imageimageimageimageimageimageimageimage
imageimageimageimageimageimageimageimage

Full Circle Blog

De Full Circle vaart in 2019, na een wereldreis van ruim 8 jaar weer naar 'huis' via de atlantische oceaan. Lees de avonturen van Paul & Monique en hun gasten.

Tahiti voor uw betere kluswerk en al uw booTschappen

Tahiti

Ondertussen vliegt de tijd voorbij en zijn we alweer ruim 2 weken binnen het rif van Tahiti. Een mooie ankerplek, maar dat vinden wij niet alleen. Er liggen hier honderden boten. Na maanden van kleine eilandjes waar als het er al is alleen piepkleine supermarktjes te vinden zijn, is het een walhalla hier op Tahiti! Met een grote booTschappenwagen door de Carrefour sjeezen! Heeeeeerlijk. Waar wij al niet blij van worden! Stiekem eten we hier wel 3 x in de week maaltijdsalade en hebben we al heel wat puntjes brie achter de kiezen! Vanaf Panama hebben we geen grote inkopen meer gedaan. Maar al zeg ik het zelf, de bevoorrading was perfect! We hebben niet 1 x de misgegrepen. En nu is het sjouwen geblazen om te bevoorraden tot Nieuw Zeeland. Want ook nu zullen we alleen maar kleine eilandjes aandoen.

Maar niet alleen voor het fourageren is Tahiti geweldig, ook voor de klussen aan de boot kun je hier van alles krijgen. Zoals we in de vorige mail al schreven hebben we hier onze Genua (fok) naar de zeilmaker gebracht. Deze is weer gerepareerd terwijl ikzelf met behulp van Bella (een Oostenrijkse zeilster die ook onze dinghy cover heeft gemaakt) de kotterfok gerepareerd heb. Onze Sailrite naaimachine is goedgekeurd en is al helemaal ‘ingenaaid’!! De Lazy Bag (waar het grootzeil in opgevangen wordt) heeft wat lapjes gekregen. Paul heeft de furlings (waar de fokken op gerold worden) onder handen genomen. Het buitenboordmotortje heeft een beurt gehad. De man van Bella (David) hebben we verschillende malen de mast in gehezen om daar inspecties te doen en alles te checken. Verstaging controle. Ankerkluis schoongemaakt en de houten planken gelakt...... Dus als jullie denken dat we vakantie aan het vieren zijn.......

Tahiti zelf........ is een groot eiland, waar zelfs een soort van snelweg is! Er wonen hier heel veel Fransen. Papeete is een grotere stad waar van alles te krijgen is. Wij hebben er bijvoorbeeld prachtige stoffen gekocht met exotische prints waar ik (natuurlijk met de Sailrite) mooie lakens van maak. De mensen zijn extreem aardig hier. Doordat de bus onregelmatig rijdt en wij het leuker vinden om bijzondere onmoetingen te hebben, steken we bijna altijd onze duim op en krijgen we vaak al snel een lift. Gister nog, werden we meegenomen door een gepensioneerde advocaat, die ons bij hem thuis voor een drankje uitnodigde. Genietend van een lekker slokje hadden we een geweldig uitzicht op Moorea!

Wat een bijzondere ervaring was, was de Roulotte. In de stad aan het water komen ’s avonds net voor de zon onder gaat allemaal bestelbusjes aangereden op een grote plek. Er gaat een soort van luik open, tafels/stoeltjes/kleedjes etc komen naar buiten en in een mum van tijd ontstaat er een gastronomisch plein...... Heel gezellig, errug lekker..... Wij hebben na 3 x rondgelopen te hebben besloten om Chinees te eten. De prijzen zijn zeer acceptabel, alleen serveren ze geen alcohol (da’s nou weer jammer)! Maar we hebben een geweldige avond! Tahiti is leuk, gastvrij ...... op verder naar de Society Islands.

Lees Meer
1980 Hits
0 reacties

Pak op je donder

Tahiti,

Elke zeezeiler krijgt wel eens een flink pak op z'n donder. Voor ons gebeurde dat in de laatste 30 mijl voor Tahiti. Met weinig wind hadden we de Tuamoto's verlaten. Het was een afstand van 220 mijl. We hadden het relaxed ingepland en besloten er een dag en twee nachten over te doen. En dan s' morgens aankomen met goed licht en zicht. Veilig. Maar zover was het nog niet...

Het is nog voor zessen, donker en ik slaap pas een uur als Monique mij wakker maakt. 'Paul, de wind neemt toe. Ik denk dat we beter vast de genua wat kunnen inrollen'. We zijn goed op elkaar ingespeeld. Terwijl Monique de schoot laat vieren draai ik de furlinglijn een stuk naar binnen. De genua heeft een aantal merktekens. We reven tot het eerste merkje, zoals we altijd doen. Binnen een paar minuten is het gebeurd. De wind neemt verder toe. 'Ik trek ook alvast een rif in het grootzeil' zeg ik en ik ga aangelijnd naar voren. Terug in de kuip is het al tijd om de genua verder te reven. En kort daarna een tweede rif in het grootzeil. De wind schiet snel door tot in de dertig knopen. Teveel voor de toch wel fors gereefde genua. Die moet helemaal weg nu. Bij het binnendraaien breekt een blok van de furlinglijn en draai ik de lijn vast op de lier. Dat gebeurd op een slecht moment. Met een 'prussiklijntje', een soort bergbeklimmersknoop, leg ik een lijn naar een andere lier om de spanning er af te halen. Dat lukt maar het kost wel tijd. We draaien de fok nu helemaal binnen. Maar door het heftige klapperen hebben we inmiddels wel een scheur in het zeil. Een derde rif in het grootzeil en bijliggen. De wind gaat regelmatig naar de 40-45 knopen en huilt door de verstaging. De golven bouwen flink op en er komt regelmatig water over. We zijn niet bang. Wel gespannen en geconcentreerd. We hebben geleerd te vertrouwen op onze sterke boot. En we zien dat de boot zich goed houdt. De golven rollen mooi onder het schip door. De lucht is grouw en grijs. En er komen bakken water naar beneden. Tahiti komt nauwelijks dichterbij. Dan draait de wind en kunnen we op een ruime windse koers naar Tahiti sturen. Maar nog is het niet voorbij. Als de wind weer de 45 knopen haalt gaan we nog maar een halfuurtje bijliggen. Dan eindelijk na een uur of zes klaart het wat op en neemt de wind af. Tahiti rijst op uit de zee tussen grijze nevelen. We zien Point Venus waar Cook voor het eerst de doorkomst van Venus aanschouwde. We hadden ons de aankomst op dit eiland wat romantischer voorgesteld...

Natuurlijk analyseer je zoiets. Hadden we het kunnen weten? Nee dus. We checken regelmatig de gribfiles die we met sailmail kunnen binnenhalen. Daarin was niets bijzonders te zien. In het textweerbericht van Frans Polynesie werd gesproken over 'rafales' met mogelijk 30 knopen wind. Ik heb dit geinterpreteerd als 'squalls', stevige buien die meestal in minder dan en half uur voorbij zijn. We spraken nog een Fransman die in hetzelfde weer had gezeten. Volgens hem kunnen de meteorologen slechts voorspellen dat er kans is op slecht weer maar niet wanneer en waar...

Lees Meer
1248 Hits
0 reacties

Haaibaai...... Valse Pas,

Tuamoto's - Anse Amyot

Lisa van het restaurantje op Fakarava-Zuid had het voorspelt, er komt wind uit het noorden in plaats van de normale wind uit het oosten. En dat brengt heeeel veeeel regen. Terugvarend naar Fakarava-Noord was de wind al aan het draaien, maar de zon bleeft uitbundig schijnen, zodat we prima de ondieptes konden spotten.

 

Terug op Fakarava-Noord kregen ontvingen we een nieuwe gast, een verFranste Nederlander die tegenwoordig ook een periode van het jaar op Tahiti doorbrengt en graag wil zeilen. Nou, dan is ie bij ons aan het juiste adres!

 

’s Nachts worden we wakker omdat het gaat regenen, gauw de luiken sluiten! En de regen houdt vervolgens de hele dag niet op... We hebben een vage associatie met Nederland...... We kunnen niet weg met dit weer, geen zon, dus we kunnen de ondiepe plekken niet spotten! Niet alles is even goed in kaart gebracht in dit gebied. De volgende ochtend kijken we naar buiten, wéér bewolking....... Maar plots trekt de lucht open en besluit Paul richting Toau te varen, de volgende en voor ons tevens laatste atol van de Tuamoto’s die we aandoen. Een goed besluit blijkt later. Het wordt een prima zeildagje, geen regen, wel zon, met wel de wind uit het noorden zodat we moeten laveren. Maar de afstand is niet zo groot. Precies met de kentering zijn we bij de pas om Toau binnen te varen. Volgens onze pilot ligt er op 2 mijl een mooie ankerplek waar je je Robinson Crusoe waant. In de 2 dagen dat we hier liggen zien we inderdaad geen levende ziel en de vervallen hutjes op het strand worden alleen bewoond door enorme krabben. We struinen over het strand op zoek naar mooie schelpen en waden door het water naar een mooi rif. Maar het blijft regenachtig en 100% bewolkt.

 

Het blijkt dat de volgende dag de wind weer in het oosten zit. Meteen schijnt het zonnetje weer en de windkracht is ook prima. Op naar de laatste stop op de Tuamoto’s! Anker op! Hee, dat lukt niet! Ik kan nog geen 3 meter ketting binnen krijgen! Dan staat ie al strak terwijl er 60 meter in ligt! Ooops... da’s balen. Het stikt hier van de ‘coral heads’, enorme koraal partijen waar je ankerketting door het draaien van de boot met die rare winden lekker omheen geslagen wordt! En het is niet zo helder en behoorlijk diep, je kan echt niets zien! We kijken steeds welke kant de ketting op staat en proberen te redeneren hoe we de ketting ‘los’ kunnen varen. En JOEPIE, het lukt! Een half uurtje later zijn we op weg naar de pas om naar buiten te varen. En ook hier worden we verrast! Het is nét na de kentering, maar er staan al veel golven, waarschijnlijk doordat de wind pal op de pas staat en de diepte van honderden meters in één keer naar een meter of 6 gaat! Voor de stabiliteit hebben we het grootzeil alvast gezet. Paul stuurt de Full Circle zonder problemen door het onstuimige water. Wauw...... adrenaline....... het is voor ons de meest spectaculaire passage van de Tuamoto’s.

 

20 Mijl noorwaarts ligt onze laatste stop. Het is een valse pas, een inham in het rif, maar je kan er niet doorheen varen! Het is een schittereende beschutte plek waar we zelfs aan een mooring kunnen liggen. Dus geen gedoe met ankerren tussen de coral heads. De aanloop is bijzonder en wordt nog mooier doordat er plots zo’n 30 dolfijnen rond de boot zwemmen. Even snel als ze gekomen zijn, zijn ze ook weer verdwenen.

 

We genieten nog 3 dagen van dit bijzondere gebied op deze bijzondere plek, waar heeeel veeeel haaien zwemmen! We dopen deze plek dan ook om in HAAI-BAAI. Blacktip- sharks. In het begin is het een beetje eng, maar ze blijken banger van jou te zijn dan jij van hen! We snorkelen gewoon tussen hen in! Er is een restaurantje hier, gerund door Gaston (nee, een andere! De mijne zit nog steeds op Aruba!) en Valentine en dat blijkt dus zus van Lisa te zijn..... Soms is de wereld klein!! Met nog 12 andere zeilers genieten we op de laaste avond van een heerlijk lokaal dinertje!

 

Lees Meer
1390 Hits
0 reacties

Station Fakarava - Zuid

Tuamoto's - Hirifa,

Wij hebben beide het boek van Paul Theroux, De gelukkige eilanden gelezen op de oversteek naar de Galapagos naar Frans Polynesië. Een informatief leuk geschreven boek. Maar ik las keer op keer dat de bevolking van veel eilanden minder vriendelijk, lui en slordig zouden zijn..... Onze ervaring hier in Frans Polynesië is compleet anders zoals we al eerder in onze blogs beschreven. Het plekje waar we nu liggen komt wel heel dicht bij het gevoel: Paradijs! Fakarava is het op een na grootste atol. Aan de noordkant voeren we na een dag op de motor varen (geen wind) het atol binnen. Precies met de kentering, dus geen spectaculaire golven of stromingen.

Bij het dorpje Rotoava gaan we voor anker. Tegen zonsondergang komt er een Fransman langs die op de boot naast ons woont. Hij heeft een bedrijfje en verhuurt oa fietsen. Leuk! De volgende dag huren we 2 degelijke fietsen en trappen heel wat km-tjes weg. We trappen naar een zwarte parel farm en maken nogmaals een stop om even af te koelen in het prachtige blauwe water. Terug bij het dorpje doen we nog een paar boodschappen. Scheelt weer een hoop gesjouw!

We lezen in onze mooie pilot dat we nog een stop moeten doen op Fakarava, aan de zuidkant, bij Hirifa. Zeilend door de atol, steeds goed spottend of we ondieptes zien, varen we in een dag naar de zuidkant. Onderweg komen er 2 kitesurfers langs met volledige bepakking op de rug. En grappig..... ze roepen ons op via marifoon! Zij surfen van de zuid naar de noordpas! (Station Zuid naar Noord). Stoer hoor! Ze zijn blij op hun trip nog iemand te zien! Voor een roze gekleurd strand met talrijke palmbomen gaan we voor anker.

Slechts 1 andere boot deelt deze paradijselijke plek met ons. De volgende ochtend gaan we aan land en komen er achter dat er zelfs een restaurantje is hier! Lisa een goedlachse vrouw met enorm veel humor verwelkomt ons. Je merkt dat ze graag mensen om zich heen heeft en betrekt ons bij van alles. Zo leert ze mij palmbladeren vlechten. Paul weet nu hoe hij de buitenste 'schil' van een kokosnoot moet verwijderen zodat de kokosnoot zoals wij 'm kennen tevoorschijn komt.

We gaan mee vissen en ik mag steeds om een hoekje gluren in haar keuken en helpen met het bereiden van gerechten! Natuurlijk eten we gezellig een avondje in het restaurantje. Het smaakt ons voortreffelijk! Het is hier heerlijk! Tijdens onze wandelingen zien we haaien zwemmen tussen het koraal door. Het water is zo helder! Dit zijn van die plekken waar je eigenlijk wel een maand wil blijven. Dus als je weer eens in de trein zit, uitstappen in Fakarava Zuid...

Lees Meer
1396 Hits
0 reacties

50 tinten BLAUW

Tuamoto's - Kauehi,

Vandaag is het exact 3 jaar geleden dat we in Harlingen werden uitgezwaaid met windkracht 7 en veel regen door familie en heel veel vrienden. 3 mooie jaren waarin we veel hebben beleefd, vele mijlen hebben gevaren met veel leuke en gezellige gasten aan boord. Het log staat bijna op 21.000 zeemijlen! De Full Circle brengt ons overal. We zijn nog steeds blij met ons stoere schip. Er is veel gebeurd in die 3 jaar. Leuke en minder leuke dingen.......

Vooral de laatste paar maanden hebben we veel mijlen afgetikt. De Pacific heet niet voor niets ook De GROTE Oceaan! Tussen de eilandengroepen moet je vaak flinke stukken afleggen. Maar iedere keer is de beloning GROOT bij aankomst. Zo ook dit keer weer. Na de prachtige Marquesas, met de pure natuur voeren we van de week 'onze' eerste atol binnen van de Tuamoto's. Je moet het je voorstellen als een grote ring van koraal en land om een grote plas water. De atollen hebben bijna allemaal 1 of meerder doorgangen waar door het getijde het water naar binnen en buiten stroomt. Er moet een enorme massa water door een relatief smalle doorgang. Dus er kan een enorme stroming staan bij de pas. Zaak is het dan om rond de kentering zo'n atol in of uit te varen. Het schijnen trouwens hele oude vulkanen te zijn waarvan alleen de rand (van de krater) boven water steekt!

Hebben we de afgelopen maanden steeds een groen uitzicht gehad, nu is het decor blauw. Waanzinnige kleuren blauw, alle tinten die je maar kan verzinnen, tussen licht en donker tot turquoise aan toe. Fotograferen is hier een feestje met deze 50 tinten blauw! Alle plaatjes zijn stuk voor stuk een schilderij.

We hebben amper de dinghy vastgelegd of er wordt ons al een kokosnoot in de handen gedrukt. Heerlijk dorstlessend dat sap! Tijdens een mooie wandeling jutten we langs de buitenkant van het atol en scoren 30 meter lijn. Vlakbij de steiger zit een groepje mannen te genieten van 'bierre locale', natuurlijk worden we gewenkt en uitgenodigd om een glaasje mee te drinken. We stappen later weer in de dinghy met een fles zelf gebrouwen 'bier', een pannetje met kleine sardiene-achtige visjes en een paar zwarte parels, die hier worden gekweekt. Ook hier zijn we weer geraakt door de vriendelijke gastvrije houding van de bevolking! We zijn net terug op de boot of er komt een grotere vissersboot langs die Paul een grote moot tonijn toewerpt. Weten we gelijk wat we vanavond eten!

Lees Meer
1367 Hits
0 reacties