Bora Bora,

Dit is misschien een beetje een mopperblog. Je kunt dus nu nog stoppen. Waar gaat het over? Het gaat over de kwaliteit van allerlei producten. Maar vaker over het ontbreken ervan. Of je nu thuis aan de wal bent of op een boot, er gaat altijd van alles kapot. Hoe los je dat op? Weggooien, nieuw kopen! Ja, met een altijd aanwezig aanbod van winkels en webshops is dat een makkelijke keuze. Voor ons gaat dat niet op. Is het budgettair al geen goede optie, in de streken waar wij varen is er vaak niet zoveel te koop. Dus wat dan? Klussen!

 

Zo ging midden op de oceaan onze fluitketel kapot. Monique hield op eens het hengsel los in haar handen en kon nog net het kokende water ontwijken. Een filiaal van Blokker is dan niet in de buurt. Met schroefjes, tape en tyraps is de ketel weer gemaakt en hij doet het nog steeds. En dat is maar goed ook want een Blokker hebben we nog niet gezien.

 

Maar ook op het vlak van de electronica gaat er regelmatig wat stuk. We hebben voor vertrek flink geinvesteerd in navigatieapparatuur, vooral van Raymarine. Dure spullen van een wereldmerk. Dan kijk je toch verbaasd als op eens de bedieningsknop er uit valt. Mailtje sturen naar de importeur. Snel antwoord, dat wel. Of ik me maar bij een dealer wil vervoegen. Waar dan? Na nog wat heen- en weer mailen worden er twee nieuwe knoppen opgestuurd. Worden binnenkort door gasten meegenomen.

 

Ondertussen wordt de knop op z’n plek gehouden met sellotape...

 

Op het gebied van kleding en schoeisel is ons leven eenvoudig. Een korte broek en een shirtje. En een paar slippers. Ik ben inmiddels bezig aan m’n tweede stel. Dat moesten dezelfde Timberlands zijn ‘want die zijn heel goed’. Monique vond ze op het internet en Sjaak en Anja brachten ze aan boord. Maar de kwaliteit van het tweede paar haalt niet die van het eerste. Waarschijnlijk heeft de fabrikant een aantal ‘productmodificaties’ doorgevoerd. Ja, lekker dan. De ringetjes aan de riemen breken dus die moet ik vervangen met touwtjes. En het stikwerk heeft Monique overgedaan op onze Sailrite naaimachine.

 

Ja en dan Nike. Al jaren loop ik op Nikes. In Spanje kocht ik twee jaar geleden een nieuw paar. Of het de zoutpleuris is weet ik niet maar de zolen vallen compleet uit elkaar. Om kosmetische redenen, je gaat er echt niet sneller door lopen, bestaan de zolen uit diverse kleuren en rubbers. En dat laat dus gewoon los! Regelmatig kom ik terug van een loopje naar de bakker met naast een baguette ook een paar stukjes zool. Met Sikaflex (een product waar ik wél enthousiast over ben) heb ik de boel weer in elkaar gezet. Om nu op Bora Bora nieuwe sportschoenen te gaan kopen...

 

Wat gaat er verder stuk? Leesbrillen, I-pod, thermoskannen, windhappers, na 1 x ‘windhappen’ (keurig vervangen door George Kniest), mobiele telefoon (en dan heb je natuurlijk niet de nummers in back-up), dus vrienden die dit lezen, mail effe je telefoonnummer(s) door!

 

Ja en dan zijn er natuurlijk producten die zo intensief gebruikt worden dat ze een keer de geest geven. Logisch. Maar ook dan proberen we het te maken. Omdat vervangen duur is of niet mogelijk. Mijn favoriete korte broek is al een paar keer versteld. En de vlaggen gaan regelmatig onder de naaimachine voor een nieuw zoompje. Net als de zeilen en de huiken zijn die gestikt met garen wat het in Nederland wellicht een poosje uithoudt. Maar in de tropen zit er zoveel UV in het licht dat alles in no-time stukgaat.

 

Nou, genoeg gemopperd. Tijd om weer een boek te lezen op de e-reader (die doet het nog...)