imageimageimageimageimageimageimageimage
imageimageimageimageimageimageimageimage

Full Circle Blog

De Full Circle vaart in 2019, na een wereldreis van ruim 8 jaar weer naar 'huis' via de atlantische oceaan. Lees de avonturen van Paul & Monique en hun gasten.

Zwaaien naar Palmerston

We waren er al weken mee bezig, Palmerston Island. Een atol behorende tot de Cook's Eilanden. Wel 500 km verwijderd van wat voor ander eiland dan ook. Zo'n beetje 'het einde van de wereld'. En ja, we werden benaderd door de producer van Floortje Dessing. Of we met Floortje naar Palmerston Island wilden varen. Voor haar programma 'Floortje naar het einde van de wereld' Ja natuurlijk! Leuk! Wekenlang is er heen en weer gemaild. Het valt niet mee zo iets in te passen. Ons schema gaf aan de tweede helft van augustus. Voor Floortje was dit niet ideaal maar het leek toch te lukken. Uiteindelijk paste het toch niet.......

Maar wat is er nu zo bijzonder aan Palmerston Island, behalve dat het zo afgelegen ligt? Wel er wonen zo'n 50 mensen en die stammen allemaal af van de Engelse zeekapitein uit Lancashire. Deze William Marsters vestigde zich in 1862 op Palmerston met drie vrouwen van Penrhyn, een ander eiland van de Cook's. Hij verwekte bij hen 26 kinderen en verdeelde het eiland en de riffen in secties voor elk van de drie 'families'. Hij stelde leefregels in en bepaalde zelfs wie het met wie mocht doen. Wel verstandig.

Onze belangstelling voor Palmerston en zijn aparte geschiedenis was gewekt. En verder lazen we dat er maar zo'n 30 jachten per jaar langskomen. En die worden allemaal vriendelijk ontvangen door de bewoners en voor een paar dagen 'geadopteerd' door één van de families en voorzien van eten, vooral papegaaivis. En ja, als je wat wasmiddel, vishaken, touwwerk of benzine kon missen dan werd dat natuurlijk zeer gewaardeerd.

Op dus naar Palmerston, dan maar zonder Floortje. Vanaf Maupiti, onze laatste stop in Frans Polynesie, zetten we zeil voor de tocht van 600 zeemijlen (ruim 1100 km). Normaliter doen we dat in een dag of vier, vijf. Maar er was zo weinig wind dat we ruim een week nodig hadden. Eindelijk kwamen de palmbomen van Palmerston in zicht. De wind was inmiddels helemaal terug en... er stond een swell (deining) van ruim 3 meter! Niet echt de ideale condities om vast te maken aan een mooring op korte aftsand van het rif. Via de marifoon hadden we contact met Simon Marsters. We overlegden de mogelijkheden. Hij wilde ons zó graag ontvangen en helpen. Maar wij waren bezorgd. De golven braken op het rif achter de mooringplaats. De wind moest zeker naar zuid-oost draaien. Dat zou volgens de weerberichten zeker 2 dagen duren. En de 'swell from hell' bleef onveranderd. We hebben nog een nachtje bijliggend op zee doorgebracht. En uiteindelijk het enige juiste besluit genomen, zwaaien naar Palmerston en doorvaren. We zijn benieuwd naar de reportage van Floortje....

Met rode sticker op één en zelf bier brouwen
Waarom stoppen we op Niue?

Reacties

 
Nog geen reacties
Reeds Geregistreerd? Hier Aanmelden
Gast
zaterdag 14 december 2019

Captcha afbeelding