imageimageimageimageimageimageimageimage
imageimageimageimageimageimageimageimage

Full Circle Blog

De Full Circle vaart in 2019, na een wereldreis van ruim 8 jaar weer naar 'huis' via de atlantische oceaan. Lees de avonturen van Paul & Monique en hun gasten.

Een stukje Nieuw Zeeland

Terugblik op onze vakantie Fiji - Nieuw Zeeland door Corrie

Na onze overtocht vanuit Fiji zetten we voet aan land in Opua, een dorpje in The Bay of Islands in het noorden van Nieuw Zeeland. We hebben een auto gehuurd en met z’n vieren het noordelijke deel van het noordelijke eiland bekeken, afgewisseld met een paar dagen zeilen in The Bay of Islands. Wat overal opvalt, is dat de Nieuw Zeelanders zo vriendelijk en behulpzaam zijn. De sfeer is gemoedelijk, de supermarkten zijn goed gevuld (al misten we wel het tropische fruit), de dagen zijn duidelijk langer dan in Fiji en de afstanden zijn groot.

Vooral de kust van Nieuw Zeeland is erg mooi. Vanaf het water prachtige uitzichten op de eilandjes met witte stranden. Op het land slingerende wegen en wandelpaden met schitterende uitzichten over de oceaan en eilandjes die voor de kust liggen. Bij het momument voor de Rainbow Warrior, op een heuvel bij de Matauri Bay, hebben we er uitgebreid van genoten. Vlakbij was de wereldberoemde Mangonui Fish Shop, waar we heerlijke fish & chips hebben gegeten. Die fish & chips werd een bijna dagelijks ritueel, steeds in een ander plaatsje aan de kust, heerlijk!

 

Op het noordelijke puntje van Nieuw Zeeland ligt Cape Reinga. Daar komen de Tasmanzee en de Stille Oceaan (Pacific) bij elkaar. Volgens de boekjes kon je de stromen daar zien samenkomen. Dat leek mij wat overdreven: bij iedere hoek van een eiland komen er wel twee wateren bij elkaar, toch? Maar het bleek dat de boekjes in dit geval niets teveel hadden gezegd: dwars op de kust lag er een strook met brekende golven, The meeting point!!

 

Vlak onder Cape Reinga liggen de zandduinen van Te Paki. De eerste rij duinen, gezien vanaf het land, hebben we beklommen. Tussen ons en de Tasmanzee lagen nog een paar rijen duinen, die nog hoger waren. We hadden geen tijd om die ook nog te beklimmen: we wilden verder naar het Waipoua Forest. Daar hebben we de grootste kauri boom van Nieuw Zeeland gezien: Tane Mahuta. Vanaf het wegwijsbordje aan de kant van de weg loop je door een stukje subtropisch regenwoud en ineens doemt daar een massieve stam van ruim 4 meter doorsnede op, heel indrukwekkend! Zo’n 95% van de bossen in Nieuw Zeeland is door de Maori’s en Europeanen gekapt, maar er worden volop nieuwe kauribomen aangeplant. Die jonge bomen hebben nog zijtakken op het onderste deel van de stam en zien er heel anders uit dan hun grote broer! Het duurt een paar honderd jaar voordat een kauri boom is volgroeid…

 

We hebben een paar keer overnacht in een BBH hostel. Net zoals veel huizen en andere gebouwen in Nieuw Zeeland, zijn de meeste hostels van hout gemaakt. Elk hostel heeft zijn eigen sfeer en verrassingen. In Pukenui: een prachtig uitzicht over de baai en heerlijke zelfgevangen en gebakken vis van andere gasten. In Thames: kruiden uit het kruidentuintje en een kamer met badkamer voor de prijs van een gewone kamer. In Rotorua: een hot mineral therapeutic bath, heerlijk om ’s avonds nog even te ontspannen. In Auckland: ontheffing van het alcohol verbod (als oudere jongeren mochten wij wel een wijntje drinken).

 

Vanuit Thames hebben we het schiereiland Coromandel een dagje doorkruist. Op de onverharde wegen verzamelde de bumper een aardig laagje stof. Aan de noordoost kust ligt Cathedral Cove, een rots die in de zee steekt en waaruit een groot gewelf is weggesleten. We waren er bij eb en konden door het gewelf heen lopen. Heel indrukwekkend! De andere uitgesleten rotsen maakten het plaatje compleet.

 

Ten zuiden van Thames ligt Rotorua. In die omgeving zijn veel zwavelhoudende warmwaterbronnen. De stad ruikt een beetje naar zwavel! Hans en ik zijn naar Wai-O-Tapu Thermal Wonderland geweest. Daar wandel je tussen walmende kraters en meertjes waarvan de randen gekleurd zijn door de mineralen. Iedere dag om 10:15 is daar een werkende geiser te zien. Voordat we erheen gingen, vroeg ik me af hoe het toch kan dat de geiser elke dag om dezelfde tijd begint te spuiten. Dat werd allemaal duidelijk toen we bij de geiser kwamen, even na 10 uur. Er waren tribunes om de geiser heen gemaakt, zoals je ook ziet in het dolfinarium bij de walrussen. Een medewerker van het park gaf uitleg. Vroeger werkten er in het gebied gevangenen, die bomen plantten in het grootste aangelegde bos ter wereld. Toen ze de warmwaterbronnen ontdekten, wilden ze daar hun kleding in wassen. Op het moment dat ze zeep in het warme water gooiden, begon dat flink te borrelen. Hun kleding vloog de lucht in en zij vluchtten (halfnaakt, aldus de uitleg) het bos in. Die truc met zeep wordt nu iedere dag om 10:15 herhaald. Door het toevoegen van de zeep vermindert de oppervlaktespanning van het water en komt er water van 150 graden, dat wordt afgedekt door een laag van ongeveer 80 graden, met grote kracht naar boven. Rondom de geiser is begin vorige eeuw een kleine krater van stenen gebouwd, om de geiser hoger te laten spuiten. Al met al leuk om te zien, maar het is meer een attractie dan een natuurverschijnsel.

 

Tussen twee autoreizen hebben we nog een paar dagen heerlijk gezeild in The Bay of Islands. De eilanden, die in nevelen waren gehuld bij onze aankomst uit Fiji, werden nu heerlijk door de zon beschenen. Het water was nog erg koud, dus gesnorkeld hebben we niet. Op onze laatste zeildag hebben we een groepje dolfijnen gezien, dat ons tegemoet kwam zwemmen. Ze kwamen niet echt dichtbij, maar het was gaaf om mee te maken!

 

In Auckland hebben we (Hans en ik) afscheid genomen van Paul en Monique, na vijf fantastische weken vakantie. We hopen volgend jaar in Azië weer aan te monsteren op de Full Circle!

 

Corrie

De 'K' van Kiwi's, klussen en kkkoud.....
Hole in the Rock

Reacties

 
Nog geen reacties
Reeds Geregistreerd? Hier Aanmelden
Gast
zaterdag 14 december 2019

Captcha afbeelding