imageimageimageimageimageimageimageimage
imageimageimageimageimageimageimageimage

Full Circle Blog

De Full Circle vaart in 2017 over de Indische oceaan. Lees de avonturen van Paul & Monique en hun gasten.

Het zou je buurman maar wezen....

Eerder schreven we over de grote klus aan de motor. Die overigens loopt als een zonnetje. De hele motor geserviced. Bijna alles is er af geweest. Paul durfde deze klus aan te gaan omdat hij hulp van Ton (onze Biertje bij Lagooniesbuurman in de Lagoon) in kon roepen, mocht hij niet meer verder kunnen.....
Nu zijn we wéér terug op St. Maarten na 12 aaneengesloten weken met gasten te hebben gevaren. Over 2 weken hopen we op een goed weather window om de oceaan over te steken naar de Azoren. Dus nog allerlei klusjes aanpakken voordat de Full Circle de laatste 2 grote oversteken met ons gaat maken. Én met gasten!
We hoorden al enige tijd wat gerammel aan de boot. We dachten aan de schroef. Na een grondige onderwaterinspectie blijken de bladen van de schroef wat speling te hebben. Bij Sjaak en Anja hadden we voor onze Brunston Autroprop al een nieuwe set lagers af laten leveren. En zij hebben zich rot gesjouwd om deze mee te nemen op hun laatste vakantie op de Full Circle.
Dus de Full Circle wordt net als een paar maanden geleden weer keurig netjes geparkeerd naast de True Blue van Ton en Dominique in de Lagoon. Naast het gebied waar ze ook moorings verhuren.... In de volksmond Ton-Village genoemd.
Normaal gesproken als je werk aan je schroef hebt regel je een haul out. Paul informeert bij Ton of dit ook onder water zou kunnen. Ton bestudeert de tekeningen vanWerkoverleg onze schroef en ziet het wel zitten. Paul heeft van alles voorbereid, al een lijn aan de schroef vastgemaakt zodat deze niet kan vallen als ie loskomt. Anode en borgpen verwijdert. Een emmer met het benodigde gereedschap. Ton ligt al met zijn duikoutfit in het water terwijl ik Paul in zijn trimvest help. Ik wil hem net het water in helpen als Tom boven water komt en zegt:"Haal 'm maar op". Wat een topper! Heeft 'm in een mum van tijd los!
Paul vervangt de lagers etc. En zet met hulp van Ton de schroef weer in elkaar. Nog even een moment vinden dat Ton tijd heeft om de schroef weer terug te plaatsen. Hij is razenddruk met de verhuur van zijn 2 boten de Angelica en de Flip Flops. Ook Dominique heeft haar handen er vol aan. Wat denk je, drie boten 'kuisen' en heel veel was 'plooien' (Dominique is Belgisch...) Je ziet dat ze er veel plezier in hebben en energie van krijgen. Hebben ook erg goede reviews op Airbnb. Je kan niet BBQ on the beachalleen overnachten op een van hun boten maar ook varen...
Als de schroef er weer op zit (ongeveer net zo snel als ie 'm er af heeft gehaald) willen we wel varen om te kijken of het gerammel weg is.
Ton en Dominique hebben een charter met nog niet zulke ervaren mensen. De eerste 3 dagen gaat Dominique met de huurders mee op de Angelica. Ton vaart mee met de True Blue. Ook wij haken aan bij de 'flottielje' evenals de Syrinx. Zo doen we Anguilla aan voor een paar dagen, varen we naar de oostkant van St. Maarten (Pinel). Op St. Barth BBQen we met zijn allen op het strand. Ontzettend gezellig en heel lekker eten. Ribbetjes en saté. Nog even genieten van mooie baaitjes in de Carieb! Het is echt ons laatste uitstapje. Prima om zo af te sluiten. Nu nog wat klusjes en bevoorraden.....
Enne zo'n buurman als Ton, én buurvrouw als Dominique kunnen we je aanraden. We zullen jullie missen straks!De schroef is eraf

Lees Meer
550 Hits

Dominica re-visited

De laatste gasten in de Carieb verwelkomen we op St. Lucia. Ze hebben enorme pech en komen anderhalve dag later aan dan gepland.
Albert and PaulWe willen niet direct een grotere oversteek maken maar besluiten een tochtje te maken om wat in te slingeren. Ook hier loopt het Birdieniet zoals gepland. Een flinke bui ontwikkelt zich en tegen de tijd dat deze voorbij is, is het handiger door te varen dan tegen de vervelende golven terug te zeilen naar St. Lucia. Wel een beetje teveel van het goede, de golven zijn best hoog en de koers is ongemakkelijk. De gasten Anja, Nettie en Janny hebben zich wel beter gevoeld🤢

Het geeft wel meer ruimte in de planning. We besluiten een stranddagje te doen op Martinique bij Anse D’Arlet. De dagtochten naar Fort de France en St. Pierre voorlopen voorspoedig.

Ook de oversteek naar Dominica is geen probleem voor de reeds ingeslingerde crew! Dan komen we weer aan bij dit zo prachtigeDe gasten eiland. Dominica het eiland waarvan wordt gezegd dat Columbus dit als enige eiland zou herkennen als ie terug kon komen! We varen ruim 50 mijl deze dag en droppen anker bij Portsmouth. De baai van Albert. De Bootman die ons 6&7 jaar geleden mooie momenten bezorgde op de Indian River! Hij is nog steeds even vriendelijk en herkent ons!
Ook dit keer is het prachtig op de Indian River. De zon is net op als hij ons komt halen. Door zijn jarenlange ervaring spot hij de dieren binnen no time! Vogels, krabben, vissen, leguanen.....
De natuur heeft zich snel hersteld na Maria. De orkaan die veel verwoestte op dit eiland. In tegenstelling tot de huizen en gebouwen. Velen zien er gehavend uit! 
Red HerringNa het tochtje op de rivier stappen we bij Winston in zijn busje en maken een prachttocht over het eiland waarvan de Titou GorgeEmerald Pool en de Emerald Pool de hoogtepunten zijn. Helaas nokt onze onderwatercamera er mee en kunnen we de waterval in de grot niet vastleggen. Maar ik leg ‘m maar vast op mijn eigen harde schijf 😉
Het is bijzonder!

Het is zondag, de dag waarop de boatboys samen een BBQ organiseren. Dus hoppa, ook daar maar heen! Een lange geweldige onvergetelijk dag! Met als toetje het weerzien met onze zeilvrienden van the Red Herring uit Nieuw
Zeeland die we al ruim een jaar niet hadden gezien!

Lees Meer
269 Hits

Dagboek van Kees op de Full Circle

Geland op Gatwick na een korte vlucht vanaf Schiphol. Overnachten in een AirPort hotel en morgen door richting St Lucia. Eerst nu regen en wind.

Zaterdag/zondag 9-10 maart : Vandaag vertrokken na een goede nachtrust vanuit Rodney Bay. Gisteren aangekomen op St Lucia. Vanwege (te)laat vertrek vanaf London Gatwick en fikse wind tegen(!) ruim 2 Tobago Cays1/2 uur later op Hewanorra AirPort, waar local Kevin toch nog met zijn taxi op me staat te wachten! Een ‘James Bond’rit (relax man) over de wegen van het palmbomeneiland volgt. Na zonsondergang een stukje met de dinghy en een warm welkom aan boord. Borrel, bijkletsen en slapen. Na heerlijk ontbijt met grapefruit en Vliegtuigzelfgebakken brood varen we naar Anse Cochon- na een nat vertrek in een tropische bui.
Beste wind dus dubbel rif en een half uitgedraaide genua. Anse Cochon is een baai, prachtig om te snorkelen: onderwater zie ik voor het eerst van mijn leven allerlei soorten koraal: cilindervormige bruine vazen, mosterdgele ‘cactussen’ en rode stengels op de rotsen, die meewiegen op de stroming. Allerlei gekleurde vissen doen hun best de aandacht te trekken, terwijl ze tussen het koraal naar voedsel zoeken.
Op het zwemplateau het zoute water afspoelen en klaarmaken voor het eten: tunasteak , rijst , mangosalsa en paksoi !
Groen, geel rood en wit op het bord!! Ondertussen knalt de zon onder in recordtijd en klinken er krekelgeluiden uit de omliggende heuvels. Snurken op de lome deining in de nog warme avond.

Maandag 11 maart: onder St Lucia langs richting Pitons: 2 groen begroeide steile heuvels, die oprijzen uit de zee.

Vandaag een bescheiden afstand afgelegd, dus mooi op tijd aan de mooring. Een lokale boat-boy in een met felle kleuren geschilderde boot heeft zijn inkomsten uit het aanpakken van de lijnen.Pitons

Is de boot afgemeerd dan komt er een scala aan mogelijkheden qua fruit en visaanbod op je af: ‘Hi man how are you doing’ ; ‘welcome to paradise’ ; ‘I’ve got some nice fruit for you’.

FC bij de PitonsMet de dinghy naar het plaatsje Castries: veel kleurige houten huisjes met golfplaten en veranda’s. Veel mensen hangen wat om, doen de was of roken een joint in de schaduw.
We wandelen langs het pad terug langs het water: een prachtig bos met palmen, bananenbomen en andere tropische begroeiing. Het wemelt er van de vogelgeluiden en we spotten kleine groen glanzende vogeltjes met een kuif op hun kop, die als een straaljager langsvliegen. Eenmaal terug aan boord determineren we ze als de Antilliaanse kuifkolibrie!! Mijn dag kan niet meer stuk!

Dinsdag 12 maart: vroeg ontbijt en los van de mooring om half acht in de ochtend. Na het vrijvaren van de lijzijde van het eiland krijgen we de wind te pakken: een Cumberland baymooie windkracht 5! Vliegende vissen gaan ons voor en de zon maakt er een prachtig plaatje van. Na 25 mijl varen krijgen we een knobbelig stuk water voor de kiezen bij aantrekkende wind en een fikse stroom tegen. Het 2e rif er maar weer in en de genua weer een stuk ingedraaid.
Afmeren in Cumberland Bay (St Vincent) een prachtige komvormige inham, waar we de Full Circle ankeren met vervolgens ook een lange lijn op de wal.

Zwemmen en een moijto in de bar op het strand! In de heuvels wolken en wat regen, even later een prachtige zonsondergang. Vegetarische Japanse curry
in de kuip.

Woensdag 13 maart : rustig op gang komen , met een ochtendduik & snorkelen met afdouchen op het zwemplateau. Na het ontbijt met grapefruit, papaya, limoen en guave ankerop.

GrapefruitPaul bakt een brood in de oven, de hengel wordt uitgegooid -jammer genoeg zonder resultaat- al zien we wel weer vliegende vissen voor ons uit stuiven.
Tussen de eilanden in het zeegat weer een beste puist wind van 25 knopen. In de baai van Bequia (back-way) ankeren voor het zandstrand. Via het idyllische kustpad naar het dorp. Ik kan het niet laten om ook even in het lokale ziekenhuis van Port Elizabeth rond te snuffelen. Er is slechts 1 arts voor zo n 5000 zielen , er zijn er wel Admirality Baymeer maar dat is in ‘private practice’. Fregatvogels cirkelen imposant in de lucht boven de baai, om te kijken of er wat te eten valt. Met hun imposante aan de punt gekromde snavel schijnen ze het voedsel van andere zeevogels te kunnen afpakken en hoeven ze zelf geen nat pak te halen.
Rumpunch op het terras bij ‘Whoopy’ een sociaal bewogen ‘mamma’, die naast het runnen van een restaurant ook knutsel en leesmiddagen organiseert voor de kinderen van Beaquia!

Donderdag 14 maart: vandaag blijven we hier. We beginnen de dag met een ochtendduik en het ontbijt, dat wordt gadegeslagen door een op 10 meter afstand van de boot zwemmende waterschilpad, die zich laat bewonderen terwijl hij/zij lucht komt happen.
Paul en ik gaan op pad voor een wandeling over het eiland naar de windkant. We lopen langs tropische begroeiing, zien de lokale varianten van de merel en de vink en zijn zo maar bij Friendship Bay!

Langs het bountystrand lopen we richting Paget Farm. Overal klinkt muziek uit de huizen en wanneer we op de terugweg een lift krijgen blijkt waarom: het is vandaag ‘heroes day’ een lokale feestdag. Bij lower beach is het ook drukker dan anders: hele families vermaken zich met waterpret aan het strand. Lezen en snorkelen. Marjolein nodigt ons uit voor het diner, omdat zij overmorgen jarig is en ons reisdoel voor die dag (Tobago Cays) geen horeca kent! We eten een caribbean pizza met WandelingWhoopiegoede wijn. Als toetje krijgen we een prachtig optreden van een swingende steelband in de ‘Frangipangi’!

Vrijdag 15 maart: ankerop in alle rust en met ruim 25 knopen wind langs de uitlopers van het eiland. Tussen de rotsen ligt nog wat oud ijzer in de vorm van een scheepswrak.
Eenmaal op volle zee buiten de invloed van het eiland blijkt de voorspelling van 18-21 knopen wind te kloppen. De overheersende
windrichting is oostelijk met soms wat meer noord of zuid erin. Ons doel is vandaag Tobago Cays een hoefijzervormig koraalrif met azuurblauw water dat je beschermd Snorkelentegen de oceaandeining, maar vol in de wind ligt. Alle begroeiing is door de wind bijgebogen naar het westen, precies andersom dan op de wadden. De maan is hier overigens ook vreemd: eerste kwartier kenmerkt zich weliswaar ook door een sikkel, echter deze is een kwartslag gedraaid en ‘ligt op zijn rug’. Bij het wassen vult de maan zich dan naar boven op!
De deels onder water liggende rotsen ontwijkend, varen we het natuurpark binnen. Ankeren op azuurblauw water. Omdat de zon schijnt laat het gebied zich van zijn mooiste kant zien:zeer helder water met de wereld aan onderwaterfauna. Al snel ontdekken we naar lucht happende ‘seaturtles’ ,die zich onderwater tegoed doen aan zeegras.

Op het kleine eilandje -met wit zandstrand- waar we heen zwemmen, doen we de zwemvliezen uit en gaan Paul en ik wandelen om van het uitzicht te genieten. Dwars over het voetpad beweegt zich traag een 30 cm lange landschildpad ! Allerlei niet te rubriceren tropische vogels vliegen er rond op zoek naar voedsel. De dag kan niet meer stuk, wanneer we ook nog een bleekroze leguaan spotten, die zich in de zon warmend, vermaakt met een middagslaapje op een horizontale tak! Het is hier prachtig. Ik koop een Keith Haring-achtig T-shirt van een mooie local op een oranje boot.

BoatmanHij werkt al 30 jaar op de Cays en vertelt over zijn reis naar Ethiopië en de wens van zijn vrouw om daar ooit nog te gaan wonen. Hij woont op Union-Island. Met aan MJ Tobago Caysaantal andere eilandbewoners heeft hij net een ‘license’ rondgekregen voor medicinale marihuanateelt o.a. bedoeld voor de Canadese markt (CBD-olie)! Zo hoor je nog eens wat.
Heerlijk voldaan slapen met de passaatwind door het luik blazend.

Zaterdag en zondag 16-17 maart: 1 week voorbij en de slingers hangen in de kajuit. Vandaag is Marjolein jarig: ontbijt met feestelijke pancakes met heerlijke rijpe mangostukjes. Na de koffie erop uit met de dinghy om te snorkelen bij het rif.

Door de wind erg knobbelig water, maar onderwater een groot tropisch aquarium: groot en klein, blauw geel en rood. Gespikkeld, egaal of gestreept. Rog en koffervisje

Naast al deze vissen ook nog verschillende soorten koralen.

In het witte zand spotten we ook nog een grote pijlstaartrog, die omgeven wordt door koffervissen!

Met de stroom en wind mee terug naar de boot om op het zwemplateau het zout af te spoelen. Lunch in de middenkuip met uitzicht rondom.
Monique en Marjolein bakken worteltaart en Paul bakt alvast weer brood voor morgen.
We kopen- na een stevig rondje afdingen- een verse halve Kingfish van een man, die op zoek is naar klandizie voor zijn watertaxi. Hij wordt voor ons schoongemaakt op de romp van zijn boot.

KingfishDe witvis smaakt heerlijk met een uit Zuid-Afrika meegevaren witte Sauvignon blanc. Slapen nog een nacht op de Cays, waar de wind gewoon rond de 20 knopen blijft hangen.
Voor het ontbijt nog even snorkelen: zeeschildpadden zijn ook al vroeg op: zij grazen het gras alweer van de zeebodem. Na ontbijt en koffie gaat het anker eruit en het zeil erop. We laten de Tobago Cays achter ons en zetten koers naar Carriacou, een eiland dat hoort bij Grenada. Na een mijl of wat ruime wind gaan we overstag en Chathamvaren richting Union Island. Behalve zeewier levert mijn hernieuwde poging een vis te vangen weinig op.
Het betrouwbare Rocna-anker ligt er vlot weer in en tegen de middag eten we lunch aan boord.
Met de dinghy s’middags snorkelen, waar dichter bij zee het zicht steeds beter wordt en het tropisch aquarium zowel qua flora als fauna zich kan meten met Tobago Cays. Op de rotsen zitten bovendien een stuk of vijf pelikanen, die op ons snorkelaars zo dichtbij weinig acht slaan. Na afspoelen en opfrissen een bier aan het strand van Chatham Bay (Union Island)

Maandag 18/3
In alle Caribische rust opstaan, ontbijten koffie en vervolgens afspoelen in de zee. Ankerop met enige moeite omdat we een fikse hijsband-die blijkbaar op de 5 meter diep bodem lag te wachten om te worden opgeruimd-mee naar boven takelen. Met dubbelrif en half uitgedraaide genua richting Saline Bay op Mayreau. De zeehengel vangt slechts wier en in de verte drijft een buiencomplex voorbij met tijdelijk aantrekkende wind.
Na het ronden van het Catholic Island vallen we weer even naar het zuiden af en passeren Salt Whistle Bay op Mayreau. Nog weer zuidelijker gaan we voor anker in Saline Bay, dichtbij een prachtige snorkelplek. Na een afkoelend middagbuitje met de dinghy
uitzicht Tobago Caysnaar de planken steiger. We lopen steil omhoog naar de kerk die op het hoogste punt is gebouwd. Vanaf hier is er een prachtig uitzicht richting Tobago Cays aan de oostkant maar ook naar het zuid-westelijk gelegen Union Island.

Daarna brood scoren bij de zeer kleinschalige bakker, die zijn broden bakt in een soort ouderwetse Etna oven!Bakker

en vervolgens voor een refreshment even naar de kroeg.

Dinsdag 19/3
Carribean witbrood met pindakaas, thee van verse gember en een stralende ochtendzon. Vandaag doen we de t-shirt slogan ‘Sail fast, live slow’ eer aan. T shirt

Rustig op gang komen, alles zeeklaar maken, maar eenmaal onder zeil weer snel op tegen de zeven knopen snelheid. De hengel wordt weer uitgegooid, maar nu is het ergens in de middag raak: een adolescente barracuda heeft zijn tanden gezet in onze fel gekleurde nepinktvis. Paul is geroutineerd in het binnen halen en creëert rust bij het spartelende beest door zijn ogen de bedekken met een handdoek. We weten zeker, dat de op de huid gebakken vis vanavond vers is !
Inmiddels liggen we weer in de baai van Bequia na een prachtig stuk zeilen en lees ik in de schemering mijn boek van Eerde Beulakker uit.

UitklarenWoensdag 20 maart
Heerlijk gepit, na het ontbijt een fikse ochtendwandeling, terwijl Paul en Monique uitklaren en alle papierwerk verrichten.

Daarna worden alle doorslagen afgestempeld door een officiële beambte en e.e.a. komt volgens mij daarna op een grote stapel terecht, waar niemand ooit meer naarEerde beulakker kijkt.....
Oversteken naar St Vincent met de mooi lopende oostenwind. Afmeren in de prachtige Cumberland Bay met weinig ruimte en met achterlijn naar de wal.

Tijdens het snorkelen worden we opgehaald door Alex ( een oude bekende van Paul en Monique ), die meldt dat de boot niet lekker ligt.

Eenmaal aan boord de boel verlegd naar een betere stek en bier aan boord.

Volle maan in de baai met een ietwat ‘valse’ steelband op de achtergrond.

Donderdag 21 maart

Op tijd opstaan en ontbijt, vervolgens de ‘nieuwe’ achterlijn los van de kant. Dit ivm het (toch nog) in de schroef van een catamaran raken van onze oorspronkelijke lijn gisterenavond ......

AlexNa het vrijvaren van het eiland de wind vol oost rond de 20 knopen, dus het ontreefde grootzeil maar weer ingekort en de zeehengel uitgegooid. We hebben zo’n 40 mijl voor de boeg! Het wordt een prachtige zeildag met overheerlijke mango-papaya smoothie onderweg. Onder St Lucia zakt de wind in en varen we verder op het ijzeren zeil. Ankeren in Anse Cochon waar enige swell staat en het snorkelen prachtig is. Paul bakt een mooie pizza ,naast het brood voor de dag van morgen.

Vrijdag 22 maart

Laatste zeildag richting Rodney Bay: nu eens aan de wind varend met een mooie bries. Met lekkere oude disco-hitjes over de speakers en gereefd zeil knallen we over de hobbelige baren. Al meeblèrend zijn we al met 2 lange slagen rond het middaguur in de baai. Met de dinghy naar de wal, waar we nog wat nadreunend inklaren.
Vanavond aan de wal uiteten en dan morgen met taxi-Kevin hopelijk nog een mooie tour over St Lucia!

 

Lees Meer
231 Hits

We gaan........... voor het te laat is

In tegenstelling tot de schrijver van het vorige blog hebben wij de wintersport niet ingeruild voor een trip naar de Full Circle. Dan moet er wel heel wat gebeuren en Paul kan zich daar iets bij voorstellen. Die kent Gezellig heons favoriete skigebied op zijn duimpje en verheugt zich nu al op het eventueel skiën volgende winter.
Maar wanneer gaan we dan toch nog naar de Full Circle? Want dat dat nog moest gebeuren voor het te laat is stond wel vast. De mogelijkheden binnen de FC-reisplanning en onze agenda’s waren beperkt. Waar een wil is is een weg is weer gebleken. Beetje schuiven. Ons mailtje met de mogelijkOn the beach reisdatum werd met groot enthousiasme beantwoord. Jaaaaaa, het kan. Precies vier weken nadat we gestrand waren voor de Brennerpas wegens de hevige sneeuwval en lawines en een reis van normaal 12 uur 2 dagen duurde, zetten we voet op warm Saint Lucia. Wat een contrast. De taxirit van het vliegveld naar Rodney Bay waar Paul en Monique op ons wachten duurde natuurlijk veel te lang. Samen met de andere gast Marjolein onze chauffeur Kevin gek gezeurd met de vraag...zijn we er al bijna?

Het weerzien was heerlijk en voetzetten op de Full Circle voelt altijd als thuiskomen. Alleen daar hoef je niks. Na de beruchte rumpunch en de lichte maaltijd was het tijd om naar bed te gaan met het vooruitzicht dat we i.v.m. de windverwachtingen voor de aankomende dagen het beste zondag direct konden vertrekken.

Op naar Martinique. Hoe zo rustig “inslingeren” zoals voorgaande keren. Windkracht rond 25 knopen met uitschieters naar 30 en flinke golfslag. Voor landrotten Vissers op Martiniquebest heftig. We hebben het er goed van af gebracht. Wat kunnen  Maria kaakjes toch lekker zijn. De complimenten van Paul en Monique omdat we het hadden doorstaan.  We hebben al eens een Full Circle zeildiploma gekregen, maar deze reis zijn we gepromoveerd. Zo trots als een pauw waren we.

Het was het weekend van carnaval. Daar weten ze op Martinique qua geluid ook wel weg mee. De verkleedpartij blijft beperkt tot wat glitter en glamour maar dePappies gezellig muziek was goed hoorbaar op de boot. Gelukkig geen paard op de gang, bloemkolen of ander Nederlands carnavals-genre. We konden er mee leven. Bijkomend voordeel van het zeilen naar Martinique is dat Paul iedere morgen na zijn loopje bij de locale bakkertjes in de diverse mooie baaien heerlijk brood kon scoren. Daarnaast is je abonnement van je mobiel daar gewoon geldig en er komen euro’s uit de muur. Frankrijk maar toch heel anders.

Het was weer genieten. Wat gaan het zeker missen zo af en toe naar de Full Circle. Bepaalde mooie bestemmingen niet gedaan zoals Nieuw-Zeeland en Zuid-Afrika. Achteraf soms een beetje ...... hadden we maar! Ook het stalken op marine-traffic (waar zijn ze ?)  gaat binnenkort tot het verleden behoren. Daar staat tegenover dat Paul en Monique een nieuwe uitdaging aangaan en wellicht is dat wat meer in de buurt. Daar kijken we zeker naar uit.

 

Anja Pappe (en Sjaak ook natuurlijk)

Lees Meer
235 Hits

Sail Fast Live Slow (SFLS)

Onthaasten, relaxen, ouwenelen, lachen, huilen, gieren, brullen.


3 jonge godenNormaal gesproken staan wij rond deze periode op de lange latten (al 30 jaar lang). Een keertje naar Moos en Tarvo lijkt ons ook wel eens leuk. Eigenlijk begon deze optie al snel te kriebelen.., en begon ik onze globetrotters te appen. Het duurde niet lang eer dat we een uiterst enthousiast appje terug kregen. Het devies was “skiën kun je altijd nog maar de full circle kiest nog slechts een half jaartje het ruime sop..”
Op nog geen 11uurtjes van Nederland (dat is hetzelfde als met de auto, zonder file, naar de sneeuw -😉) liggen de Windward Islands. De warmte overvalt ons direct en al gauw sta ik me te ontdoen van m'n trui en overhemd. Met Kevin op naar Rodney Bay op St. Lucia en afgesproken bij Cafe Ole. Eerst ff een polo-tje met shorts aantrekken. ‘No pressure No problem and Take it easy’
Al gauw zien we twee uiterst bruin getinte kanjers met een smile van oor tot oor ons op wachten. Een aantal innige omhelzingen volgden daarop. Terwijl ik Kevin nog even strak instrueerde een paar glazen te scoren, immers die twee hadden het glaswerk aan diggelen gegooid. Hoe krijg je dat nou voor elkaar…., terwijl we net op voorwaarde een zestal zalige vino’s uit Nederland in de koffer Bequiahad meegenomen. Hahahaha….
In een zeer fraaie baai op St. Lucia ligt de Full Circle al op ons te wachten. Een nostalgische krachtpatser die er al meer dan 55.000 nautische mijlen opzitten. Tezamen met skipper Tarvo en 2e skipper Moos een uiterst safe combi en passend als een “winterjas”. Tijdens een zalige borrel met dito happen praten we onze herinneringen bij. We babbelen ook tijdens het diner door totdat we prikoogjes krijgen…
’s Morgensvroeg duik ik de Oceaan in en maak een “Full Circle”. Met een zalig fruitontbijtje blaast de wind ons van Rodney Bay naar Soufriere. Onderweg worden we vrijwel direct geconfronteerd met een aantal dolfijnen die hun weg richting Martinique vervolgen. St. Lucia is een zeer groen, paradijselijk vulkanisch eiland met fraaie baaien en sprekende blije trotse mensen. Met de dinghy gaan we naar de wal om matroos Rob en Marjanne op te pikken. Met een fles champagne doen we onze herinneringen nog eens dunnetjes over en sluiten we vroeg de ogen.
Met zicht op de Pitons drinken we een bakkie koffie cq. een gember thee. Je kan het slechter treffen -😉..wat een ongelofelijke mooie omgeving krijgen we getrakteerd. Onderwijl krijgen we te maken met de zeiklijst en krijgen we de briefing voor de komende zeildagen. We zullen gaan kennismaken met St. Lucia, St. Vincent and the Grenadines, en Bequia (het favoriete eiland van tarvo en moos).

FunSt Vincent and Grenadines uit het leven gegrepen.


Het is ochtend in Kingstown, de hoofdstad van Saint Vincent. De loopplank van het schip de Bequia Express IV laat een gepiep van metaal op metaal horen terwijl het schip op en neer deint naast de kade. Het geluid is door het geroezemoes van de haven nauwelijks te horen. Het overgeschilderde opschrift “Andfjord-Ferga, Tromsø” herinnert nog aan het vorige leven van het schip, in een minder zacht klimaat. Er staan dozen met eieren opgestapeld, meubelen, Miezauto’s op het benedendek. Dit zijn niet echt de Caraïben zoals je ze voorstelt. Geen parelwit strand waar slechts een tweetal voetsporen op het onbesmette zand te zien zijn. Om dit te zien moet je de boot nemen en de Grenadines met de Full Circle bevaren, en uiteraard de wind zijn gang laten gaan pas dan zie je de ware Grenadines. Deze wind komt steevast uit het Oosten met lichte nuances!

Deze eilandengroep is bijna het Caribisch gebied in het klein. De Grenadines liggen uitgestrekt als een parelketting over 112 kilometer aan blauwe zee tussen Saint Vincent en Grenada. Het grootste deel van de eilandengroep hoort bij Saint Vincent. Dat land heeft samen met de Grenadines een vreemde dubbele identiteit. Het bergachtige hoofdeiland, en verrassend mooi, kent weinig toerisme buiten de zuidkust, omdat het vooral zanden met zwart zand heeft, terwijl de paradijselijke Grenadines exclusieve oorden omvatten zoals Mustique, Tobago Cays en Mopion, dat slechts bestaat uit een hoopje zand met een parasol van palmbladeren erop. En dan ja dan heb je Bequia (spreek uit: bekwee), het eiland dat het dichtst bij Saint Vincent ligt. Een waar nog relatief onbekend paradijs, alhoewel ook al aangedaan door TUI cruiseboten..
SunsetNadat de laatste auto op de Bequia Express IV is gereden, verlaat het schip Kingstown langs een landtong in de vorm van een slapende hond. Boven ons cirkelen fregatvogels. De meeste bezoekers van Bequia arriveren tegenwoordig in een vliegtuig, maar de veerboot is een betere voorbereiding op het ritme van het leven op een klein eiland. Op het bovendek zit een man met een dreadlockbaard en een tas waar rastafari-icoon Keizer Haile Selassie op staat afgebeeld. Daarnaast zitten twee oudere vrouwen in nette jurken met strohoeden op. We varen langs Young Island, waarop de ruïnes van het 18de-eeuwse fort nog net zichtbaar zijn, en vervolgens langs de onbewoonde eilanden Bettowia en Baliceaux, voordat we de haven van Bequia invaren.
Op het eerste gezicht ziet Bequia er haast onbewoond uit. Maar wanneer de boot Admiralty Bay indraait zien we een stuk of honderd zeilboten voor anker liggen. Achter de boten, in een amfitheater van heuvels, zijn de blauwe, groene, oranje en witte daken van Bequia’s hoofdstad Port Elizabeth te zien. We hebben het enorm naar het zin en zien en paar parelwitte stranden opdoemen. We zwemmen de komende 3 dagen steevast ’s morgen naar het strand om vervolgens met onze lieve vrienden een vorstelijk ontbijt te nuttigen.


Het nautische leven van Bequia werd al gevormd ver voordat het toerisme zijn intrede deed. Een stukje van deze cultuur is te zien als je vanuit de haven iets naar het zuiden loopt, ziet een Model Boat Shop. In de winkel, die vol staat met modelzeilbootjes, Voor de 18de eeuw stond Bequia onder de inheemse Caribische volken al bekend om de bomen die er groeiden, die van goede kwaliteit waren om boten van te maken. Later bouwden de Engelsen hier ook schepen. Bequia werd in het Caribisch gebied beroemd om zijn scheepsbouw. En ook al is de vraag naar grote houten vaartuigen de laatste tijd flink afgenomen, toch leeft een deel van de nalatenschap voort. Jongeren maken nog steeds zeilboten van kokosnoten, waarmee ze wedstrijden houden terwijl ook de zeilwedstrijden van de Bequia Easter Regatta worden gehouden, naar ik begreep.
Je hebt trouwens niet je eigen zeilboot nodig om de schoonheid van de kust van Bequia te bewonderen. Bij Lower Bay is het fluweelachtige strand rustig genoeg om groene krabben te ontwaren die uit hun holletjes in het zand kruipen en je aankijken met hun kraalogen. Aan de oostkust van het eiland ligt Industry Bay, een baai die een naam heeft die absoluut niet past bij de rust die er heerst. Het enige wat beweegt zijn de zwaaiende palmbladeren en de golven die een eenzame kokosnoot eindeloos heen en weer spoelen op het zand. Wanneer een stelletje langs loopt lijken ze verrast om me te zien, maar groeten Uitje op St. Vincentze me joviaal. De golven spoelen al spoedig onze voetsporen weg. De Admirality Bay langs een paadje aflopen is een absolute aanrader. Met aan de ene kantWallilabou het kabbelende zeewater en aan de andere kant de barretjes, restaurantjes, winkeltjes, kraampjes welke Bequia een unieke sfeer meegeven.
Als ik terugkom in Port Elizabeth, loopt de dag al weer op zijn einde. In de achterafstraatjes worden potjes straatvoetbal gespeeld. In de barretjes klinkt nagenoeg overal de muziek van Bob Marley (Reggae) , en buiten op straat staat een stel jongens en mannen een balletje hoog te houden. Natuurlijk komt de bal op het blikken dak van de bar terecht. Rustig rolt hij naar de rand en blijft daar liggen. De jongste speler wordt het dak op geholpen en al snel heeft hij de bal weer in het spel gebracht. We kunnen deze relaxed-heid maar nauwelijks voorstellen in onze westerse wereld. Ik gun mezelf dan ook een t-shirt met opschrift Sail Fast Live Slow als aandenken.
Morgen is het tijd om terug te varen naar het “grote eiland” St. Lucia via St Vincent, maar vandaag ga ik nog genieten van een laatste zonsondergang op ONS eiland van ongekende schoonheid en val voldaan in slaap..
We hebben enorm genoten van elkaars gezelschap, heerlijke ontbijtjes, lunches, diners, schoonheid van de eilanden, breakouts, wind, zon, zee en stranden.


Dank TARVO & MOOS for a never forget holiday & SAIL AWAY!


Michel

Lees Meer
340 Hits