imageimageimageimageimageimageimageimage
imageimageimageimageimageimageimageimage

Full Circle Blog

De Full Circle vaart in 2019, na een wereldreis van ruim 8 jaar weer naar 'huis' via de atlantische oceaan. Lees de avonturen van Paul & Monique en hun gasten.

Zeilen op de Vulkaan

Nusa Tenggarra "the Southeast Islands", ofwel de kleine Soenda-eilanden. Ze vormen de oostelijke provincie van de enorme Indonesische archipel. 566 eilanden, 70 talen, duizenden felgekleurde bootjesonontdekte parelwitte stranden en veel, heel veel vulkanen. Vanaf 10 juli vaart de Full Circle ons door deze prachtige wereld. Weinig is mooier dan per zeilboot tussen deze eilanden door kruisen. Vijf redenen waarom zeilen door Oost-Indonesië een fabuleuze ontdekkingsreis is:

Eén: de trotse mensen. Ondanks dat het Engels van de lokale bevolking vaak niet verder komt dan "hello mister" (ongeacht mannen of vrouwen), zijn de mensen extreem vriendelijk en enthousiast. VliegeraarVanaf alle bootjes worden we toegezwaaid. In felgekleurde houten kano's komen vissertjes langszij om verse vis, parelkettingen en andere zelfgemaakte souvenirs te verkopen. Een duikbril wordt geruild voor een tros bananen en een zak limoenen. Een t-shirt voor een uit houtgesneden komodo-varaan. 50.000 rupiah voor zeven vers gevangen makrelen. Alles is mogelijk. In een afgelegen dorpje op Oost-Flores worden we onthaald met zelfgemaakte vliegers van de kinderen en wordt ons het hele dorp getoond. Iedereen wil op de foto. Iedereen zwaait ons toe. Iedereen is trots hier. 

Twee: de heldere sterrenhemels. Tijdens de nachten op de Timorzee en Floreszee worden we geleid door Venus en Jupiter. De eerste weken is het nieuwe maan en de nachten zijn ongelofelijk donker. Nog nooit zag ik de melkweg zo duidelijk, de sterren zo helder en de oneindigheid van het heelal zo duidelijk. Het zuiderkruis staat achter ons en zakt halverwege de nacht onder de horizon. Orion staat recht boven en de sterren laag aan de horizon doen soms vermoeden dat er andere boten zijn. Maar keer op keer zijn we de enigen. De lichtjaren doen nadenken over de nietigheid van ons bestaan. Wat is de zee - die in de nacht oneindig lijkt - vergeleken met ons kleine melkwegstelsel? Alles is relatief. 'Wie zou ooit kunnen vermoeden dat één van de honderd miljard sterren in een buitenwijk van dat kleine stelseltje omgeven wordt door een handjevol kleine, koele hemellichamen, en dat zich op één van die kleine planeetjes intelligent leven heeft ontwikkeld - dat zich daar nieuwsgierige mensen bevinden die de sterrenhemel waarnemen in de hoop antwoord te vinden op hoe alles is begonnen? (Govert Schilling - die ik er tijdens de nachtwacht maar even bij heb gepakt).

Drie: de prachtige onderwaterwereld. De oppervlakte van het water doet niets vermoeden van de rijke wereld eronder. Het besef komt pas als je onderwater kijkt. Duizenden soorten kleurrijke visjes, talloze soorten koraal en een hele eigen wereld die zich daar beneden afspeelt. nemoElke duik is een verassing, elke plek is anders. De stilte en het licht zijn allesbepalend. Hoe is het mogelijk dat er zoveel verschillende vissen bestaan, de één nog kleurrijker dan de ander? Nemo is na één duik al gevonden. Daarna volgen nog minstens tien verschillende uitvoeringen: van baby-nemo tot opa-nemo, van zwart tot feloranje, van nieuwsgierig tot verlegen aan de anemoon gekluisterd. Driftend tussen de vele vissen mag ik voor even onderdeel zijn van dit koninkrijk. Koning Nemo. 

Vier: de gado gado. Voor nog geen 12.000 rupiah (minder dan een euro) wordt de allerheerlijkste gado gado bereidt. Simpel maar heerlijk. Aan eieren is hier geen gebrek. Wanneer we onze eigen voorraad eieren willen aanvullen heeft de taxichauffeur aan telur pasar Gado Gado(ei - markt) voldoende. Hoewel hij dubbel ligt om deze twee woorden (wellicht heeft dit nog een andere bijzondere betekenis), zitten we tien minuten later in de taxi opschoot met een flatgebouw van eieren (drie gestapelde dozen van zes bij zes eieren, vastgemaakt met een strak touwtje). Ook is het overduidelijk dat de pindasaus hier is uitgevonden. Gado gado met kroepoek en pindasaus. Zelfs na 697 bochten kronkelende "Flores highway" (de enige weg die het westen van Flores met het oosten van het 600km brede eiland verbindt, maar waar 100 km 4 uur reizen betekent), heb je hier nog steeds wel zin in. 

Vijf: de enorme hoeveelheid vulkanen. Indonesië is het land van de vuurbergen - gunung. En er zijn heel wat gunungs in Indonesië. Zeilen door de "Ring of Fire" betekent een landschap met puntige - soms zelfs rokende - vulkanen. De atollen - "gezonken" vulkanen - zorgen voor prachtige riffen en beschutte ankerplekken. Wanneer we richting het eiland Sumbawa varen, komen we langs de Gunung Api: een vulkaan van 1930 meter. Vanaf zee kijk je recht de krater in en zijn de rookpluimen en aswolken duidelijk zichtbaar. De stijle helling van de vulkaan doet de vroegere lavastromen verbeelden. Een paar honderdmeter uit de kust slaat de dieptemeter al op oneindig; het gaat hier makkelijk een paar kilometer diep. Troggen? Mijn aardrijkskundeboeken worden hier werkelijkheid. 

Zeilen in Oost-Indonesië is een prachtige ervaring. Het land is rijk in vele opzichten en ondanks Zonsondergang mwaarschuwende berichten dat er weinig wind zou zijn, hebben we elke dag tussen de 15-20 knopen wind. Geen dag is hetzelfde en toch is iedere dag relaxt. De zon is een gegeven en het simpele ritme van de dag een verademing. En dan heb ik het nog niet eens gehad over de zelf gevangen barracuda (en natuurlijk de overheerlijke maaltijd die daaruit voortkwam), de gespotte komodo-varraan, de prachtige zonsondergangen, de heerlijke ochtendduiken, de dolfijnen om de boot en last-but-not-least, de vrijheid van het zeilen. 

Terima khassi

tekst en foto's Marieke van der Linden

Lees Meer
1971 Hits
0 reacties