imageimageimageimageimageimageimageimage
imageimageimageimageimageimageimageimage

Full Circle Blog

De Full Circle vaart in 2017 over de Indische oceaan. Lees de avonturen van Paul & Monique en hun gasten.

Eerst schildpadden zien, dan terug naar Grenada

 

SchildpadZaterdag worden Hans en ik opgehaald door Paul en Monique van het vliegveld van Grenada. Met in onze koffer een flink stuk kaas van de favoriete kaasboer van Paul en Monique uit Sneek. We hadden elkaar ruim een half jaar niet gezien, maar die tijd valt gelijk weg als je in de taxi zit bij te kletsen. Ook het weerzien met de Full Circle voelt heel vertrouwd.

We maken plannen voor de twee weken dat we aan boord zijn. Met een afwisselend programma met zeildagen, rustige lees- en snorkeldagen, wandelingen op de eilanden en bezoekjes aan enkele dorpjes en markten. In hoeverre alles gaat lukken, hangt af van het weer. Als de wind gunstig is, kunnen we tot aan Becquia (uit te spreken als Backway, zoals de trouwe lezers weten) komen. Maar het belangrijkste doel is voor mij: snorkelen tussen de schildpadden bij Tobago Cays. Als dat lukt, is Stoer zeilenmijn vakantie geslaagd!

Zondag kijken we in Prickly Bay met de wifi van het restaurant naar de finale van de Volvo Ocean race. Spectaculair en spannend! Helaas wint Brunel niet…

Maandag gaan we met een dollarbusje vanuit Prickly’s Bay naar St George, de hoofdstad van Grenada. De meeste inkopen hadden Paul en Monique al gedaan voordat wij aan boord stapten, maar op ons verzoek hebben ze ook wat boodschappen bewaard voor een tripje met ons. Altijd leuk om op een lokale markt en in wat winkeltjes rond te kijken. De wind is te hard voor een eerste zeiltochtje, dus dat stellen we uit tot dinsdag. Woensdag varen we door naar Carriacou, een kleiner eiland dat ook onder Grenada valt. Het wordt een pittige zeiltocht, aan de wind varend met uitschieters boven de dertig knopen. De Full Circle houdt zich prima in de kundige handen van Paul en Monique.

Mooie landingDonderdagochtend klaren we uit, omdat we Grenada gaan verlaten. We varen door naar Union, dat onder St Vincent and the Grenadines valt. Ook dit wordt een gedenkwaardige tocht met drie squals, plotseling opduikende buien met flink wat wind en regen. De geplande ankerplek bij Clifton aan de oostkant van Union ruilen we in voor Chatham Bay aan de westkant van Union. Een prachtige baai met op het strand een paar hutjes en verder alleen maar heuvels en bomen. We zien vogels vlak naast de boot het water in duiken en een paar seconde later weer boven komen, een vis doorslikkend.

Vrijdagochtend gaan we inklaren voor St Vincent and the Grenadines. Daarvoor moeten we aan dein de dinghy andere kant van het eiland zijn, in Clifton. Een mooie wandeling van anderhalf uur langs cactussen, bloeiende planten, kleurige huizen en een pool waar zout wordt gewonnen. Paul en Monique zijn meer aan de warmte gewend en maken minder foto’s dan Hans en ik, dus zij lopen het laatste deel vooruit naar de Customs and Immigration op het vliegveld bij Clifton. Onderweg besluiten we om Paul en Monique (en onszelf) te trakteren op een terugreis met een busje in plaats van lopen.

Clifton is een leuk klein plaatsje met een klein marktplein en een paar restaurantjes. We drinken ergens een lekkere smoothie en eten een broodje. Bij de Tourist Information vragen we om een busje voor ons te regelen. We mogen binnen wachten, heerlijk in de airconditioning. Terug in Chatham Bay hebben we nog tijd om te gaan snorkelen langs de rotsen aan de noordkant van de baai. Prachtig! Er groeit hier en daar mooi koraal en er zwemmen tientallen soorten vissen in allerlei groottes en kleuren.

Op zaterdag staat er helaas te veel wind om verder naar het noorden te zeilen. We blijven een dag verwaaid liggen in Chatham Bay. Bequia is Mooie palmniet meer haalbaar. Tobago Cays gaat waarschijnlijk wel lukken: voor zondag wordt er minder wind voorspeld. Zaterdagmiddag gaan we nogmaals snorkelen, iets verderop in de baai. Monique blijft in de dinghy zitten terwijl Hans, Paul en ik zweven boven de rotsen met waterplanten, koraal en weer allerlei kleuren visjes.

Zondag hebben we inderdaad een prachtige rustige zeiltocht naar Tobago Cays. Vlak na aankomst duiken Hans en ik het water in om te snorkelen. Vlakbij de boot zien we drie roggen, de grootste voorop en twee kleinere erachteraan in een sierlijke boog. Dat hebben Paul en Monique toch weer Sailinggoed geregeld, drie roggen ingehuurd voor onze eerste snorkeltocht. Verderop zien we een paar keer een schildpad zwemmen en gras van de bodem eten. De schildpadden hier zijn gewend aan mensen, ze eten rustig door als je in de buurt komt. Ook zien we grote zeesterren, ongeveer 25 centimeter. Heel wat anders dan de zeesterretjes in de Noordzee. Op de terugweg naar de boot zien we nog een barracuda. Die zwemt gelukkig schuin voor ons langs de andere kant op …

Maandag is een prachtige dag. Zoals bijna elke dag beginnen Hans en ik de dag met een stukje zwemmen. Deze keer trekken we onze snorkelspullen aan en zwemmen weer richting het eilandje waar we zondag de schildpadden hadden gezien. Deze keer helaas geen roggen en alleen een paar schildpadden op redelijk grote afstand. Je raakt verwend hè…

Met de dinghy gaan we later op de dag naar het rif aan de andere kant van het eilandje. Hier zien we weer mooi koraal en wéér andere snorkelen topsoorten visjes. Het is niet te beschrijven hoeveel verschillende vissen er zijn. Deze keer bijvoorbeeld visjes van ongeveer 7 centimeter die half geel en half blauw zijn, met de kleurovergang diagonaal over hun lijf.

Op de terugweg leggen we de dinghy vlak bij het eilandje aan een lijn vast en gaan nog op zoek naar schildpadden en roggen. Ik mag de onderwatercamera deze keer meenemen. Erg leuk om mijn eigen ervaringen vast te leggen op ‘de gevoelige plaat’. Paul neemt de camera even van mij over om met een korte duik achter een schildpad aan te gaan en hem beeldvullend vast te leggen. Daar waag ik mij niet aan, ik blijf lekker aan de oppervlakte drijven. Wel erg mooi om te zien dat de schildpad Paul dichtbij laat komen en hem een stukje mee laat zwemmen. Paul gaat met de dinghy terug naar de Full Circle en ik ga met de camera naar het ondiepere deel waar de zeesterren liggen. Daar wil ik ook foto’s van maken. Onderweg komt er een paar keer een schildpad langs die vlak bij mij gaat ademhappen en daarna doorzwemt. Als cadeautje komt er daarna een relatief kleine schildpad aangezwommen, die rustig doorgraast tussen de zeesterren terwijl ik boven ‘m zweef. Vlakbij gaat hij ademhalen, tussen het drijvende zeewier. Die foto is goed gelukt!! Wat leuk is het hier!! Tobago CaysIk kan er geen genoeg van krijgen. De anderen zijn allang terug op de boot en later hoor ik dat Paul en Monique al aan Hans hadden gevraagd of hij alleen zou terugvliegen naar Nederland.

Vlakbij de Full Circle nog wat leuke foto’s van allerlei dingen die heel gewoon worden als je een tijdje aan boord bent: flipper boven het water uit met de Full Circle op de achtergrond, de kiel met schroefas en roer, Monique die de was ophangt, de dinghy aan een lijntje bij de zwemtrap en tot slot Hans die me verwelkomt na dit mooie tochtje. Hij is al gedoucht en omgekleed.

We hebben de schildpadden gezien, dus we kunnen terug naar Grenada. Dinsdag varen we met een omweg naar Mayreau. Vooral Hans heeft wel zin in een lekkere zeiltocht. Omdat we in de verte buien zien aankomen, maken we de omweg wat korter dan gepland. We krijgen een kleine bui over ons heen en kunnen daarna in de zon aanleggen in de baai. We varen met de dinghy naar het eiland en wandelen naar het hoogste punt, waar een mooie kapel staat. Daar zien we ook twee grote schuin aflopende vlakken, waaronder het water wordt opgevangen voor gebruik in de droge tijd. Bijna terug beneden vinden we een restaurantje waarvan de eigenaar ons ‘good food’ belooft. We zijn nog maar net in het restaurant als er een flinke bui losbarst. Echt een tropische regenbui die bijna een uur aanhoudt. De regengoten langs de straten hier op het eiland zijn er niet voor niets! Ze veranderen in snel stromende beekjes. Het wachten op het eten duurt ook bijna een uur, maar dat blijkt de moeite waard: we krijgen flinke porties heerlijk eten, waar we bijna wel genoeg aan hebben voor lunch én avondeten. Jammer voor de mannen in bootjes die langskomen om te vragen of we zin hebben in een strandbarbecue of een verse vis willen kopen.

Woensdag verlaten we Mayreau en varen naar Union om uit te klaren. De wind is weer pittig, vaak wel rond de 30 knopen (= windkracht 7). Kite suferWe varen op alleen de fok. Hans stuurt, Monique houdt de koers en diepte in de gaten op de plotter, Paul heeft overall overzicht en ik zit gewoon te genieten en… foto’s en filmpjes te maken. Deze keer komen we vanaf de andere kant bij Union en kunnen met een eenvoudige koers naar Clifton varen. Het laatste stukje in de havenkom is niet eenvoudig: er zijn meer bootjesmensen die het idee hadden om vandaag Happppyyyyuit te klaren in Clifton. Paul en Monique zijn hier vaker geweest en weten samen een mooi plekje te vinden waar we de Full Circle kunnen ankeren. We gaan weer aan land om uit te klaren en wat verse spullen te kopen. Daarna is het Party Time: we gaan naar Happy Island, een klein eilandje in het rif met alleen een bar erop. Met dinghy’s is het bereikbaar. Er zijn twee attracties: rumpunch die wordt geschonken door Mr. Happy (zo noemt Monique hem) en kitesurfers die vlak voor Happy Island allerlei trucjes uithalen. Je hand aantikken, een flesje bier aanpakken (en bij de volgende passage half leeg teruggeven), sprongen over de dinghy’s en allerlei andere capriolen. Er zijn nog een stuk of 20 andere gasten, deels met hun eigen boot in de haven en deels met een georganiseerde reis. ‘So you are from the HallbergMr Happy Rassi. Great boat!!’ horen we meermaals. Er wordt ook leuke muziek gedraaid waarop wij dansen en waarbij Mr Happy enthousiast meezingt. Hij is geen carrière als zanger misgelopen…. Als een deel van de gasten weg is heeft Mr Happy ‘an announcement to make’: de laatste zes glazen rumpunch mogen worden opgehaald door de liefhebber. Hans, Monique en Paul ontfermen zich over twee van die glazen. Het is lekker spul, al voelen ze het wel zitten. Met vaste hand manoeuvreert Paul even later in het donker de dinghy weer terug naar de Full Circle. Die mooie tweemaster waarvan het toplicht nog niet brandt.

Donderdag staat er weer een lange zeiltocht op het programma, terug naar Grenada. We kunnen nu ruime wind varen, een stuk relaxter dan aan de wind met uitschieters boven de 30 knopen op de heenweg. Hans heeft er zin in en staat zes uren achter elkaar aan het roer. We ankeren bij Grand Anse, een mooi strand vlakbij de hoofdstad St George. Nog even wat boodschappen doen, stukje zwemmen, borrelen met versgemaakte popcorn en tot slot toveren Monique en Paul weer een heerlijke maaltijd op tafel. Dat is goed tegen muiterij heb ik wel eens gelezen. Als het eten niet goed is, gaat de bemanning morren en muiten.

Werk gaat doorVrijdag is onze laatste full day op de Full Circle. Een korte zeiltocht naar Prickly Bay staat op het programma. Het eerste stuk is bezeild, zoals verwacht. Het tweede deel moeten we kruisen. Helaas krijgen we weer een squal over ons heen en draait de wind wat. Na ruim een uur en twee slagen zijn we nog niets opgeschoten. Paul en Monique besluiten om de motor er bij aan te zetten. Zo komen we weer terug op ons vertrekpunt van twee weken geleden. Vrijdagavond is Party night met live muziek. Lekker nog een avondje swingen en zaterdag weer terug naar huis. We hebben een mooie vakantie gehad!

Corrie Toussaint

FULL CIRCLE = FULL CIRCLE
Verjaardagsfeestje op de Full Circle op Bonaire