imageimageimageimageimageimageimageimage
imageimageimageimageimageimageimageimage

Full Circle Blog

De Full Circle vaart in 2019, na een wereldreis van ruim 8 jaar weer naar 'huis' via de atlantische oceaan. Lees de avonturen van Paul & Monique en hun gasten.

HET BEVAREN ENER OCEAAN

Atlantische Oceaan,

Dikwijls is al, in uiteenlopende bewoordingen, beschreven hoe het is om de oceanen te bevaren met zeilschepen en andersoortige vaartuigen. Wat zou ik daar, als beginneling, nog ter zake dienende aan toe kunnen voegen na een ervaring van vijf dagen en vooral, vier nachten. Hier toch een korte impressie die, u bent gewaarschuwd, nauwelijks recht doet aan de intensiteit van het door mij ervarene.

Met bestemming Madeira vertrokken vanuit de baai bij Cascais in Portugal, een uitermate fraaie ankerplaats met aangenaam vertier en dito horeca, bleken de vakkundig gehesen zeilen van de Full Circle maar net in staat een matig windje om te zetten in een snelheid van een kleine vier knopen.

 

Dan lijkt de grote Windgoeroe gelijk te krijgen dus; wind weg en motor aan.

 

Dat zal de dagen erna nog wel enkele keren door de wisselende windsterkte voorkomen maar intussen ervaar ik wat het is om dag en nacht te zeilen zonder havens aan te doen of zelfs maar land te zien. Ik sta aan het roer, ik mag conform het door de schipper ingestelde wachtschema afwisselend Paul en Monique tijdens de wacht als bemanningslid bijstaan. Ik ben er getuige van hoe Paul, toch nog enigszins onverwacht een smakelijk tonijntje van pakweg duizend gram aan de haak slaat waarvan de eetbaarheid zowel als sashimi als tonijnsteak alleszins gewaardeerd wordt, hoe een koppel dolfijnen ons achteloos voorbij zwemt en hoe een uitgelaten exemplaar drie maal een gat in de lucht springt en met een enorme plons terug valt in zee en hoe een zwaluw, waar komt die vandaan, een poosje om de boot cirkelt, dan verdwijnt en hoogstwaarschijnlijk een zeemansgraf vindt. Onze boeggolf waarvan het schuim ’s nachts zo helder oplicht door de bioluminescentie als waren er ledjes in aangebracht, de wijdsheid van de oceaan die ik pas echt ervaar wanneer de kust van Portugal achter ons in de nevelen verdwijnt, de vergelijking met een woestijn (Paul) gaat op, de leegheid die tegelijkertijd zo fascinerend afwisselend is en zo fraai.

 

Dan vertoont de stuurautomaat kuren en moet er met de hand gestuurd worden welke taak ik zo vaak mogelijk en met veel plezier op mij neem. Waar is het zicht op de “woelige baren” rondom mijn mooier dan vanaf deze positie, aan het grote rad. Geloof me, je moet dat zelf zien, horen voelen kortom, ervaren. Ik geloof dat nog beter ga begrijpen wat al die zeilers bewoog en beweegt hun zeilen steeds weer te hijsen.

Dan gaat het echt waaien, een stijve bries loopt op tot een windkracht zes met uitschieters naar zeven. Dubbel gereefd grootzeil, Genua ingehaald en kotterfok gezet, de golven worden grilliger en als het donker wordt licht een klein maantje ons soms tussen de wolken door een paar uur bij en terwijl de wind door het want fluit zien we in dat bleke maanlicht de golven en de inktzwarte golfdalen op ons af komen en de boeg smakt er diep in. De reddingsvesten die we altijd ’s nachts dragen lijken niet meer zo overbodig en de veiligheidslijnen liggen onder handbereik. En het mooist van al, te droes nog aan toe, ik mag dus sturen, uren. Voor mij is dat natuurlijk de ultieme zeilervaring; hier kwam ik natuurlijk wel een beetje voor. Het is de spreekwoordelijke kers op de taart, mijn dag kan niet meer stuk. Wat is dit mooi !

 

Voor die paar uur slaap verhuis ik wel naar de loodskooi aan lij omdat ik in mijn eigen bed in de piek bij elke duik van de boeg in een golfdal los kom van mijn matras maar slapen doe ik !

 

Wanneer het kennelijke frontje voorbij is en de rust is weergekeerd besluiten we mijn allereerste oversteek op de Atlantische oceaan met twee prachtige zeildagen; mooie wind, mooie koers en lopen dan de haven van Porto Santo binnen waar we voor anker gaan.

 

En moe ? volgens mij wordt je van de leukste dingen die je in je leven doet nooit echt moe. Carla weet dat, die kent me en bovendien weet ze dat Paul en Monique dat zeilplezier met mij en al die andere zeilenthousiasten willen delen. Wat we verder ook gaan meemaken, ik ben nu al helemaal happy.

De enige vent in pak in Cascais
Op herhaling

Reacties

 
Nog geen reacties
Reeds Geregistreerd? Hier Aanmelden
Gast
zaterdag 28 maart 2020

Captcha afbeelding