten! Vanaf het vertrek van de Antarctische wateren tot hier (meer dan 3000 km) teert ze op de dikke laag blubbervet. En dat terwijl haar kalf zo’n 500 liter melk drinkt per dag! Pas als ze in november terug is in de Antarctische Oceaan zal ze zich weer tegoed doen aan enorme hoeveelheden krill (een soort plankton), zo’n 1 tot 2 ton per dag!

Je kan het je bijna niet voorstellen dat er zoveel op deze dieren is gejaagd. Op het dieptepunt van de walvissenjacht in de jaren 80 bedroeg de grootste populatie bultruggen slechts 60 vrouwtjes. Gelukkig werd in 1986 de jacht op walvissen wereldwijd verboden. In Tonga werd dit al een aantal jaar eerder verboden. Een goede zet, omdat de walvissen naar hun ‘geboortegrond’ terugkeren. Heb je je eigen wateren leeggeharpoeneerd, dan zie je nooit meer een walvis! Dat is bij Fiji het geval.

Het was een ervaring die je waarschijnlijk maar 1 keer in je leven meemaakt en die we niet snel zullen vergeten!

Door dit overweldigende gebeuren zou ik bijna vergeten dat we tijdens dit tripje ook prachtige snorkelsspots hebben bezocht. Bij de Mariners Cave moet je onder een rotswand doorzwemmen om in een grot te komen met een spectaculaire lichtinval.......

Lees Meer
3060 Hits
0 reacties

Buck

Een vriend is overleden. Buck Burmann. Vriend van de Full Circle.

Buck en ik kennen elkaar van de schippersopleiding van de Zeezeilers van Marken. Of eigenlijk al eerder van een zeilreis naar de Duitse Bocht, toen we platgingen met de Jan van Gent in het Stortemelk boven Vlieland, op 11 september 2001. De Duitse Bocht hebben we die week niet gehaald. Wel CWO-3. Na de schippersopleiding zijn we enthousiast aan de slag gegaan. Veel instructiereizen op de Waddenzee en naar het buitenland. We hebben ook samen een reis gedaan naar de Kanaaleilanden en Zuid Engeland. Terwijl de cursisten hun opdrachten deden dronken wij een Guinness in St Peter Port. Landen op Sark en vis eten in St Malo. We deelden een passie voor zeilen maar vonden het instructie geven ook echt leuk. We zijn beiden ook vanuit het bedrijfsleven als ‘zij-instromer’ aan de slag gegaan in het HBO-onderwijs. Marketing en strategiecolleges. Het onderwijs paste Buck duidelijk beter dan mij.

Met Monique kreeg ik de kans om een droom te gaan realiseren. In het hele Full Circle project was Buck zeer betrokken. Toen we een keer in Paterswolde kwamen eten had Buck al een plaatje van de boot van het internet geprint en aan de muur gehangen! Ons businessplan heeft hij met zijn groene viltstift doorgespit en van commentaar voorzien. Ik voelde me bijna één van z’n studenten. Maar zijn feedback was veel waard. Buck heeft ook voor ons zijn netwerk opengezet. Een fiscalist? Een bankier? Een jurist? Hij had ze allemaal. Ik vertel nog vaak aan anderen over ons businessplan. Dat dat zo'n swung gaf aan het geheel. Een basis vormde. Op Buck’s advies zijn we ermee naar de Rabobank gegaan. We wisten inmiddels wel dat we de benodigde financiering met familie en vrienden konden realiseren maar, zei Buck, 'als de bank je geld wil lenen op basis van dit plan, is het een goed plan'! En zo liep het en wat een goed gevoel gaf ons dat.

Met de Full Circle hebben we nog een leuke reis gemaakt naar de Engelse Oostkust. Guinness gedronken bij de Butt & Oister, met Marijke en Hans. In ons eerste jaar van de reis heeft Buck ons opgezocht in Noord Spanje. Ik zie hem nog staan met z’n musto tas op de steiger van Santander. Daarna gevaren naar La Coruna met Peter en Shamim. We denken nog altijd aan die keer dat hij op de kademuur stond met een lange lijn. 'Ik heb goed nieuws en slecht nieuws; er is vanavond vuurwerk in de stad maar dat is wel hier'. Niks afmeren aan die kade dus. We vonden een ander plekje naast een vissersboot en ’s avonds was het vuurwerk geweldig.

Wij zijn inmiddels twee keer teruggeweest in Nederland. Beide keren hebben we bij Margreeth en Buck heerlijk asperges gegeten. En het was erg gezellig. Verder mailden we af en toe. En dat was goed. Het gaat niet om de frequentie van het contact maar om de inhoud. 'Vriendschap dat moet lopen, we zien elkaar wel weer' (Harrie Jekkers/Klein Orkest). Maar het idee dat ik je nu niet meer ga zien kan ik niet bevatten. Dat we geen Guinness meer drinken. Buck die liever head-up zeilde dan North up. Buck die altijd van die originele cadeautjes gaf. Buck van ‘geen dag zonder Bach’. Buck in z'n rode/roze Musto-pak. Ik ga je enorm missen, je betrokkenheid, bevlogenheid, enthousiasme, en inspiratie. Maar bovenal je vriendschap.

Tonga, september 2014

Monique en Paul

Lees Meer
2378 Hits
0 reacties

Waarom stoppen we op Niue?

Na het zwaaien naar Palmerston trok de wind alleen maar meer aan. 25 Knopen en meer. Weer geen relaxte zeiltocht. Van alle weersites en informatiebronnen die we raadplegen als voorbereiding en tijdens een zeiltocht, begrijpen we dat 2014 waarschijnlijk de boeken in gaat als een ( zij het een zwak ) El Nino jaar. Verklaart misschien het een en ander?

Na een aantal dagen op zee met zoveel wind ben je dan ook blij als er nog een eiland op je route ligt. Als de wind was afgenomen waren we direct naar Tonga gevaren. Maar we zijn blij dat we Niue hebben ontdekt! Het is een land op zich, hoort niet bij andere eilanden, een van de kleinste landen ter wereld, maar ze hebben wel een connectie met Nieuw Zeeland.

 

Een heel bijzondere plek! Vroeg in de ochtend vissen we de mooring op. Uitgepierd.... Dus we pakken een paar uurtjes slaap. Jammer blijkt achteraf...... Het schijnt dat op 50 meter van onze boot een groep walvissen een mooie show heeft gegeven. En wij zijn daar gewoon doorheen geslapen! Niue is een van de 3 plekken in de wereld waar je met walvissen kunt zwemmen! En het heeft nog veel meer te bieden......

 

We wachten bij de wharf op de douane en immigratie. Hier hebben ze wel een hele bijzondere manier om je dinghy aan te leggen. Er is een hoge kademuur met een kraan erboven. Nadat iedereen uitgestapt is, haak je de kraan aan een strop aan je dinghy en hijs je 'm zo op de kant. Er staan lijnen geschilderd op de kade, niet voor auto's maar om je dinghy tussen te parkeren. Het is de eerste keer effe wennen, maar het is wel te doen! De ene zeiler helpt de andere zeiler die voor het eerst aankomt.....

 

Bij de Niue Yacht Club, the 'biggest little yacht club in the world', waar we moeten betalen voor de mooring, worden we heel vriendelijk ontvangen. Er is internet, zij het supersloom en we kunnen er boeken 'swoppen'. We besluiten de boot eens flink op te ruimen en veel spullen aan de Yacht Club te schenken, waar ze heel blij mee zijn.

 

Voor een schappelijke prijs huren we een autootje. Laden de snorkelspullen, camera's en lunchpakketjes in en ontdekken steeds meer van dit bijzondere eiland.

 

We zijn zo blij dat we per ongeluk op Niue verzeild zijn geraakt. Het is het grootste koraalatol eiland in de wereld. Met zoooooo ongelofelijk helder water overal! Er zijn plekken waar je wel tot 80 meter diep kan kijken! De plekken die we willen zien staan perfect aangegeven. Prachtige grotten, een soort van natural pool met prachtig koraal, we klimmen & klauteren naar een plek waar de natuur prachtige arcadebogen heeft uitgehouwen in dit poreuze 'lime stone'. Wat bijzonder is, is dat dit gesteente makkelijk water doorlaat. Regenwater wordt hierdoor gefilterd en komt in het water terecht. Voordat dit echt mengt met het zeewater, ziet het er wazig uit, duik je een halve meter naar onder is alles cristal clear!

 

Ja, dus we zijn blij met onze stop op Nieu! De walvissen hebben we 's nachts horen zingen. Dat resoneert door de hull van de boot. Echt heel bijzonder! Dus wat wij nu zeggen = NIUE DOEN!

Lees Meer
1532 Hits
0 reacties

Zwaaien naar Palmerston

We waren er al weken mee bezig, Palmerston Island. Een atol behorende tot de Cook's Eilanden. Wel 500 km verwijderd van wat voor ander eiland dan ook. Zo'n beetje 'het einde van de wereld'. En ja, we werden benaderd door de producer van Floortje Dessing. Of we met Floortje naar Palmerston Island wilden varen. Voor haar programma 'Floortje naar het einde van de wereld' Ja natuurlijk! Leuk! Wekenlang is er heen en weer gemaild. Het valt niet mee zo iets in te passen. Ons schema gaf aan de tweede helft van augustus. Voor Floortje was dit niet ideaal maar het leek toch te lukken. Uiteindelijk paste het toch niet.......

Maar wat is er nu zo bijzonder aan Palmerston Island, behalve dat het zo afgelegen ligt? Wel er wonen zo'n 50 mensen en die stammen allemaal af van de Engelse zeekapitein uit Lancashire. Deze William Marsters vestigde zich in 1862 op Palmerston met drie vrouwen van Penrhyn, een ander eiland van de Cook's. Hij verwekte bij hen 26 kinderen en verdeelde het eiland en de riffen in secties voor elk van de drie 'families'. Hij stelde leefregels in en bepaalde zelfs wie het met wie mocht doen. Wel verstandig.

Onze belangstelling voor Palmerston en zijn aparte geschiedenis was gewekt. En verder lazen we dat er maar zo'n 30 jachten per jaar langskomen. En die worden allemaal vriendelijk ontvangen door de bewoners en voor een paar dagen 'geadopteerd' door één van de families en voorzien van eten, vooral papegaaivis. En ja, als je wat wasmiddel, vishaken, touwwerk of benzine kon missen dan werd dat natuurlijk zeer gewaardeerd.

Op dus naar Palmerston, dan maar zonder Floortje. Vanaf Maupiti, onze laatste stop in Frans Polynesie, zetten we zeil voor de tocht van 600 zeemijlen (ruim 1100 km). Normaliter doen we dat in een dag of vier, vijf. Maar er was zo weinig wind dat we ruim een week nodig hadden. Eindelijk kwamen de palmbomen van Palmerston in zicht. De wind was inmiddels helemaal terug en... er stond een swell (deining) van ruim 3 meter! Niet echt de ideale condities om vast te maken aan een mooring op korte aftsand van het rif. Via de marifoon hadden we contact met Simon Marsters. We overlegden de mogelijkheden. Hij wilde ons zó graag ontvangen en helpen. Maar wij waren bezorgd. De golven braken op het rif achter de mooringplaats. De wind moest zeker naar zuid-oost draaien. Dat zou volgens de weerberichten zeker 2 dagen duren. En de 'swell from hell' bleef onveranderd. We hebben nog een nachtje bijliggend op zee doorgebracht. En uiteindelijk het enige juiste besluit genomen, zwaaien naar Palmerston en doorvaren. We zijn benieuwd naar de reportage van Floortje....

Lees Meer
1706 Hits
0 reacties

Met rode sticker op één en zelf bier brouwen

Maupiti,

We schrijven al een tijdje over Frans Polynesië. En hoe duur het is. Maar hoe zit dat nu precies? Zorgt Frankrijk wel een beetje voor z’n overzeese gebiedsdelen?

 

De eilanden in het oosten van Frans Polynesië zijn heel mooi maar liggen erg afgelegen. Er wonen ook niet zoveel mensen. Eens in de maand komt er een bevoorradingsschip langs, de Aranui. Een feestdag voor de eilanders die weer voorzien worden van diepvrieskip, zonnebloemolie, meel en allerlei andere 'eerste levensbehoeften'. Regelmatig kunnen we lekkere baguettes kopen. Soms vers gebakken, dan weer uit de diepvries. Ook goed, piepen we zelf wel even op in de oven. Boodschappen zijn in Frans Polynesië heel erg duur. Natuurlijk, het moet allemaal van ver komen. We waren gewaarschuwd en hadden dus in Panama al flink gebunkerd. Maar voor een baguette betalen we steeds maar 53 Polynesische franken. Omgerekend nog geen 50 eurocent. Dat is wel erg goedkoop. Hoe kan dat? Op het atol Fakarava is een bakkerij met een supermarkt. We mogen de bakkerij wel even bekijken. Ze werken hier wel mooi met de 'gekoeld gerezen' bakmethode. Het deeg wordt 's middags bereid en tot baguettes verwerkt. Die gaan vervolgens op karren in een geconditioneerde ruimte. Terwijl de bakker nog slaapt gaat de temperatuur langzaam omhoog en gaat het brood mooi rijzen. Als de wekker gaat kunnen de karren direct de oven in en een half uur later zijn de baguettes klaar. Maar hoe zit het nu met die 53 franken? De eigenaar van de bakkerij legt ons uit dat Frankrijk het meel (deels uit Nederland) en de gist subsidieert. Transportkosten worden ook niet gerekend. En zo kost in heel Frans Polynesie een baguette 53 franc. En deze speciale regeling geldt dus voor een flink aantal producten. Zo vinden we pasta, rijst, olie, meel, boter, melk en nog veel meer producten met een rood prijsstickertje. PPN staat er dan op het schap, Prix Produit Necessaire. Zo wordt Frans Polynesie weer betaalbaar. Dat scheelt dus leuk voor ons zeilers. Alleen jammer dat er op de wijn en bier ook niet zo'n rood stickertje zit...

Zeilers zijn inventief. We kregen eerder al het recept om zelf yoghurt te maken en dat doen we nu een paar keer per week. En aan deze categorie zelf bakken en brouwen is nu toegevoegd; bier maken! Beter gezegd, gemberbier. We kregen het recept van David & Bella. Wat je er voor nodig hebt en hoe het moet lees je binnenkort op Mniekookt. Of misschien in de nieuwe rubriek Paulbrouwt.

Lees Meer
1576 Hits
0 reacties